دوم قرنتیان 5

5 ¹می‌دانیم: اگر این خیمهٔ زمینی‌مان فرو ریزد، عمارتی از پدر ما داریم، خانه‌ای ناساختهٔ دستِ بشر، جاودانی در آسمان‌ها. ²زیرا در این خیمه ناله می‌کنیم و مشتاقیم که مسکن آسمانی خود را بر تن کنیم، ³به این امید که چون آن را پوشیدیم، عریان یافته نشویم. ⁴ما که در این خیمه هستیم، زیر بار سنگین ناله می‌کنیم—نه از آن رو که می‌خواهیم برهنه شویم، بلکه می‌خواهیم آن مسکن دیگر را بر روی آن بپوشیم، تا حیات، آنچه را که فانی است فرو بلعد. ⁵و آن که ما را برای همین چیز آماده ساخت، پدر ما است، که روح‌القدس را همچون بیعانه به ما بخشید.

⁶پس همواره دلگرمیم و می‌دانیم که تا در بدن ساکنیم، از خداوند دوریم، ⁷زیرا با ایمان راه می‌رویم، نه با دیدن. ⁸آری، دلگرمیم و ترجیح می‌دهیم که بدن را ترک گوییم و نزد خداوند خانه گزینیم. ⁹پس خواه در خانه باشیم و خواه دور از آن، همت خود را بر این می‌گماریم که او را خشنود سازیم. ¹⁰زیرا همهٔ ما باید در برابر مسند داوری مسیح حاضر شویم، تا هر کس به سزای آنچه در بدن کرده است برسد، خواه نیک و خواه بد.

آشتی‌یافته و فرستاده‌شده همچون سفیران

¹¹پس چون ترس خداوند را می‌شناسیم، مردمان را ترغیب می‌کنیم؛ ما بر پدر ما آشکاریم، و امید دارم که بر وجدان شما نیز آشکار باشیم. ¹²این را نمی‌گوییم که بار دیگر خود را به شما بستاییم، بلکه دستاویزی به شما می‌دهیم تا به ما ببالید، تا در برابر آنان که به ظاهر می‌بالند و نه به دل، پاسخی داشته باشید. ¹³اگر از خود بی‌خود شده‌ایم، برای پدر ما است؛ و اگر در هوش خویشیم، برای شما است. ¹⁴زیرا محبت مسیح ما را به پیش می‌راند، چون یقین داریم که یک تن به جای همه مرد، پس همه مردند. ¹⁵او به جای همه مرد، تا زندگان دیگر برای خود زندگی نکنند، بلکه برای آن کس که به جای ایشان مرد و برخیزانیده شد.

¹⁶پس از این پس، هیچ‌کس را با معیارهای بشری نمی‌شناسیم. زمانی مسیح را نیز چنان می‌شناختیم، اما دیگر نه. ¹⁷پس اگر کسی در مسیح باشد، آفرینشی تازه است! کهنه درگذشت؛ بنگرید، تازه پدید آمد! ¹⁸و همهٔ این‌ها از پدر ما است، که ما را به‌واسطهٔ مسیح با خود آشتی داد و خدمت آشتی را به ما سپرد: ^a a v18 آشتی در دل خودِ پدر ما آغاز می‌شود—اوست که دست پیش می‌آورد تا ما را به خانه بازآورد، و عیسی راهی است که او این کار را بدان انجام می‌دهد. ¹⁹یعنی اینکه پدر ما در مسیح، جهان را با خود آشتی می‌داد و گناهانشان را به حسابشان نمی‌گذاشت، و پیام آشتی را به ما سپرد.

²⁰پس ما سفیران مسیح هستیم، چنان‌که گویی پدر ما از طریق ما درخواست می‌کند. از جانب مسیح استدعا می‌کنیم: با پدر ما آشتی کنید. ²¹زیرا او آن را که هیچ گناه نمی‌شناخت، به‌خاطر ما گناه ساخت، تا ما در او عدالت پدر ما شویم.