Pitung Bokor kang Diesokake
Bokor-bokor teka tanpa leren: bisul, segara kaya getihe bathang, kali-kali, srengenge kang ngobong, pepeteng, kali Efrat asat kanggo para ratu kang arep nglurug. Kobong lan nandhang lara, manungsa padha ngipat-ipati Rama kita lan ora gelem mratobat. Bokor kaping pitu mungkasi kabeh — Wis kelakon — lan Babil dieling-eling.
16 1Aku banjur krungu swara sora saka Padaleman Suci ngandika marang malaekat pitu mau: “Padha lungaa, esokna pitung bokor bebenduning Allah ing bumi.”
2Malaekat kang kapisan banjur ngesokake bokore ing bumi; tumuli thukul wudun kang mbebayani lan nglarani ing awake wong-wong kang padha nganggo tandhane si kewan lan nyembah recane.
3Kang kapindho ngesokake bokore ing sagara; sagara mau banjur dadi getih kaya getihe mayit, lan kabeh kang urip ing sagara padha mati.
4Malaekat kang katelu ngesokake bokore ing kali-kali lan sumber-sumbering banyu, banjur kabeh padha dadi getih. 5Aku krungu malaekat kang nguwasani banyu matur: “Paduka punika adil, dhuh Rama kawula, ingkang wonten saiki lan ingkang rumiyin sampun wonten, Ingkang Mahasuci, awit Paduka sampun ngadili prakawis-prakawis punika. 6Awit tiyang-tiyang punika sampun ngwutahaken rahipun para suci lan para nabi Paduka, mila Paduka sampun paring getih dhateng tiyang-tiyang punika supados kaombe. Punika pancen samesthinipun.”
7Aku uga krungu misbyah mangsuli: “Inggih, dhuh Rama, Gusti ingkang Mahakwasa, pangadilan Paduka punika leres lan adil.”
8Malaekat kang kapapat ngesokake bokore ing srengenge, lan srengenge mau kaparingi panguwasa kanggo ngobong manungsa srana geni. 9Manungsa padha kobong dening panas kang banget, nanging malah ngala-ala asmane Rama kita, kang nguwasani wewelak-wewelak iki, sarta padha ora gelem mratobat lan ngluhurake Panjenengane.
10Malaekat kang kalima ngesokake bokore ing dhampare si kewan, temahan kratone dadi peteng; wong-wong padha nggerameti ilate marga saka nahan lara, 11sarta padha ngala-ala Rama kita ing swarga marga saka kasangsaran lan wudune, nanging padha ora gelem mratobat saka panggawene.
12Malaekat kang kanem ngesokake bokore ing bengawan gedhe Efrat; banyune banjur asat, satemah nyawisake dalan tumrap para raja saka ing wetan. 13Aku banjur weruh roh reged telu kang rupane kaya kodhok metu saka cangkeme si naga, si kewan, lan nabi palsu. 14Iki roh-roh dhemit kang nindakake pratandha-pratandha; roh-roh mau padha lunga nemoni para raja ing saindenging jagad, prelu nglumpukake wong-wong mau kanggo perang ing dina kang agung, dinane Rama kita, Kang Mahakwasa.
15“Lah, Aku rawuh kaya maling! Rahayu wong kang tetep melek lan rumeksa sandhangane, supaya ora mlaku wuda lan kawirangane ora kadeleng ing wong.” a a v15 Iki Gusti Yesus kang ngandika — prasetyane ing basa wong kapisan kang dumadakan diselehake ing crita bab pitung bokor mau, nggambarake pangandikane sadurunge ing Wahyu 3:3.
16Roh-roh mau banjur nglumpukake para raja ing panggonan kang ing basa Ibrani diarani Armagedon. b b v16 Armagedon tegese ‘gununge Megido’ — sawijining lembah ing sisih lor Israel, papan paperangan-paperangan gedhe ing jaman kuna, ing kene dienggo nggambarake pakumpulan pungkasan para raja kang nglawan marang Rama kita.
17Malaekat kang kapitu ngesokake bokore ing awang-awang, banjur ana swara sora saka dhampar ing Padaleman Suci ngandika: “Wis kelakon!” 18Tumuli ana kilat thathit, swara gumuruh, lan gludhug, uga ana lindhu kang gedhe banget — kang durung tau kelakon wiwit anane manungsa ing bumi — semono gedhene lindhu mau. 19Kutha gedhe mau banjur pecah dadi telung perangan; kutha-kuthane para bangsa padha ambruk. Babil kang gedhe kaelingan ana ing ngarsane Rama kita, supaya diombeni tuwung isi anggur bebendune kang mulad-mulad. 20Saben pulo padha ngoncati, lan gunung-gunung ora tinemu maneh. 21Udan es kang gedhe-gedhe, saben siji kira-kira abote satus pun, tiba saka langit nibani manungsa; wong-wong banjur ngipat-ipati Rama kita marga saka wewelak udan es mau, awit wewelak iku nggegirisi banget.