ڇپيل
ڪتاب

پيءُ بي وفائن کان هٽي ٿو وڃي

ڪاهن، بادشاهه ۽ قوم سڀ سڏايا وڃن ٿا. سندن عمل کين موٽڻ نه ٿا ڏين، ۽ جڏهن هو ڌڻ ۽ ڍور کڻي ڳولڻ نڪرن ٿا ته اسان جو پيءُ اڳ ئي پاڻ کي پري ڪري چڪو آهي. هو پاڻ کي يهوداه لاءِ ڪاٺ جو سڙاءُ ۽ افرائيم لاءِ شينهن سڏي ٿو، پوءِ هليو وڃي ٿو جيستائين مصيبت کين واپس نه ڌڪي.

اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 2–15

باب 5.

اي ڪاهنؤ، هي ٻڌو! اي اسرائيل جا گھراڻا، ڌيان ڏيو! ٻڌو، اي بادشاهه جا گھراڻا! ڇاڪاڻ تہ فيصلو اوهان لاءِ آهي، ڇو جو اوهين مصفاه ۾ ڦاندو ۽ تبور تي وڇايل ڄار ٿيا آهيو.

”باغين قتل ۾ تمام گھڻو ٻڏي ويا آهن، پر آءٌ انهن سڀني کي سيکت ڏيندس. آءٌ افرائيم کي سڃاڻان ٿو، ۽ اسرائيل مون کان لڪل ناهي؛ ڇاڪاڻ تہ هاڻي، اي افرائيم، تو زناڪاري ڪئي آهي، ۽ اسرائيل ناپاڪ ٿيو آهي.

”سندن ڪم کين پنهنجي پيءُ ڏانهن موٽڻ نہ ڏيندا، ڇاڪاڻ تہ زناڪاريءَ جو روح سندن اندر آهي، ۽ اهي اسان جي پيءُ کي نہ ٿا سڃاڻن. اسرائيل جو غرور سندس خلاف شاهدي ڏئي ٿو؛ اسرائيل ۽ افرائيم پنهنجي گناهه ۾ ٿاٻا کائين ٿا؛ يهوداه بہ انهن سان گڏ ٿاٻو کائي ٿو. پنهنجن رڍن ۽ ڍورن سان گڏ اهي اسان جي پيءُ کي ڳولڻ ويندا، پر کيس نہ لڀندا؛ هو انهن کان هٽي ويو آهي. هنن اسان جي پيءُ سان بي وفائي ڪئي آهي، ڇاڪاڻ تہ هنن حرامي ٻار ڄڻيا آهن. هاڻي نئون چنڊ انهن کي سندن ٻنين سميت کائي ويندو.

”گبعا ۾ سنگھ ڦوڪيو، رامه ۾ توتاري ڦوڪيو. بيت آون ۾ جنگ جو نعرو بلند ڪريو؛ پنهنجي پٺيان ڏس، اي بنيامين! سزا جي ڏينهن افرائيم ويران ٿي ويندو؛ اسرائيل جي قبيلن ۾ آءٌ اها ڳالھ ظاهر ڪريان ٿو جيڪا يقيني آهي. يهوداه جا سردار انهن وانگر ٿي ويا آهن جيڪي حد جو پٿر کسڪائين ٿا؛ مٿن آءٌ پنهنجو غضب پاڻيءَ وانگر وهائيندس. افرائيم تي ظلم ٿيو آهي، فيصلي ۾ چيڀاٽجي ويو آهي، ڇاڪاڻ تہ هن بيڪار بتن جي پٺيان وڃڻ جو پڪو ارادو ڪيو هو. تنهنڪري آءٌ افرائيم لاءِ ڪپڙا کائيندڙ ڪيڙي وانگر، ۽ يهوداه جي گھراڻي لاءِ ڪاٺ کائيندڙ ڪرڙ وانگر آهيان.

”افرائيم پنهنجي بيماري ڏٺي، يهوداه پنهنجو کليل زخم ڏٺو؛ تنهنڪري افرائيم اسور ڏانهن ڊوڙي ويو، ان جي وڏي بادشاهه کي منٿ ڪيائين. پر اهو بادشاهه توکي شفا نہ ڏئي سگھندو، ۽ نہ ئي تنهنجو پيپ وارو زخم ڀلو ڪري سگھندو. ڇاڪاڻ تہ آءٌ افرائيم لاءِ شينهن جهڙو ٿيندس، ۽ يهوداه جي گھراڻي لاءِ جوان شينهن جهڙو. آءٌ پاڻ ڦاڙي هليو ويندس؛ کڻي ويندس، ۽ ڪو بہ ڇڏائيندڙ نہ هوندو. آءٌ وري پنهنجي جاءِ ڏانهن موٽي ويندس، جيستائين اهي پنهنجو ڏوهه مڃين ۽ منهنجو منهن ڳولين؛ پنهنجي ڏکيائيءَ ۾ اهي مون کي دل سان ڳوليندا.“