Tanah Paparin Rama Maraneh

Waktu mawa hasil panen anu munggaran, nu ibadah nyaritakeun sajarahna sorangan ku sora tarik — bapa kuring urang Aram anu ngumbara, kami ngagero, Rama urang ngadangu sarta ngaluarkeun kami — tuluy mere jeung bungah babarengan jeung urang Lewi jeung urang asing. Poe ieu Mantenna nyatakeun aranjeun umat-Na.

Pasal 26.

Sanggeus maraneh asup ka tanah anu dipaparinkeun ku Rama maraneh jadi warisan, tuluy kuasaan jeung cicingan, cokot sabagian hasil kahiji tina sakabeh pamibuatan taneuh anu dipibuat maraneh ti tanah paparin Rama maraneh, asupkeun kana karanjang, tuluy jig ka tempat anu dipilih ku Rama maraneh pikeun nempatkeun jenengana-Na. Datang ka imam anu keur jeneng harita, tuluy pok, “Dinten ieu abdi ngunjukkeun ka Rama maraneh, yen abdi parantos asup ka tanah anu disumpahkeun ku Rama urang ka karuhun urang pikeun dipaparinkeun ka urang.” Imam bakal nyokot karanjang tina leungeun maraneh, tuluy diteundeun hareupeun altar Rama maraneh. Pok di payuneun Rama maraneh, “Ama abdi teh urang Aram anu ngumbara, anu turun ka Mesir sarta matuh di ditu salaku urang asing, saeutik jumlahna, tuluy di ditu jadi hiji bangsa anu gede, kuat, tur loba.” Tapi urang Mesir nganiaya ka kami, nyangsara ka kami, sarta maksa kami kana gawe beurat. Kami sasambat ka Rama urang; Rama urang ngadangu panyambat kami sarta ningali kasangsaraan, kacapean, jeung panindesan ka kami. Nya Rama urang anu ngaluarkeun kami ti Mesir ku panangan anu kawasa, ku leungeun anu dijuljulkeun, ku kagimiran anu rohaka, sarta ku rupa-rupa tanda jeung kaahengan. Mantenna ngabantun kami ka dieu sarta maparin tanah ieu ka kami, hiji tanah anu ngocorkeun susu jeung madu. “Ayeuna abdi ngunjukkeun hasil kahiji tina taneuh anu dipaparinkeun ku Rama, Rama abdi, ka abdi.” Geus kitu, teundeun di payuneun Mantenna tuluy sembah sujud di payuneuna-Na. Sing bagja ku sagala kahadean anu geus dipaparinkeun ku Rama maraneh ka maraneh jeung ka kulawarga maraneh—maraneh, urang Lewi, jeung urang asing anu matuh di tengah-tengah maraneh.

Sanggeus maraneh anggeus mangmawakeun sapuluhan pinuh tina hasil maraneh dina taun katilu, taun sapuluhan, sarta geus mikeunkeun ka urang Lewi, urang asing, budak yatim, jeung randa, supaya maranehna bisa dahar nepi ka sareubeuhna di kota-kota maraneh, tuluy pok di payuneun Rama maraneh: Abdi parantos ngaluarkeun bagian anu suci tina imah abdi sarta parantos mikeunkeun ka urang Lewi, urang asing, budak yatim, jeung randa, persis sakumaha anu diparentahkeun ku Gusti ka abdi. Abdi henteu ngalanggar atawa hilap kana parentah Gusti. Abdi henteu ngadahar eta bari keur sungkawa, henteu ngaluarkeun eta sabot najis, henteu mikeunkeun saeutik ge ka nu maot. Abdi parantos gumati kana timbalan Rama abdi; abdi parantos ngalampahkeun sagala anu diparentahkeun ku Gusti ka abdi. Mugi Gusti ningali ti padaleman Gusti anu suci di sawarga, berkahan umat Gusti Israil jeung tanah anu dipaparinkeun ka kami, sakumaha anu disumpahkeun ka karuhun kami—hiji tanah anu ngocorkeun susu jeung madu.

Gumati ku Sapinuh Hate jeung Sakudrat Jiwa

Poe ieu Rama maraneh marentah ka maraneh sangkan ngalampahkeun ieu katangtuan jeung aturan; estokeun jeung lampahkeun ku sapinuh hate jeung sakudrat jiwa maraneh. Poe ieu maraneh geus ngaku yen Rama maraneh teh Rama maraneh—rek leumpang dina jalana-Na, nyekel katangtuana-Na, parentaha-Na, jeung aturana-Na, sarta gumati ka Mantenna. Poe ieu Rama maraneh geus ngaku maraneh jadi umata-Na, pusaka-Na anu kacida pangaosna, sakumaha anu geus dijangjikeun ka maraneh, sarta yen maraneh kudu nyekel sakabeh parentaha-Na, sarta Mantenna bakal ngangkat maraneh luhur ti sakabeh bangsa anu diciptakeun ku Mantenna, pikeun jadi pupujian, kamashuran, jeung kahormatan, sarta yen maraneh bakal jadi umat anu suci pikeun Rama maraneh, sakumaha anu geus dijangjikeun ku Mantenna.