دوم سموئیل 11

11 ¹در بهار، هنگامی که پادشاهان به جنگ بیرون می‌روند، داوود یوآب و مردان خود و تمامی اسرائیل را فرستاد. آنان عمّونیان را نابود کردند و رَبّه را محاصره نمودند. اما داوود در اورشلیم ماند. ²یک شامگاه، داوود از بستر خود برخاست و بر پشت‌بام کاخِ پادشاه گام می‌زد. از آنجا زنی را دید که خود را می‌شست؛ او بسیار زیبا بود. ³داوود کسی را فرستاد تا دربارهٔ آن زن جویا شود. کسی گفت: «آیا این بَتشِبَع، دختر اِلیعام و همسر اوریای حیتّی نیست؟»

⁴داوود قاصدانی فرستاد و او را گرفت. آن زن نزد داوود آمد و او با وی همبستر شد—و آن زن تازه خود را از ناپاکی‌اش تطهیر کرده بود—و سپس به خانهٔ خود بازگشت. ^a a v4 شریعت موسی مقرر می‌داشت که زن پس از عادت ماهانه‌اش، پیش از بازگشت به زندگی عادی، مراسم تطهیر را به‌جا آورد (نگاه کنید به لاویان ۱۵:‏۱۹–۲۸). ⁵آن زن آبستن شد و نزد داوود پیغام فرستاد که: «من باردار هستم.»

⁶داوود نزد یوآب پیغام فرستاد: «اوریای حیتّی را نزد من بفرست.» یوآب اوریا را نزد داوود فرستاد. ⁷چون اوریا نزد او آمد، داوود از احوال یوآب و سپاهیان و اینکه جنگ چگونه پیش می‌رود، پرسید. ⁸داوود به اوریا گفت: «به خانه‌ات فرود آی و پاهایت را بشوی.» اوریا از کاخ بیرون رفت و پادشاه هدیه‌ای از پی او فرستاد. ⁹اما اوریا با همهٔ خادمان سرور خود، بر درگاهِ کاخِ پادشاه خوابید و به خانهٔ خود فرود نیامد. ¹⁰چون به داوود خبر دادند که اوریا به خانه‌اش نرفته است، داوود از او پرسید: «مگر از سفر نیامده‌ای؟ چرا به خانه‌ات نرفتی؟»

¹¹اوریا به داوود گفت: «صندوق عهد و اسرائیل و یهودا در خیمه‌ها به سر می‌برند، و سرورم یوآب و خادمانِ سرورم در دشت اردو زده‌اند. آیا من به خانه بروم تا بخورم و بنوشم و با همسرم همبستر شوم؟ به جان تو و به جان تو سوگند که چنین نخواهم کرد.»

¹²داوود به اوریا گفت: «امروز نیز اینجا بمان و فردا تو را روانه خواهم کرد.» پس اوریا آن روز و روز بعد در اورشلیم ماند. ¹³داوود او را دعوت کرد و اوریا نزد او خورد و نوشید، و داوود او را مست ساخت. اما آن شامگاه اوریا بیرون رفت تا با خادمان سرور خود بر بستر خویش بخوابد، و به خانهٔ خود نرفت.

¹⁴بامدادان داوود نامه‌ای به یوآب نوشت و آن را به دست اوریا فرستاد. ¹⁵در آن نامه چنین نوشت: «اوریا را در پیشِ صف، آنجا که نبرد سخت‌ترین است، بگمار، سپس از او عقب بکشید تا زده شود و بمیرد.»

¹⁶پس هنگامی که یوآب شهر را محاصره کرده بود، اوریا را در جایی گماشت که می‌دانست نیرومندترین مدافعان آنجا هستند. ¹⁷مردانِ شهر بیرون آمدند و با یوآب جنگیدند، و برخی از خادمان داوود افتادند. اوریای حیتّی نیز مرد. ¹⁸آنگاه یوآب کسی را فرستاد و همهٔ اخبار نبرد را به داوود گزارش داد. ¹⁹او به قاصد چنین دستور داد: «چون گزارش همهٔ اخبار نبرد را به پادشاه به پایان رساندی، ²⁰اگر خشم پادشاه برافروخته شد و پرسید: ‹چرا این‌قدر به شهر نزدیک جنگیدید؟ مگر نمی‌دانستید که از روی دیوار تیر خواهند انداخت؟ ²¹چه کسی اَبیمِلِک پسر یِرُبّاشِت را کشت؟ مگر زنی از روی دیوار سنگِ بالاییِ آسیاب را بر او نیفکند تا در تِبِص مرد؟ چرا این‌قدر به دیوار نزدیک شدید؟›—آنگاه بگو: خادمت اوریای حیتّی نیز مرده است.» ^b b v21 یِرُبّاشِت نامی دیگر برای جِدعون است؛ داستان سنگِ آسیاب در داوران ۹:‏۵۰–۵۴ ثبت شده است.

²²پس قاصد روانه شد و رسید و هرآنچه را که یوآب فرستاده بود تا بگوید، به داوود گفت. ²³قاصد به داوود گفت: «آن مردان بر ما چیره شدند و در دشت به مقابله با ما بیرون آمدند، اما ما آنان را تا درگاهِ دروازه عقب راندیم. ²⁴آنگاه تیراندازان از روی دیوار بر خادمانت تیر انداختند، و برخی از خادمان پادشاه مردند. خادمت اوریای حیتّی نیز مرده است.»

²⁵داوود به قاصد گفت: «به یوآب بگو: ‹مگذار این کار تو را آزرده سازد، زیرا شمشیر یکی را چون دیگری فرو می‌بلعد. بر شهر سخت‌تر بتاز و آن را ویران کن.› و او را دلگرم ساز.»

²⁶چون همسرِ اوریا شنید که شوهرش اوریا مرده است، برای شوهر خود سوگواری کرد. ²⁷و چون ایام سوگواری به پایان رسید، داوود کسی را فرستاد و او را به خانهٔ خود آورد، و او همسر داوود شد و برایش پسری زایید. اما آنچه داوود کرده بود، در نظر پدر ما بد بود.