Bangsa-bangsa Sakait Ngalawan Ama

Kidung. Jabur ti Asaf.

Hiji gabungan — Edom, Moab, Amon, Asur jeung anu séjénna — geus satuju pikeun mupus ngaran Israil sagemblengna. Asaf nyebutkeun hiji-hiji, nyuhunkeun kakalahan sapertos anu nimpa Midian, tuluy nyuhunkeun kawirangan anu bakal ngadorong maranéhna milari jenengan Rama urang.

Pasal 83.

Nun Ama, mugi ulah ngabigeu; ulah repeh, ulah tiiseun, Nun Ama. Sabab tingali, musuh-musuh Ama keur ngaronghéak; jalma-jalma nu ngewa ka Ama geus narangtungkeun sirahna. Ngalawan umat Ama maranéhna sakait sacara nyumput-nyumput; sauyunan baroga niat jahat ka jalma-jalma anu dipikameumeut ku Ama. Ceuk maranéhna, “Hayu urang lebur éta bangsa téh; sangkan ngaran Israil ulah diinget-inget deui.” Kalawan sahaté maranéhna sakait; ngalawan Ama maranéhna nyieun perjangjian, kémah-kémah urang Édom jeung urang Ismael, urang Moab jeung urang Hagar, urang Gébal, urang Amon, jeung urang Amalék, urang Pelesti jeung urang nu maratuh di Tirus. Urang Asur ogé geus milu ngahiji jeung maranéhna; geus jadi leungeun nu kuat pikeun turunan Lot.

Mugi ka maranéhna dilampahkeun sakumaha ka urang Midian baheula, sapertos ka Sisera sareng Yabin di Walungan Kison, anu diburak-barik di Én-dor sarta jadi gemuk pikeun taneuh. Mugi para gegedénna dijantenkeun sapertos Oréb sareng Séeb, sakabéh raja-rajana sapertos Séba sareng Salmuna, anu ngaromong, “Hayu urang rebut keur urang sorangan pangangonan kagungan Allah.” Nun Ama abdi, mugi maranéhna dijantenkeun sapertos lebu anu ngagulung, sapertos jarami anu katebak angin. Sakumaha seuneu ngahuru leuweung, sakumaha jilatan seuneu ngaduruk gunung-gunung, kitu deui mugi udag maranéhna ku angin ribut ti Ama, sareng gimirkeun maranéhna ku prahara ti Ama. Mugi beungeutna dieusi ku kaéra, supaya maranéhna néangan jenengan Ama, Nun Ama. Mugi maranéhna éra sareng kasieunan salalawasna; mugi maranéhna binasa dina kahinaan, supaya maranéhna nyaho yén ngan Ama nyalira, anu jenengan-Na Rama urang, nya Nu Maha Luhur di saluruh bumi.