هڪ انگور جي ويل جيڪا باھ کانسواءِ ڪنهن ڪم جي ناهي
هڪ ننڍڙي، اداس تصوير. انگور جي ول جي ڪاٺ سڙڻ کان اڳ به اڏاوت لاءِ بيڪار آهي، ۽ سڙڻ کان پوءِ ٻيڻو بيڪار. اسان جو پيءُ چوي ٿو ته يروشلم جا ماڻهو هن لاءِ اهڙا ئي آهن: باهه لاءِ رکيل، ڪنهن به ڪم جي لائق نه.
اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 2–8
15 1پوءِ اسان جي پيءُ جو ڪلام مون وٽ آيو تہ
2”اي ابنِ آدم، ٻين سڀني وڻن جي ڪاٺ کان انگور جي ويل جو ڪاٺ ڪهڙي ريت بهتر آهي، يعني جهنگل جي وڻن ۾ انگور جي ٽاري؟ 3ڇا انهيءَ مان ڪو ڪارائتو ڪم ٺاهي سگھجي ٿو؟ ڇا انهيءَ مان ڪا کوٽي ٺاهي سگھجي ٿي جنهن تي شيون ٽنگجن؟ 4ڏس، اها تہ ٻارڻ لاءِ باھ ۾ اڇلائي وڃي ٿي. باھ سندس ٻئي ڇيڙا ساڙي ڇڏي ٿي ۽ وچ وارو حصو ڪوئلو ٿي وڃي ٿو. ڇا اها ڪنهن ڪم جي آهي؟ 5جڏهن اها سڄي هوندي بہ بيڪار هئي، تڏهن باھ کيس ساڙي ڪوئلو ڪري ڇڏي تہ پوءِ ڇا ان مان ڪا شيءِ ٺاهي سگھبي؟“
6تنهنڪري حاڪم پيءُ فرمائي ٿو تہ ”جيئن جهنگل جي وڻن ۾ انگور جي ويل جو ڪاٺ آهي، جيڪو مون ٻارڻ لاءِ باھ کي ڏنو، تيئن مون يروشلم ۾ رهندڙن کي ڏئي ڇڏيو آهي. 7آءٌ سندن خلاف پنهنجو منهن ڪندس. اهي هڪ باھ مان بچي نڪتا، پر ٻي باھ کين ساڙي ڇڏيندي. تڏهن جڏهن آءٌ سندن خلاف پنهنجو منهن ڪندس، اوهين ڄاڻندا تہ آءٌ اوهان جو پيءُ آهيان. 8آءٌ ملڪ کي ويران ڪري ڇڏيندس، ڇاڪاڻ تہ هنن پوري طرح بي وفائي ڪئي آهي، حاڪم پيءُ فرمائي ٿو.“
