رويا 11 FHB Father's Heart Bible™

11 ¹ما ته د پېمائش د لښتې په شان يو نے راکړے شو، او راته وئيل وشول چې، ”پاڅه او د زمونږ پلار د بيت المُقدس، د قربان‌ګاه او هغه کسانو پېمائش وکړه چې هلته عبادت کوى. ²د بيت المُقدس بهرنے صحن پرېږده، د هغې پېمائش مۀ کوه، ځکه چې هغه قومونو ته ورکړې شوے دے، او هغوئ به مقدس ښار دوه څلويښت مياشتې پښو لاندې کوى. ^a a v2 دوه څلويښت مياشتې — لکه ١٢٦٠ ورځې او ”يو وخت، وختونه او نيم وخت“ چې په مکاشفه کښې په نورو ځايونو کښې دى — د محدودې او مقررې آزمېښت يوه علامتى موده ده، نۀ د کليزې لفظى شمېر. ³زۀ به خپلو دوو ګواهانو ته طاقت ورکړم، او هغوئ به د ماتم جامې اغوستې ١٢٦٠ ورځې نبوت کوى.“ ^b b v3 ١٢٦٠ ورځې هماغه موده ده څومره چې په ٢ آيت کښې دوه څلويښت مياشتې دى — نژدې درې نيم کاله.

⁴دا هغه دوه د زيتُون ونې او دوه شمعدانونه دى چې د زمکې د پلار په مخکښې ولاړ دى. ⁵کۀ څوک دوئ ته نقصان رسول غواړى، نو د دوئ د خولو نه اور راوځى او د دوئ دښمنان تباه کوى؛ څوک چې دوئ ته د نقصان رسولو اراده لرى هغه به په همدې طريقه وژلے شى. ⁶دوئ اختيار لرى چې آسمان بند کړى، دې دپاره چې د دوئ د نبوت په موده کښې باران ونۀ وريږى، او د اوبو باندې اختيار لرى چې هغه په وينه بدلې کړى، او کله چې وغواړى زمکه په هر قسم بلا سره ووهى.

⁷کله چې هغوئ خپله ګواهى پوره کړى، نو هغه ځناور چې د بې انتها کنده نه راپورته کيږى، په هغوئ باندې حمله وکړى، هغوئ مغلوب کړى او ووژنى. ⁸د هغوئ لاشونه به د لوئ ښار په کوڅه کښې پراتۀ وى، چې په علامتى توګه سدوم او مصر بللے شى، چرته چې د هغوئ مالِک — عيسىٰ — هم مصلوب کړے شوے وو. ⁹د هرې اُمت، قبيلې، ژبې او قوم نه به ځنې خلق د هغوئ لاشونو ته درې نيمې ورځې ګورى او هغوئ ته د قبر اجازت نۀ ورکوى. ¹⁰د زمکې اوسيدونکى به په دوئ خوشحالى کوى او جشن به نيسى، او يو بل ته به تُحفې لېږى، ځکه چې دې دوو نبيانو د زمکې اوسيدونکو ته عذاب ورکړے وو.

¹¹د درې نيمو ورځو نه پس، د زمونږ پلار د طرف نه د ژوند ساه په هغوئ کښې ننوتله، هغوئ په خپلو پښو ودرېدل، او هغه کسانو باندې چې هغوئ ته يې کتل لوئ وېره راغله.

¹²هغوئ د آسمان نه يو زوروَر آواز واورېدو چې هغوئ ته يې ووئيل، ”دلته راپورته شئ.“ نو هغوئ په ورېځ کښې آسمان ته وختل، او د هغوئ دښمنانو هغوئ ته کتل.

¹³په هغه ګړۍ کښې لوئ زلزله راغله؛ د ښار لسمه حِصه ونړېدله، اوۀ زره خلق پکښې ووژلے شول، او پاتې خلق ووېرېدل او په آسمان کښې زمونږ پلار ته يې جلال ورکړو.

¹⁴دوېم افسوس تېر شو؛ وګوره، درېم افسوس ژر راروان دے.

بادشاهى د زمونږ پلار کيږى

¹⁵بيا اوومې فرښتې خپله نرسنګا وغږوله، او په آسمان کښې زوروَرو آوازونو ووئيل چې، ”د دُنيا بادشاهى د زمونږ پلار او د هغۀ د مسيح بادشاهى شوه، او هغه به تل تر تله بادشاهى کوى.“ ^c c v15 اوومه نرسنګا اعلان کوى چې د دُنيا بادشاهى د زمونږ پلار او د هغۀ د مسيح — يعنې عيسىٰ — ګډه بادشاهى شوه. پلار او زوئ تل په تخت کښې شريک دى (دا د زبور ٢ غږ بيا ورکوى — زمونږ پلار قومونه خپل زوئ ته ورکوى).

¹⁶هغه څلور ويشت مشران چې د زمونږ پلار په مخکښې په خپلو تختونو ناست وُو، په مخ پرېوتل او د هغۀ عبادت يې وکړو، ¹⁷او وې وئيل چې، ”اے قادرِ مطلق حُکمران پلاره، چې اوس يې او مخکښې هم وې، مونږ ستا شکر اَدا کوو، ځکه چې تا خپل لوئ قدرت واخستو او بادشاهى دې شروع کړه. ¹⁸قومونه په قهر شول، خو ستا غضب راغلو، او هغه وخت راغلو چې د مړو عدالت وشى، او ستا نوکرانو نبيانو، مقدسينو او هغه کسانو ته چې ستا د نوم نه وېرېږى، وړو او لويو ته، اجر ورکړے شى، او هغه کسان هلاک کړے شى چې زمکه تباه کوى.“

¹⁹بيا په آسمان کښې د زمونږ پلار بيت المُقدس خلاص شو، او د هغۀ د لوظ صندوق په دننه کښې ښکاره شو. بيا بريښنا، غړومبهار، تندر، زلزله او سخته ږلۍ راغله.