حزقيل 14 FHB Father's Heart Bible™

14 ¹پوءِ اسرائيل جا ڪي بزرگ مون وٽ آيا ۽ منهنجي اڳيان ويهي رهيا. ²پوءِ اسان جي پيءُ جو ڪلام مون وٽ آيو.

³اي ابنِ آدم، انهن ماڻهن پنهنجا بت پنهنجين دلين ۾ ويهاري ڇڏيا آهن ۽ پنهنجي ڏوهه جو ٺوڪر وارو سبب پنهنجي اڳيان رکي ڇڏيو اٿائون. ڇا آءٌ کين پاڻ کان پڇڻ ڏيان؟ ⁴تنهنڪري کين چئو تہ حاڪم پيءُ فرمائي ٿو تہ جڏهن اسرائيل جي گهراڻي مان ڪو ماڻهو پنهنجا بت پنهنجي دل ۾ ويهاري ۽ پنهنجي ڏوهه جو ٺوڪر وارو سبب پنهنجي اڳيان رکي، پوءِ نبيءَ وٽ اچي، تڏهن آءٌ، اوهان جو پيءُ، کيس سندس گهڻن بتن موجب پاڻ جواب ڏيندس، ⁵تہ جيئن آءٌ اسرائيل جي گهراڻي جون دليون پڪڙي وٺان، جيڪي سڀ پنهنجن بتن جي ڪري مون کان ڦري ويا آهن.

⁶تنهنڪري اسرائيل جي گهراڻي کي چئو تہ حاڪم پيءُ فرمائي ٿو تہ ”توبه ڪريو! پنهنجن بتن کان موٽي اچو ۽ پنهنجا منهن پنهنجين سڀني نفرت جوڳين شين کان ڦيرايو. ⁷جڏهن ڪو اسرائيلي يا اسرائيل ۾ رهندڙ ڪو پرڏيهي مون کان الڳ ٿئي، پنهنجي دل ۾ بت ويهاري، پنهنجي ڏوهه جو ٺوڪر وارو سبب پنهنجي اڳيان رکي، پوءِ مون کان پڇڻ لاءِ نبيءَ وٽ اچي، تڏهن آءٌ، اوهان جو پيءُ، کيس پاڻ جواب ڏيندس. ⁸آءٌ انهيءَ ماڻهوءَ جي خلاف پنهنجو منهن ڪندس ۽ کيس هڪ نشان ۽ چوڻي بڻائيندس؛ کيس پنهنجي قوم مان ڪٽي ڇڏيندس. تڏهن اوهان ڄاڻندا تہ آءٌ اوهان جو پيءُ آهيان.

⁹جيڪڏهن نبي ورغلجي ڪو ڪلام ٻڌائي، تہ مون، اوهان جي پيءُ، انهيءَ نبيءَ کي ورغلايو آهي؛ آءٌ پنهنجو هٿ هن تي ڊگهو ڪندس ۽ کيس پنهنجي قوم اسرائيل مان ناس ڪري ڇڏيندس. ¹⁰اهي پنهنجو ڏوهه کڻندا؛ پڇندڙ جو ڏوهه نبيءَ جي ڏوهه جيترو ئي ٿيندو، ¹¹تہ جيئن اسرائيل جو گهراڻو وري مون کان نہ ڀٽڪي ۽ پنهنجين سڀني بغاوتن سان پاڻ کي ناپاڪ نہ ڪري. اهي منهنجا ٻار ٿيندا ۽ آءٌ سندن پيءُ ٿيندس، حاڪم پيءُ فرمائي ٿو.“

پيءُ جا چار خوفناڪ فيصلا

¹²پوءِ اسان جي پيءُ جو ڪلام مون وٽ آيو.

¹³اي ابنِ آدم، جيڪڏهن ڪو ملڪ بي وفائي ڪري مون خلاف گناهه ڪري، ۽ آءٌ ان تي پنهنجو هٿ ڊگهو ڪري ان جي کاڌي جي رسد ڪٽي ڇڏيان، ان تي ڏڪار موڪليان ۽ ان مان ماڻهو ۽ جانور ٻئي ڪٽي ڇڏيان، ¹⁴تہ جيڪڏهن ان ۾ اهي ٽي مرد — نوح، دانيال ۽ ايوب — هجن، تڏهن بہ اهي پنهنجي سچائيءَ سان رڳو پاڻ کي بچائيندا، حاڪم پيءُ فرمائي ٿو.

¹⁵يا جيڪڏهن آءٌ انهيءَ ملڪ ۾ جهنگلي جانور موڪليان ۽ اهي ان کي ماڻهن کان خالي ۽ ويران ڪري ڇڏين، ايستائين جو انهن جانورن جي ڪري ڪو ان مان لنگهي نہ سگهي، ¹⁶تہ جيئن آءٌ جيئرو آهيان، حاڪم پيءُ فرمائي ٿو، تيئن جيڪڏهن اهي ٽي مرد ان ۾ هجن بہ، تڏهن بہ نہ پٽن کي ۽ نہ ڌيئرن کي بچائي سگهندا. رڳو اهي پاڻ بچندا، پر ملڪ ويران ٿي ويندو.

¹⁷يا جيڪڏهن آءٌ انهيءَ ملڪ تي تلوار آڻي چوان تہ ’تلوار ملڪ مان لنگهي وڃي،‘ ۽ ان مان ماڻهو ۽ جانور ٻئي ڪٽي ڇڏيان، ¹⁸تہ جيئن آءٌ جيئرو آهيان، حاڪم پيءُ فرمائي ٿو، تيئن جيڪڏهن اهي ٽي مرد ان ۾ هجن بہ، تڏهن بہ نہ پٽن کي ۽ نہ ڌيئرن کي بچائي سگهندا؛ رڳو اهي پاڻ بچندا.

¹⁹يا جيڪڏهن آءٌ انهيءَ ملڪ ۾ وبا موڪليان ۽ رت جي صورت ۾ پنهنجو غضب ان تي وهائي ڇڏيان، تہ جيئن ان مان ماڻهو ۽ جانور ڪٽي ڇڏيان، ²⁰تہ جيئن آءٌ جيئرو آهيان، حاڪم پيءُ فرمائي ٿو، تيئن جيڪڏهن نوح، دانيال ۽ ايوب ان ۾ هجن بہ، تڏهن بہ نہ پٽ کي ۽ نہ ڌيءُ کي بچائي سگهندا؛ رڳو پاڻ کي، پنهنجي سچائيءَ سان.

²¹حاڪم پيءُ فرمائي ٿو تہ جڏهن آءٌ پنهنجا چار خوفناڪ فيصلا — تلوار، ڏڪار، جهنگلي جانور ۽ وبا — يروشلم تي موڪليان تہ جيئن ان مان ماڻهو ۽ جانور ٻئي ڪٽجي وڃن، تڏهن اهو ڪيترو نہ وڌيڪ سخت ٿيندو! ²²تڏهن بہ ان ۾ ڪي بچيل رهندا، جن ۾ ٻاهر ڪڍيل پٽ ۽ ڌيئرون هوندا. اهي تو وٽ ٻاهر ايندا، ۽ جڏهن تون سندن چال چلن ۽ ڪمن کي ڏسندين، تڏهن ان آفت جي باري ۾ جيڪا مون يروشلم تي آندي، يعني جيڪو ڪجهه مون ان تي آندو، تسلي ماڻيندين. ²³جڏهن تون سندن چال چلن ۽ ڪمن کي ڏسندين، تڏهن اهي توکي تسلي ڏيندا، ۽ تون ڄاڻندين تہ مون اتي ڪجهه بہ بي سبب نہ ڪيو آهي، حاڪم پيءُ فرمائي ٿو.