مزامیر 59

59 ¹ ای پدر من، مرا از دشمنانم رهایی ده؛ مرا برتر از آنان که بر من برمی‌خیزند، در جای بلند و امن قرار ده. ² مرا از بدکاران رهایی ده، و از مردمانِ خون‌ریز نجاتم بخش. ³ زیرا بنگر — در کمین نشسته‌اند برای جانِ من؛ مردانِ سنگدل هجوم برمی‌انگیزند بر من، هرچند ای پدر من، نه خطایی کرده‌ام و نه گناهی. ⁴ بی‌آنکه تقصیری از من سر زده باشد، می‌دوند و صف می‌آرایند. بیدار شو و به یاری‌ام بشتاب — بنگر!

⁵ تو، ای پدر من، ای پدرِ لشکرهای آسمان، ای پدرِ اسرائیل — بیدار شو و همهٔ قوم‌ها را مجازات کن؛ بر هیچ‌یک از خیانتکارانِ بداندیش رحم مکن. سِلاه. ⁶ شامگاهان بازمی‌گردند، همچون سگان می‌غُرّند و گِردِ شهر پرسه می‌زنند. ⁷ بنگر — از دهانشان زهر می‌ریزند؛ بر لبانشان شمشیرهاست، زیرا می‌پندارند: ‹کیست که ما را بشنود؟› ⁸ اما تو، ای پدر من، می‌خندی بر آنان؛ همهٔ قوم‌ها را به سُخره می‌گیری. ⁹ ای قوّتِ من، چشم‌به‌راهِ تو هستم؛ زیرا پدر من دژِ من است. ¹⁰ پدر من، در محبتِ پایدارش، به پیشواز خواهد آمد مرا؛ پدر من مرا خواهد گذاشت تا با پیروزی بر بدگویانم بنگرم. ¹¹ مکُش آنان را، مبادا قومِ من فراموش کنند؛ به نیروی خود آنان را آواره ساز و به زیر افکن، ای پدرِ فرمانروا، ای سپرِ ما. ¹² به‌سببِ گناهِ دهانشان، و سخنانِ لبانشان، بگذار در غرورِ خویش گرفتار آیند — به‌خاطرِ لعن‌ها و دروغ‌هایی که بر زبان می‌رانند.

¹³ آنان را در خشم نابود کن، نابودشان کن تا دیگر نباشند، تا مردمان بدانند که پدر ما بر یعقوب تا کرانه‌های زمین فرمان می‌راند. سِلاه. ¹⁴ شامگاهان بازمی‌گردند، همچون سگان می‌غُرّند و گِردِ شهر پرسه می‌زنند. ¹⁵ در پیِ خوراک این‌سو و آن‌سو می‌گردند، و اگر سیر نشوند، می‌غُرّند. ¹⁶ اما من از قوّتِ تو خواهم سرایید؛ بامدادان محبتِ پایدارت را با آوازِ بلند خواهم سرود. زیرا تو دژِ من بوده‌ای، پناهگاهی در روزِ تنگیِ من. ¹⁷ ای قوّتِ من، ستایش خواهم سرایید تو را؛ زیرا پدر من دژِ من است، پدر ما که محبتِ پایدار را به من نشان می‌دهد.