Tuproqdan koʻtarilgan nola
Kulfatga uchragan kishining duosi; u holdan toyib, oʻz nolasini Otamiz oldida toʻkib solganda.
Kasal odamning ibodati: kunlari tutundek, suyaklari yonmoqda, nonining o'rniga kul, tunda tom ustidagi yolg'iz chumchuqdek uyg'oq. Yarmida u o'zini tasvirlashni to'xtatib, Sionning qayta qurilishiga va kiyimdek eskirayotgan osmonlardan uzoq yashaydigan Otaga yuzlanadi.
102 1Duoimni eshitgin, Otamiz; yordam soʻragan faryodim Senga yetib kelsin. 2Kulfat kunimda yuzingni mendan yashirmagin. Menga qulogʻingni solgin; Seni chaqirgan kunim, menga tez javob bergin.
3Chunki kunlarim tutun kabi gʻoyib boʻlmoqda, suyaklarim esa oʻchoqday yonmoqda. 4Yuragim xuddi oʻt kabi urib soʻlidi; hatto nonimni yeyishni ham unutaman. 5Nolalarim tufayli, teriyu suyak boʻlib qoldim. 6Men sahrodagi boyoʻgʻlisi kabiman, vayronalar orasidagi boyqush kabiman. a a v6 Sahro boyoʻgʻlisi va vayronalar orasidagi boyqush tashlandiq, huvillagan joylarning qushlari edi — butunlay yolgʻizlik va tashlab ketilganlikning yorqin timsollari. 7Uyqusiz yotibman; tom ustidagi yolgʻiz chumchuq kabi boʻlib qoldim. 8Kun boʻyi dushmanlarim meni masxaralaydi; menga qarshi gʻazablanganlar nomimni laʼnat sifatida ishlatadi. 9Chunki kulni non kabi yeyman, ichimligimni koʻz yoshlarim bilan aralashtiraman, 10Sening qahring va gʻazabing tufayli; chunki Sen meni koʻtarib, uloqtirib tashlading. 11Kunlarim choʻzilayotgan soya kabi, men esa oʻt kabi soʻlib boraman.
12Lekin Sen, Otamiz, abadiy taxtda oʻtirasan; shuhrating barcha avlodlar davomida saqlanadi. 13Sen oʻrningdan turib, Siyonga rahm qilasan, chunki unga marhamat koʻrsatadigan vaqt keldi; belgilangan payt yetib keldi. 14Chunki qullaring uning toshlaridan zavqlanadi, tuprogʻiga rahm qiladi. 15Xalqlar Otamizning nomidan qoʻrqadi, yer yuzining barcha podshohlari Sening ulugʻvorligingdan qoʻrqadi. 16Chunki Otamiz Siyonni qurib tiklaydi; U Oʻz ulugʻvorligida zohir boʻladi. 17U benavolarning duosiga quloq soladi, ularning iltijosini xor qilmaydi.
18Bu kelajak avlod uchun yozib qoʻyilsin, toki hali yaratilmagan xalq Otamizni ulugʻlasin: 19U Oʻzining muqaddas balandligidan pastga qaradi; osmondan Otamiz yer yuziga nazar soldi, 20mahbusning nolasini eshitish uchun, oʻlimga mahkum etilganlarni ozod qilish uchun, 21toki Otamizning nomi Siyonda eʼlon qilinsin, Uning hamdi esa Quddusda yangrasin, 22xalqlar va shohliklar Otamizga sajda qilish uchun birga toʻplanganda.
23U yoʻl ustida kuchimni sindirdi; kunlarimni qisqartirdi. 24Shunda men dedim: “Otam, meni umrimning oʻrtasida olib ketmagin — Sening yillaring barcha avlodlar davomida davom etadi. 25Qadim zamonda Sen yerning poydevorini qoʻygansan, osmonlar esa Sening qoʻllaring ishidir. b b v25 Ibroniylarga 1:10-12 bu soʻzlarni Isoga — Rabbimiz Isoga, Otamiz hamma narsani U orqali yaratgan abadiy Oʻgʻilga nisbatan qoʻllaydi. 26Ular halok boʻladi, lekin Sen qolasan; ularning hammasi kiyim kabi eskiradi. Sen ularni libos kabi almashtirasan, ular esa oʻtib ketadi. 27Lekin Sen oʻzgarmaysan, yillaring esa hech qachon tugamaydi. 28Qullaringning farzandlari xavfsiz yashaydi, ularning avlodi Sening huzuringda mustahkam turadi.”