مڪاشفو 11 FHB Father's Heart Bible™

11 ¹مون کي ماپڻ جي لٺ جھڙو هڪ ڪانو ڏئي چيو ويو تہ ”اُٿي اسان جي پيءُ جي هيڪل، قربانگاھ ۽ اتي سجدو ڪندڙن کي ماپ. ²هيڪل جي ٻاهرئين صحن کي ڇڏي ڏي، ان کي نہ ماپ، ڇاڪاڻ تہ اهو قومن کي ڏنو ويو آهي، ۽ اهي پاڪ شهر کي ٻيٽاليهه مهينا لتاڙيندا رهندا. ^a a v2 ٻيٽاليهه مهينا، جيئن مڪاشفي ۾ ٻئي هنڌ 1,260 ڏينهن ۽ ”وقت، وقت ۽ اڌ وقت“ آهن، هڪ علامتي مدو آهي، يعني محدود ۽ حد ۾ بيھيل آزمائش جو مدو، نہ ڪي ڪئلينڊر جي حساب سان لفظي ڳڻپ. ³آءٌ پنهنجن ٻن شاهدن کي طاقت ڏيندس، ۽ اهي ماتم جا ڪپڙا پهري 1,260 ڏينهن نبوت ڪندا.“ ^b b v3 1,260 ڏينهن اهوئي مدو آهي جيڪو آيت 2 ۾ ٻيٽاليهن مهينن جو آهي، يعني لڳ ڀڳ ساڍا ٽي سال.

⁴اهي ٻہ زيتون جا وڻ ۽ ٻہ شمعدان آهن، جيڪي زمين جي پيءُ جي اڳيان بيٺل آهن. ⁵جيڪڏهن ڪو انهن کي نقصان رسائڻ چاھي ٿو تہ سندن وات مان باھ نڪري ٿي ۽ سندن دشمنن کي ڳڙڪائي ٿي؛ جيڪو بہ انهن کي نقصان رسائڻ چاھيندو، تنهن کي هن ريت ضرور ماريو ويندو. ⁶انهن کي آسمان بند ڪرڻ جو اختيار آهي تہ جيستائين اهي نبوت ڪن تيستائين مينهن نہ وسي، ۽ پاڻيءَ تي اختيار آهي تہ انهن کي رت ۾ بدلائين، ۽ جڏهن بہ چاھين، زمين کي هر قسم جي آفت سان ماري سگھن ٿا.

⁷جڏهن اهي پنهنجي شاهدي پوري ڪندا تڏهن پاتال مان نڪرندڙ جانور انهن سان جنگ ڪندو، کين شڪست ڏيندو ۽ ماري ڇڏيندو. ⁸سندن لاش وڏي شهر جي گھٽيءَ ۾ پيا هوندا، جنهن کي علامتي طور سدوم ۽ مصر سڏيو وڃي ٿو، جتي سندن خداوند يسوع کي بہ صليب تي چاڙهيو ويو هو. ⁹هر قوم، قبيلي، ٻوليءَ ۽ ملڪ مان ڪي ماڻهو ساڍا ٽي ڏينهن سندن لاشن کي ڏسندا رهن ٿا ۽ کين قبر ۾ رکڻ نہ ٿا ڏين. ¹⁰زمين جا رهاڪو انهن تي خوش ٿين ٿا ۽ جشن ملهائين ٿا، ۽ هڪٻئي ڏانهن تحفا موڪليندا، ڇاڪاڻ تہ انهن ٻن نبين زمين جي رهاڪن کي ستايو هو.

¹¹ساڍن ٽن ڏينهن کان پوءِ اسان جي پيءُ وٽان زندگيءَ جو دم انهن ۾ داخل ٿيو، اهي پنهنجن پيرن تي اُٿي بيھي رهيا، ۽ انهن کي ڏسندڙن تي وڏو خوف طاري ٿيو.

¹²انهن آسمان مان هڪ وڏو آواز ٻڌو جنهن کين چيو تہ ”هيڏانهن مٿي اچو.“ پوءِ اهي ڪڪر ۾ آسمان ڏانهن مٿي ويا، ۽ سندن دشمنن کين ڏٺو.

¹³ان ئي گھڙيءَ وڏو زلزلو آيو؛ شهر جو ڏهون حصو ڪري پيو، ان ۾ ست هزار ماڻهو مارجي ويا، ۽ باقي ڊڄي وڃي اسان جي آسمان واري پيءُ کي جلوو ڏنائون.

¹⁴ٻيو افسوس گذري ويو آهي؛ ڏس، ٽيون افسوس جلد اچي ٿو.

بادشاهي اسان جي پيءُ جي ٿي وئي

¹⁵پوءِ ستين ملائڪ پنهنجي توتاري وڄائي، تڏهن آسمان ۾ وڏا آواز چوڻ لڳا تہ ”دنيا جي بادشاهي اسان جي پيءُ ۽ سندس مسيح جي بادشاهي ٿي وئي آهي، ۽ هو هميشہ هميشہ تائين بادشاهي ڪندو.“ ^c c v15 ستين توتاري اعلان ڪري ٿي تہ دنيا جي بادشاهي هاڻي اسان جي پيءُ ۽ سندس مسيح يسوع جي گڏيل بادشاهي ٿي وئي آهي. پيءُ ۽ فرزند ٻئي هميشہ لاءِ تخت ۾ شريڪ آهن (زبور 2 جي گونج — اسان جو پيءُ قومون پنهنجي فرزند کي ڏئي ٿو).

¹⁶چوويهه بزرگ، جيڪي اسان جي پيءُ جي اڳيان پنهنجن تختن تي ويٺا هئا، منهن ڀر ڪري پيا ۽ کيس سجدو ڪيائون. ¹⁷چيائون تہ ”اي اسان جا بابا، قادر مطلق، جيڪو آهين ۽ جيڪو هئين، اسان تنهنجو شڪر ٿا ڪريون، ڇاڪاڻ تہ تو پنهنجي وڏي قدرت هٿ ۾ ورتي آهي ۽ بادشاهي ڪرڻ شروع ڪئي آهي. ¹⁸قومون ڪاوڙجي پيون، پر تنهنجو غضب اچي ويو آهي، ۽ مئلن جي عدالت ٿيڻ جو، ۽ تنهنجن ٻانهن نبين، پاڪ ماڻهن ۽ تنهنجي نالي کان ڊڄندڙن، ننڍن توڙي وڏن کي اجر ملڻ جو، ۽ زمين کي برباد ڪندڙن کي برباد ڪرڻ جو وقت بہ اچي ويو آهي.“

¹⁹پوءِ آسمان ۾ اسان جي پيءُ جي هيڪل کلي وئي، ۽ سندس عهد جو صندوق اندر ظاهر ٿيو. ان کان پوءِ بجليون چمڪيون، گجگوڙون ۽ ڪڙڪا ٿيا، زلزلو آيو ۽ سخت ڳڙا وسيا.