مزامیر 59

59 ¹مرا از دشمنانم رهایی ده، ای پدرِ من؛ مرا بر فرازِ آنان که بر من برمی‌خیزند، در امنیت بلند گردان. ²مرا از بدکاران رهایی ده، و از مردمانِ خون‌ریز نجاتم بخش. ³زیرا بنگر—در کمینِ جانم نشسته‌اند؛ مردانِ بی‌رحم بر ضدِ من حمله برمی‌انگیزند، هرچند نه خطایی کرده‌ام و نه گناهی مرتکب شده‌ام، ای پدرِ من. ⁴بی‌آنکه تقصیری از من سر زده باشد، می‌دوند و برای حمله آماده می‌شوند. بیدار شو و به یاری‌ام بشتاب—بنگر!

⁵تو ای پدرِ من، ای پدرِ لشکرهای آسمان، ای پدرِ اسرائیل—بیدار شو و همهٔ قوم‌ها را مجازات کن؛ بر هیچ‌یک از خیانت‌پیشگانِ بدسگال رحم مکن. ⁶شامگاهان بازمی‌گردند، همچون سگان می‌غرّند و گِردِ شهر پرسه می‌زنند. ⁷بنگر—از دهانشان زهر می‌ریزند؛ بر لبانشان شمشیرهاست، زیرا می‌پندارند: «کیست که ما را بشنود؟» ⁸اما تو ای پدرِ من، بر آنان می‌خندی؛ همهٔ قوم‌ها را به ریشخند می‌گیری. ⁹ای نیروی من، تو را انتظار می‌کشم؛ زیرا پدرِ من قلعهٔ من است. ¹⁰پدرِ من، در محبتِ پایدارِ خویش، به استقبالم خواهد آمد؛ پدرِ من مرا خواهد گذاشت تا با پیروزی بر بهتان‌زنندگانم بنگرم. ¹¹آنان را مکش، مبادا قومِ من فراموش کنند؛ به نیروی خود آنان را آواره گردان، و به زیرشان افکن، ای پدرِ فرمانروا، ای سپرِ ما. ¹²به‌خاطرِ گناهِ دهانشان، سخنانِ لبانشان، بگذار در غرورِ خود گرفتار آیند—به‌سببِ نفرین‌ها و دروغ‌هایی که بر زبان می‌رانند.

¹³آنان را در غضب نابود کن، نابودشان کن تا دیگر نباشند، تا مردمان بدانند که پدرِ ما بر یعقوب تا کرانه‌های زمین فرمان می‌راند. ¹⁴شامگاهان بازمی‌گردند، همچون سگان می‌غرّند و گِردِ شهر پرسه می‌زنند. ¹⁵در جستجوی خوراک سرگردان‌اند، و اگر سیر نشوند، می‌غُرّند. ¹⁶اما من از نیروی تو خواهم سرایید؛ بامدادان از محبتِ پایدارِ تو با صدای بلند خواهم خواند. زیرا تو قلعهٔ من بوده‌ای، پناهگاهی در روزِ تنگی‌ام. ¹⁷ای نیروی من، تو را سرودِ ستایش خواهم خواند؛ زیرا پدرِ من قلعهٔ من است، پدرِ ما که به من محبتِ پایدار نشان می‌دهد.