હવે છપાયેલી
પુસ્તક

સાત પ્યાલા રેડવામાં આવ્યા

વાટકા કોઈ અંતર વિના આવે છે: ગૂમડાં, મડદાના લોહી જેવો સમુદ્ર, નદીઓ, દઝાડતો સૂર્ય, અંધકાર, આક્રમણ કરનારા રાજાઓ માટે સુકાઈ ગયેલી ફ્રાત નદી. દાઝેલા અને પીડામાં પડેલા લોકો આપણા પિતાને શાપ આપે છે અને પસ્તાવો કરવાનો નકાર કરે છે. સાતમો વાટકો તેનો અંત લાવે છે — થઈ ચૂક્યું — અને બાબિલોનનું સ્મરણ કરાય છે.

અધ્યાય 16.

મેં મંદિરમાંથી મોટી વાણી સાતે દૂતોને એમ કહેતી સાંભળી, “જાઓ, ઈશ્વરના કોપના સાત પ્યાલા પૃથ્વી પર રેડી દો.”

પહેલા દૂતે પોતાનો પ્યાલો પૃથ્વી પર રેડ્યો; જે લોકોના પર પશુની છાપ હતી અને જેમણે તેની મૂર્તિની પૂજા કરી હતી, તેમના પર હાનિકારક, પીડાદાયક ગૂમડાં ફૂટી નીકળ્યાં.

બીજા દૂતે પોતાનો પ્યાલો સમુદ્રમાં રેડ્યો; તે મૃત માણસના લોહી જેવું લોહી બની ગયું, અને સમુદ્રમાંના સર્વ સજીવ પ્રાણી મરી ગયાં.

ત્રીજા દૂતે પોતાનો પ્યાલો નદીઓમાં તથા પાણીના ઝરાઓમાં રેડ્યો, અને તે લોહી બની ગયાં. પાણીના દૂતને મેં એમ કહેતો સાંભળ્યો, “હે આપણા પિતા, જે છો અને જે હતા, હે પવિત્ર, તમે ન્યાયી છો, કારણ તમે આ બાબતોનો ન્યાય કર્યો. કારણ તેમણે તમારા પવિત્ર લોકોનું તથા સંદેશવાહકોનું લોહી વહેવડાવ્યું, અને તમે તેમને પીવા માટે લોહી આપ્યું છે. એ જ તેમને યોગ્ય છે.”

અને મેં વેદીને આ જવાબ આપતી સાંભળી, “હા, હે સર્વસમર્થ સાર્વભૌમ પિતા, તમારા ન્યાયચુકાદા સાચા અને ન્યાયી છે.”

ચોથા દૂતે પોતાનો પ્યાલો સૂર્ય પર રેડ્યો, અને તેને માણસોને અગ્નિથી બાળવાની શક્તિ આપવામાં આવી. સખત ગરમીથી દાઝીને માણસોએ આ મરકીઓ પર અધિકાર રાખનાર આપણા પિતાના નામની નિંદા કરી, અને તેમણે પસ્તાવો કરવાની તથા તેમને મહિમા આપવાની ના પાડી.

પાંચમા દૂતે પોતાનો પ્યાલો પશુના રાજ્યાસન પર રેડ્યો, અને તેનું રાજ અંધકારમય થઈ ગયું; માણસોએ પીડાથી પોતાની જીભ કરડી, અને પોતાની પીડાઓ તથા ગૂમડાંને લીધે આકાશમાંના આપણા પિતાની નિંદા કરી, પણ પોતાનાં કૃત્યોનો પસ્તાવો કરવાની ના પાડી.

છઠ્ઠા દૂતે પોતાનો પ્યાલો મોટી ફ્રાત નદી પર રેડ્યો; તેનું પાણી સુકાઈ ગયું, જેથી પૂર્વ તરફના રાજાઓ માટે માર્ગ ખુલ્લો થાય. મેં દેડકા જેવા ત્રણ અશુદ્ધ આત્માઓને અજગરના, પશુના તથા જૂઠા સંદેશવાહકના મોંમાંથી નીકળતા જોયા. એ ચમત્કારો કરનારા દુષ્ટાત્માઓ છે, જે આખી દુનિયાના રાજાઓ પાસે જાય છે, કે સર્વસમર્થ આપણા પિતાના મહાન દિવસની લડાઈ માટે તેમને એકઠા કરે.

“જુઓ, હું ચોરની જેમ આવું છું! જે જાગતો રહે છે અને પોતાનાં વસ્ત્ર સંભાળી રાખે છે, તે આશીર્વાદિત છે, જેથી તે નગ્ન ન ચાલે અને લોકો તેની શરમ ન જુએ.” a a v15 અહીં ઈસુ બોલે છે — પ્યાલાઓની કથામાં મૂકવામાં આવેલું તેમનું અચાનક પ્રથમ પુરુષનું વચન, જે પ્રકટીકરણ ૩:૩માંના તેમના અગાઉના શબ્દોનો પડઘો પાડે છે.

અને તેમણે રાજાઓને તે જગ્યાએ એકઠા કર્યા, જેને હિબ્રૂમાં આર્માગેદ્દોન કહે છે. b b v16 આર્માગેદ્દોનનો અર્થ ‘મગિદ્દોનો પર્વત’ છે — ઉત્તર ઇઝરાયલમાંની એક ખીણ, પ્રાચીન નિર્ણાયક લડાઈઓનું સ્થળ, જે અહીં આપણા પિતાની વિરુદ્ધ રાજાઓના અંતિમ એકત્રીકરણ માટે વપરાયું છે.

સાતમા દૂતે પોતાનો પ્યાલો હવામાં રેડ્યો, અને મંદિરના રાજ્યાસનમાંથી મોટી વાણીએ કહ્યું, “પૂર્ણ થયું!” વીજળી ચમકી, ગડગડાટ થયા, મેઘગર્જના થઈ, અને મોટો ધરતીકંપ થયો—પૃથ્વી પર માનવજાતના આરંભથી આવો કદી થયો ન હતો—એટલો મોટો તે ધરતીકંપ હતો. મહાન નગરના ત્રણ ભાગ થયા; રાષ્ટ્રોનાં નગરો પડી ગયાં. મહાન બાબિલને આપણા પિતાની સમક્ષ યાદ કરવામાં આવ્યું, કે તેને તેમના ઉગ્ર કોપના દ્રાક્ષાસવનો પ્યાલો પાવામાં આવે. દરેક બેટ નાસી ગયો, અને કોઈ પર્વત મળ્યો નહિ. આકાશમાંથી માણસો પર મોટા કરાના પથ્થરો પડ્યા, દરેક આશરે સો રતલનો; અને કરાની મરકીને લીધે માણસોએ આપણા પિતાને શાપ દીધો, કારણ તે મરકી ઘણી ભયંકર હતી.