Zimanê Quretî
Ji serokê sazbendan re. Zebûreke şehrezayiyê ya Dawid. Gava ku Doêgê Edomî hat û ji Şawûl re got: “Dawid çûye mala Axîmelek.”
Li ser Doêg, yê ku behsa kahinan ji Şawûl re kir. Ew wek mirovekî ku ji gotinên wêranker hez dike û xwe dispêre dewlemendiya xwe tê gotin, û jê re tê gotin ku wê ji konê xwe bê kişandin — lê stranbêj wek dara zeytûnê di mala Bavê me de şîn dibe.
52 1Tu çima bi xerabiyê pesnê xwe didî, ey zorbaz? Dilovaniya Bavê me hemû rojê dimîne.
2Zimanê te wêraniyê difikire, wek gûzaneke tûjkirî, ey hîlebaz. 3Tu ji xerabiyê ji qenciyê bêtir hez dikî, û ji derewan ji gotina tiştê rast bêtir.
4Tu ji her gotina wêranker hez dikî, ey zimanê hîlebaz. 5Lê Bavê me wê te her û her hilweşîne; wê te bigire û ji konê te bikişîne; wê koka te ji welatê zindiyan biqelîne.
6Yên rast wê bibînin û bitirsin; wê bi wî bikenin û bibêjin: 7“Li vî mirovî binêrin, yê ku nexwest Bavê me bike penaha xwe, lê xwe spart dewlemendiya xwe ya mezin û bi wêrankirina yên din bi hêz bû.” 8Lê ez wek dara zeytûnê ya geş im di mala Bavê me de; ez her û her xwe dispêrim dilovaniya Bavê me. 9Ezê her û her pesnê te bidim ji ber tiştên ku te kirine; li ber dilsozên te ezê hêviya xwe bi navê te ve girê bidim, çimkî ew qenc e.
