Ons ewige tuiste by die Vader

Paulus verduidelik waarom hy aanhou om sy liggaam uit te put. Die tent sal afgebreek word, en 'n huis van ons Vader wag. Christus se liefde dring hom, Christus se regterstoel wag. Ons Vader het die wêreld met homself versoen, en Paulus dra daardie pleidooi oor as gesant.

Hoofstuk 5.

Ons weet: as ons aardse tent afgebreek word, het ons ’n gebou van ons Vader, ’n huis wat nie met hande gemaak is nie, ewig in die hemele. Want in hierdie tent sug ons en verlang ons daarna om met ons hemelse woning beklee te word, as ons dit inderdaad aangetrek het, sal ons nie naak bevind word nie. Terwyl ons in hierdie tent is, sug ons onder ’n swaar las—ons wil nie ontklee word nie, maar oorklee word, sodat die lewe dit wat sterflik is, kan verswelg. Die een wat ons juis hiervoor voorberei het, is ons Vader, wat vir ons die Heilige Gees as waarborg gegee het.

Daarom is ons altyd vol moed, omdat ons weet dat ons, solank ons in die liggaam tuis is, weg van die Here af is, want ons leef deur geloof, nie deur sien nie. Ons is vol moed, en ons verkies om die liggaam te verlaat en by die Here tuis te wees. Daarom, of ons tuis is of weg is, stel ons dit ten doel om hom te behaag. Want ons moet almal voor die regterstoel van Christus verskyn, sodat elkeen kan ontvang wat hom toekom vir wat hy in die liggaam gedoen het, goed of kwaad.

Versoen en gestuur as gesante

Omdat ons dan die vrees vir die Here ken, oortuig ons mense; ons lê oop voor ons Vader, en ek hoop ons lê ook oop voor julle gewete. Ons beveel onsself nie weer by julle aan nie, maar ons gee julle rede om op ons trots te wees, sodat julle ’n antwoord kan hê vir dié wat in die uiterlike roem, nie in die hart nie. As ons van ons sinne af is, is dit vir ons Vader; as ons by ons volle verstand is, is dit vir julle. Want die liefde van Christus dring ons, omdat ons oortuig is: een het vir almal gesterf, dus het almal gesterf. Hy het vir almal gesterf, sodat dié wat leef, nie meer vir hulleself sou lewe nie, maar vir hom wat vir hulle gesterf het en opgewek is.

Daarom ken ons van nou af niemand meer volgens menslike maatstawwe nie. Ons het Christus ook eens so geken, maar nou nie meer nie. As iemand dus in Christus is, is hy ’n nuwe skepping! Die oue het verbygegaan; kyk, die nuwe het gekom! Dit alles kom van ons Vader, wat ons deur Christus met homself versoen het, en aan ons die bediening van versoening gegee het: ^a Dit wil sê, in Christus was ons Vader besig om die wêreld met homself te versoen, deur hulle sondes nie teen hulle te hou nie, en deur aan ons die boodskap van versoening toe te vertrou.

Ons is dus gesante vir Christus, asof ons Vader deur ons ’n beroep doen. Ons doen ’n beroep namens Christus: laat julle met ons Vader versoen. Ter wille van ons het hy hom wat geen sonde geken het nie, sonde gemaak, sodat ons in hom die geregtigheid van ons Vader kan word.