اجدهي جو ٻڌجڻ

شيطان کي هڪ هزار سال لاءِ زنجيرن ۾ جڪڙيو وڃي ٿو، ۽ ان دوران اهي شهيد حڪمراني ڪن ٿا جن جانور کي قبول ڪرڻ کان انڪار ڪيو هو. آزاد ٿي هو آخري ڀيرو قومن کي گڏ ڪري ٿو ۽ اسان جي پيءُ جي طرفان آيل باهه کين ساڙي ڇڏي ٿي. پوءِ ڪتاب کوليا وڃن ٿا ۽ مئلن جو فيصلو سندن عملن موجب ٿئي ٿو. موت پاڻ کي ڦٽو ڪيو وڃي ٿو.

باب 20.

مون هڪ ملائڪ کي آسمان کان لهندي ڏٺو، جنهن جي هٿ ۾ اٿاهه کڏ جي ڪنجي ۽ هڪ وڏي زنجير هئي. هن اجدهي کي، يعني انهيءَ پراڻي نانگ کي، جيڪو ابليس ۽ شيطان آهي، پڪڙي هڪ هزار سال لاءِ ٻڌي ڇڏيو. کيس اٿاهه کڏ ۾ اڇلائي، مٿس بند ڪري مهر هڻي ڇڏيائين، تہ جيستائين هڪ هزار سال پورا ٿين، تيستائين هو قومن کي ڌوڪو نہ ڏئي سگهي؛ ان کان پوءِ کيس ٿوري وقت لاءِ آزاد ٿيڻو آهي.

مون تخت ڏٺا؛ انهن تي ويٺلن کي فيصلو ڪرڻ جو اختيار ڏنو ويو. مون انهن ماڻهن جا روح بہ ڏٺا جن جا سر يسوع جي شاهديءَ ۽ اسان جي پيءُ جي ڪلام ڪري ڪٽيا ويا هئا، جن نہ ان جانور جي ۽ نہ ان جي مورتيءَ جي پوڄا ڪئي هئي، ۽ نہ ئي پنهنجي پيشانيءَ يا هٿ تي ان جو نشان قبول ڪيو هو. اهي جيئرا ٿيا ۽ مسيح سان گڏ هڪ هزار سال بادشاهي ڪيائون. (باقي مئلا هڪ هزار سال پورا ٿيڻ تائين جيئرا نہ ٿيا.) هي پهريون جيئري ٿي اٿڻ آهي. برڪت وارو ۽ پاڪ آهي اهو، جيڪو پهرين جيئري ٿي اٿڻ ۾ حصيدار آهي؛ ٻئي موت جو مٿن ڪو اختيار ناهي، بلڪ اهي اسان جي پيءُ ۽ مسيح جا ڪاهن ٿيندا ۽ ساڻس گڏ هڪ هزار سال بادشاهي ڪندا.

شيطان جو آزاد ٿيڻ

جڏهن هڪ هزار سال پورا ٿيندا، تڏهن شيطان کي سندس قيد خاني مان آزاد ڪيو ويندو. هو ٻاهر نڪري ڌرتيءَ جي چئن ڪنڊن وارين قومن، يعني ڳوڳ ۽ ماڳوڳ کي ڌوڪو ڏيندو ۽ کين جنگ لاءِ گڏ ڪندو؛ جن جو تعداد سمنڊ جي واريءَ جيترو هوندو. ^a اهي ڌرتيءَ جي سڄي ويڪر تي اڳتي وڌيا ۽ پاڪ ماڻهن جي ڇانوڻيءَ ۽ پياري شهر کي گهيرو ڪيائون، پر اسان جي پيءُ وٽان آسمان مان باهه ڪري پئي ۽ کين ڳڙڪائي ڇڏيائين. جنهن ابليس انهن کي ڌوڪو ڏنو هو، تنهن کي باهه ۽ گنڌڪ جي ڍنڍ ۾ اڇلايو ويو، جتي جانور ۽ ڪوڙو نبي بہ آهن. اهي رات ڏينهن هميشه هميشه تائين عذاب ۾ رهندا.

وڏو اڇو تخت

مون هڪ وڏو اڇو تخت ۽ ان تي ويٺل کي ڏٺو. ڌرتي ۽ آسمان سندس حضور کان ڀڄي ويا، ۽ انهن لاءِ ڪا جاءِ نہ رهي. ^b مون ننڍن وڏن سڀني مئلن کي تخت جي اڳيان بيٺل ڏٺو. طومار کوليا ويا، ۽ هڪ ٻيو ڪتاب بہ، يعني زندگيءَ جو ڪتاب. طومارن ۾ جيڪي لکيل هو، تنهن موجب مئلن مان هر هڪ جو سندس ڪمن مطابق فيصلو ڪيو ويو. سمنڊ پنهنجا مئل ڏنا؛ موت ۽ قبر پنهنجا مئل ڏنا؛ هر هڪ جو سندس ڪمن موجب فيصلو ڪيو ويو. موت ۽ قبر کي باهه جي ڍنڍ ۾ اڇلايو ويو. هي ٻيو موت آهي، يعني باهه جي ڍنڍ. جنهن جو نالو زندگيءَ جي ڪتاب ۾ لکيل نہ مليو، تنهن کي باهه جي ڍنڍ ۾ اڇلايو ويو.