Mga Awit 12

12 ¹ Tumulong ka, aming Ama, sapagkat wala na ang mga tapat; naglaho na ang mga matapat mula sa mga anak ng sangkatauhan. ² Ang bawat isa ay nagsisinungaling sa kanyang kapwa; sa mga labing mapanuya at sa pusong may pagkukunwari sila'y nagsasalita. ³ Nawa'y putulin ng ating Ama ang lahat ng labing mapanuya at ang bawat dilang naghahambog ng mga dakilang bagay, ⁴ silang nagsasabi, “Sa pamamagitan ng aming dila kami'y magtatagumpay; ang aming mga labi ay amin — sino ang panginoon sa amin?”

⁵ “Dahil sa ang mga dukha ay ninanakawan, dahil sa ang mga nangangailangan ay dumaraing, ngayo'y babangon na ako,” sabi ng ating Ama. “Ililigtas ko ang siyang nananabik dito.”

⁶ Ang mga salita ng ating Ama ay dalisay na mga salita, pilak na dinalisay sa hurno ng lupa, nilinis nang pitong ulit. ⁷ Ikaw, aming Ama, ang mag-iingat sa mga nangangailangan; iingatan mo kami mula sa salinlahing ito magpakailanman. ⁸ Ang mga masasama ay palaboy-laboy sa bawat dako kapag ang kabuktutan ay itinataas sa mga anak ng sangkatauhan.