Masmur 59

Kanggo pemimpin penyanyi. Miturut lagu ‘Aja Numpes.’ Masmur emas anggitane Prabu Dawud, nalika Prabu Saul kongkonan wong-wong njaga omahe arep mateni dheweke.

Wadyabalane Saul padha nginceng omahe Dawud. Dheweke nggambarake wong-wong mau kaya grombolan asu kang bali saben sore kanggo nglambrang, nggereng yen ora diwenehi pangan. Wangsulane yaiku malah ngidung ing wayah esuk, nyebut Ramane minangka benteng pangungsene.

Pasal 59.

Dhuh Rama kawula, mugi kawula Paduka luwari saking mengsah-mengsah kawula; mugi kawula Paduka tebihaken ing panggenan ingkang inggil, ngungkuli tiyang-tiyang ingkang mbrontak dhateng kawula. Mugi kawula Paduka luwari saking tiyang ingkang nglampahi piawon, saha kawula Paduka slametaken saking tiyang-tiyang ingkang remen mejahi. Awit lah—tiyang-tiyang punika sami ngadhang nyawa kawula; tiyang-tiyang ingkang ambek siya sami ngroyok kawula, sanadyan kawula boten damel kalepatan lan boten nglampahi dosa, dhuh Rama kawula. Boten amargi kalepatan kawula, nanging tiyang-tiyang punika sami mlajeng lan sami sadhiya ing papanipun. Mugi Paduka wungu lan mitulungi kawula—lah mirsanana!

Paduka, dhuh Rama kawula, Ramaning wadyabalaning swarga, Ramaning Israel—mugi Paduka wungu saha ngukum sakathahing bangsa; sampun Paduka paring kawelasan dhateng tiyang-tiyang ingkang cidra ngrantam piawon. Ing wanci sonten tiyang-tiyang punika wangsul, ngaung kados segawon saha nglambrang ngubengi kitha. Lah—tiyang-tiyang punika sami nyemburaken wisa kanthi tutukipun; wonten pedhang ing lathinipun, amargi gagasanipun, “Sapa kang krungu marang aku kabeh?” Nanging Paduka, dhuh Rama kawula, gumujeng dhateng tiyang-tiyang punika; Paduka memoyoki sakathahing bangsa. Dhuh Kakiyatan kawula, kawula ngantos-antos Paduka; awit Rama kawula punika beteng kawula. Rama kawula, kanthi sih-kadarmanipun, badhe rawuh methukaken kawula; Rama kawula badhe marengaken kawula mandeng kanthi kamenangan dhateng tiyang-tiyang ingkang mitnah kawula. Sampun Paduka pejahi tiyang-tiyang punika, supados bangsa kawula sampun ngantos kesupen; kanthi pangwaos Paduka mugi Paduka damel tiyang-tiyang punika klambrangan, saha Paduka asoraken, dhuh Rama ingkang Mahakwaos, tamengipun kawula sadaya. Awit saking dosaning tutukipun, tembung-tembung saking lathinipun, mugi sami kajiret ing gumunggungipun—awit saking ipat-ipat lan dora ingkang dipunucapaken.

Mugi Paduka tumpes kanthi bebendu, Paduka tumpes ngantos sirna babar pisan, supados tiyang-tiyang sami mangretos bilih Rama kita ngereh Yakub ngantos dumugi poncoting bumi. Ing wanci sonten tiyang-tiyang punika wangsul, ngaung kados segawon saha nglambrang ngubengi kitha. Tiyang-tiyang punika sami nglambrang madosi tedha, saha nggereng manawi boten tuwuk. Nanging kawula badhe ngidungaken kakiyatan Paduka; ing wanci enjing kawula badhe ngidungaken kanthi swanten sora bab sih-kadarman Paduka. Awit Paduka sampun dados beteng kawula, pangungsen ing wanci kawula nandhang karibedan. Dhuh Kakiyatan kawula, kawula badhe ngaturaken pepujian dhateng Paduka; awit Rama kawula punika beteng kawula, Rama kita ingkang nedahaken sih-kadarman dhateng kawula.