Tanah kang Diparingake dening Ramamu

Nalika nggawa pametune panen kang kawitan, wong kang ngabekti ngucapake sejarahe dhewe kanthi seru — bapakku iku wong Aram kang ngumbara, aku padha sesambat, Rama kita miyarsakake lan ngentasake aku kabeh — banjur menehake pisungsunge lan bungah-bungah bebarengan karo wong Lewi lan wong manca. Ing dina iki Panjenengane ngandikakake yen kowe iku umate.

Pasal 26.

Samangsa kowe mlebu ing tanah kang diparingake Ramamu minangka tanah pusaka, banjur kuwasanana sarta padha manggona ing kono, njupuka sawetara pametu wiwitan saka sakehing asil bumi kang kokundhuh saka tanah kang diparingake Ramamu, lebokna ing kranjang, banjur lungaa menyang panggonan kang dipilih dening Ramamu minangka padununganing asmane. Banjur paranana imam kang lagi nindakake jejibahan nalika iku, sarta matura: “Ing dinten punika kula ngaturaken dhateng Rama panjenengan, bilih kula sampun lumebet ing tanah ingkang dipunsumpahaken dening Rama kita dhateng para leluhur kita, badhe kaparingaken dhateng kita.” Imam mau banjur bakal nampani kranjang saka tanganmu, sarta ndekek ana ing ngarsaning misbyahe Ramamu. Banjur kowe nglairna pangakenmu ana ing ngarsaning Ramamu: “Bapak kawula punika tiyang Aram ingkang ngumbara, ingkang tumedhak dhateng tanah Mesir lan manggen wonten ing ngriku minangka tiyang ngamanca, cacahipun namung sekedhik, nanging wonten ing ngriku lajeng dados bangsa ingkang ageng, santosa, tur kathah.” Nanging tiyang Mesir sami nganiaya kawula, nindhes kawula, saha meksa kawula nglampahi padamelan ingkang awrat. Kawula lajeng sami sesambat dhateng Rama kita; Rama kita miyarsakaken panyuwun kawula saha mirsani kasangsaran, karekaosan, lan panindhes ingkang kawula sandhang. Pramila Rama kita ngentasaken kawula saking tanah Mesir kanthi asta ingkang santosa, lengen ingkang kaacungaken, karosan ingkang nggegirisi, saha pratandha lan kaelokan. Panjenenganipun lajeng ngirid kawula dhateng ngriki saha maringaken tanah punika dhateng kawula, inggih tanah ingkang luber ing puwan lan madu. “Sapunika kawula ngunjukaken pametu wiwitan saking siti ingkang sampun Paduka paringaken dhateng kawula, dhuh Rama.” Banjur pisungsung mau dokokna ana ing ngarsane Ramamu, sarta sujuda nyembah ana ing ngarsane. Kowe bakal padha bungah-bungah marga saka sakehing kabecikan kang wis diparingake dening Ramamu marang kowe lan brayatmu, iya kowe, wong Lewi, lan wong ngamanca kang manggon ing antaramu.

Samangsa kowe wis rampung ngetokake saprasepuluhing pametumu kabeh ing taun katelu, yaiku taun saprasepuluhan, lan wis masrahake marang wong Lewi, wong ngamanca, bocah lola, lan randha, supaya padha mangan ana ing kutha-kuthamu nganti wareg, banjur matura ana ing ngarsaning Ramamu: Kawula sampun ngedalaken barang ingkang suci saking griya kawula, saha sampun kawula caosaken dhateng tiyang Lewi, tiyang ngamanca, lare lola, saha randha, laras kaliyan sadaya ingkang sampun Paduka dhawuhaken dhateng kawula. Kawula boten nerak utawi nyupe dhawuh-dhawuh Paduka. Kawula boten nedha punapa-punapa saking barang punika nalika kawula susah, boten ngedalaken punapa-punapa nalika kawula najis, saha boten nyaosaken punapa-punapa dhateng tiyang pejah. Kawula sampun mbangun turut dhateng swaraning Rama kawula; kawula sampun nglampahi sadaya ingkang Paduka dhawuhaken dhateng kawula. Mugi Paduka karsaa mirsani saking dalem Paduka ingkang suci wonten ing swarga, saha mberkahana umat Paduka Israel lan tanah ingkang sampun Paduka paringaken dhateng kawula, kados ingkang sampun Paduka sumpahaken dhateng para leluhur kawula—inggih tanah ingkang luber ing puwan lan madu.

Mbangun Turut kanthi Gumolonging Ati lan Nyawa

Ing dina iki Ramamu ndhawuhake marang kowe supaya nindakake katetepan lan pranatan iki; mulane padha estokna lan tindakna kanthi gumolonging atimu lan gumolonging nyawamu. Ing dina iki kowe wis ngakoni manawa Ramamu iku Ramamu—lan arep lumaku ing dalan-dalane, netepi katetepane, pepakone, lan pranatane, sarta mbangun turut marang Panjenengane. Ing dina iki Ramamu wis ngandika manawa kowe iku dadi umate, dadi kagungane kang kinasih, kaya kang wis diprasetyakake marang kowe, lan manawa kowe kudu netepi sakehing pepakone, sarta Panjenengane bakal ngluhurake kowe ngungkuli sakehing bangsa kang wis katitahake dening Panjenengane, dadi pepujian, misuwur, lan kaluhuran, sarta kowe bakal dadi umat kang suci konjuk marang Ramamu, kaya kang wis diprasetyakake.