Apokalipsa 11

11 ¹Dano mi trzcinę podobną do pręta mierniczego i powiedziano: „Wstań i zmierz świątynię naszego Ojca, ołtarz oraz tych, którzy w niej oddają pokłon. ²Pomiń dziedziniec na zewnątrz świątyni; nie mierz go, bo został dany narodom, i będą deptać święte miasto przez czterdzieści dwa miesiące. ^a a v2 Czterdzieści dwa miesiące — podobnie jak 1260 dni oraz „czas, czasy i pół czasu” w innych miejscach Księgi Objawienia — to symboliczny okres ograniczonej, wyznaczonej próby, a nie dosłowna rachuba kalendarzowa. ³Udzielę mocy moim dwóm świadkom i będą prorokować przez 1260 dni, odziani w szaty żałobne.” ^b b v3 1260 dni to ten sam okres co czterdzieści dwa miesiące z wersetu 2 — około trzy i pół roku.

⁴To są dwa drzewa oliwne i dwa świeczniki stojące przed Ojcem ziemi. ⁵Jeśli ktoś chce im wyrządzić krzywdę, z ich ust bucha ogień i pożera ich nieprzyjaciół; kto chce im wyrządzić krzywdę, w ten sposób musi zginąć. ⁶Oni mają władzę zamknąć niebo, aby nie padał deszcz w czasie, gdy prorokują, i władzę nad wodami, aby je zamieniać w krew, oraz aby uderzać ziemię wszelką plagą, ilekroć zechcą.

⁷Gdy zakończą swoje świadectwo, bestia wychodząca z otchłani wyda im wojnę, zwycięży ich i zabije. ⁸Ich ciała będą leżeć na ulicy wielkiego miasta, które w przenośni nazywa się Sodomą i Egiptem, gdzie też ich Pan — Jezus — został ukrzyżowany. ⁹Niektórzy z każdego ludu, plemienia, języka i narodu patrzą na ich ciała przez trzy i pół dnia i nie pozwalają złożyć ich w grobie. ¹⁰Mieszkańcy ziemi cieszą się z ich powodu i świętują, i będą posyłać sobie nawzajem dary, bo ci dwaj prorocy dręczyli mieszkańców ziemi.

¹¹Po trzech i pół dnia wszedł w nich dech życia od naszego Ojca, stanęli na nogach i wielki strach padł na tych, którzy na nich patrzyli.

¹²I usłyszeli donośny głos z nieba, który im powiedział: „Wstąpcie tutaj”. I wstąpili do nieba w obłoku, a ich nieprzyjaciele patrzyli na nich.

¹³W tej godzinie nastało wielkie trzęsienie ziemi; runęła dziesiąta część miasta, zginęło w nim 7000 ludzi, a pozostali, przerażeni, oddali chwałę naszemu Ojcu w niebie.

¹⁴Drugie biada minęło; oto trzecie biada nadchodzi szybko.

Królestwo staje się Królestwem naszego Ojca

¹⁵Potem siódmy anioł zatrąbił i donośne głosy w niebie powiedziały: „Królestwo świata stało się Królestwem naszego Ojca i jego Chrystusa, i będzie królować na wieki wieków”. ^c c v15 Siódma trąba ogłasza, że królestwo świata stało się wspólnym panowaniem naszego Ojca i jego Pomazańca — Jezusa. Ojciec i Syn dzielą tron na wieki (nawiązanie do Psalmu 2 — nasz Ojciec daje narody swojemu Synowi).

¹⁶Dwudziestu czterech starszych, siedzących na swoich tronach przed naszym Ojcem, upadło na twarze i oddało mu pokłon, ¹⁷mówiąc: „Dziękujemy ci, Ojcze Wszechmogący, Władco, który jesteś i który byłeś, bo wziąłeś swoją wielką moc i zacząłeś królować. ¹⁸Narody się rozgniewały, lecz nadszedł twój gniew i czas, aby osądzić umarłych i nagrodzić twoje sługi, proroków, oraz świętych i tych, którzy się boją twojego imienia, małych i wielkich, i aby zniszczyć tych, którzy niszczą ziemię”.

¹⁹Potem otworzyła się świątynia naszego Ojca w niebie i ukazała się w niej arka jego przymierza. Potem nastały błyskawice, głosy, grzmoty, trzęsienie ziemi i wielki grad.