پيءُ بي وفائن کان هٽي ٿو وڃي
ڪاهن، بادشاهه ۽ قوم سڀ سڏايا وڃن ٿا. سندن عمل کين موٽڻ نه ٿا ڏين، ۽ جڏهن هو ڌڻ ۽ ڍور کڻي ڳولڻ نڪرن ٿا ته اسان جو پيءُ اڳ ئي پاڻ کي پري ڪري چڪو آهي. هو پاڻ کي يهوداه لاءِ ڪاٺ جو سڙاءُ ۽ افرائيم لاءِ شينهن سڏي ٿو، پوءِ هليو وڃي ٿو جيستائين مصيبت کين واپس نه ڌڪي.
اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 2–15
5 1اي ڪاهنؤ، هي ٻڌو! اي اسرائيل جا گھراڻا، ڌيان ڏيو! ٻڌو، اي بادشاهه جا گھراڻا! ڇاڪاڻ تہ فيصلو اوهان لاءِ آهي، ڇو جو اوهين مصفاه ۾ ڦاندو ۽ تبور تي وڇايل ڄار ٿيا آهيو.
2”باغين قتل ۾ تمام گھڻو ٻڏي ويا آهن، پر آءٌ انهن سڀني کي سيکت ڏيندس. 3آءٌ افرائيم کي سڃاڻان ٿو، ۽ اسرائيل مون کان لڪل ناهي؛ ڇاڪاڻ تہ هاڻي، اي افرائيم، تو زناڪاري ڪئي آهي، ۽ اسرائيل ناپاڪ ٿيو آهي.
4”سندن ڪم کين پنهنجي پيءُ ڏانهن موٽڻ نہ ڏيندا، ڇاڪاڻ تہ زناڪاريءَ جو روح سندن اندر آهي، ۽ اهي اسان جي پيءُ کي نہ ٿا سڃاڻن. 5اسرائيل جو غرور سندس خلاف شاهدي ڏئي ٿو؛ اسرائيل ۽ افرائيم پنهنجي گناهه ۾ ٿاٻا کائين ٿا؛ يهوداه بہ انهن سان گڏ ٿاٻو کائي ٿو. 6پنهنجن رڍن ۽ ڍورن سان گڏ اهي اسان جي پيءُ کي ڳولڻ ويندا، پر کيس نہ لڀندا؛ هو انهن کان هٽي ويو آهي. 7هنن اسان جي پيءُ سان بي وفائي ڪئي آهي، ڇاڪاڻ تہ هنن حرامي ٻار ڄڻيا آهن. هاڻي نئون چنڊ انهن کي سندن ٻنين سميت کائي ويندو.
8”گبعا ۾ سنگھ ڦوڪيو، رامه ۾ توتاري ڦوڪيو. بيت آون ۾ جنگ جو نعرو بلند ڪريو؛ پنهنجي پٺيان ڏس، اي بنيامين! 9سزا جي ڏينهن افرائيم ويران ٿي ويندو؛ اسرائيل جي قبيلن ۾ آءٌ اها ڳالھ ظاهر ڪريان ٿو جيڪا يقيني آهي. 10يهوداه جا سردار انهن وانگر ٿي ويا آهن جيڪي حد جو پٿر کسڪائين ٿا؛ مٿن آءٌ پنهنجو غضب پاڻيءَ وانگر وهائيندس. 11افرائيم تي ظلم ٿيو آهي، فيصلي ۾ چيڀاٽجي ويو آهي، ڇاڪاڻ تہ هن بيڪار بتن جي پٺيان وڃڻ جو پڪو ارادو ڪيو هو. 12تنهنڪري آءٌ افرائيم لاءِ ڪپڙا کائيندڙ ڪيڙي وانگر، ۽ يهوداه جي گھراڻي لاءِ ڪاٺ کائيندڙ ڪرڙ وانگر آهيان.
13”افرائيم پنهنجي بيماري ڏٺي، يهوداه پنهنجو کليل زخم ڏٺو؛ تنهنڪري افرائيم اسور ڏانهن ڊوڙي ويو، ان جي وڏي بادشاهه کي منٿ ڪيائين. پر اهو بادشاهه توکي شفا نہ ڏئي سگھندو، ۽ نہ ئي تنهنجو پيپ وارو زخم ڀلو ڪري سگھندو. 14ڇاڪاڻ تہ آءٌ افرائيم لاءِ شينهن جهڙو ٿيندس، ۽ يهوداه جي گھراڻي لاءِ جوان شينهن جهڙو. آءٌ پاڻ ڦاڙي هليو ويندس؛ کڻي ويندس، ۽ ڪو بہ ڇڏائيندڙ نہ هوندو. 15آءٌ وري پنهنجي جاءِ ڏانهن موٽي ويندس، جيستائين اهي پنهنجو ڏوهه مڃين ۽ منهنجو منهن ڳولين؛ پنهنجي ڏکيائيءَ ۾ اهي مون کي دل سان ڳوليندا.“