Οι Επτά Φιάλες Ξεχύνονται
Οι φιάλες έρχονται χωρίς διάλειμμα: πληγές, θάλασσα σαν αίμα νεκρού, ποτάμια, ήλιος που καίει, σκοτάδι, ο Ευφράτης ξεραμένος για βασιλιάδες εισβολείς. Καμένοι και πονεμένοι, οι άνθρωποι βλασφημούν τον Πατέρα μας και αρνούνται να μετανοήσουν. Η έβδομη φιάλη το τελειώνει — Έγινε — και η Βαβυλώνα έρχεται στη μνήμη.
16 1Άκουσα μια δυνατή φωνή από τον ναό να λέει στους επτά αγγέλους: «Πηγαίνετε, ξεχύστε στη γη τις επτά φιάλες της οργής του Θεού».
2Ο πρώτος άγγελος ξέχυσε τη φιάλη του στη γη, και βγήκαν κακά, οδυνηρά έλκη σ’ εκείνους που είχαν το σημάδι του θηρίου και προσκυνούσαν την εικόνα του.
3Ο δεύτερος ξέχυσε τη φιάλη του στη θάλασσα, κι έγινε αίμα σαν νεκρού, και κάθε ζωντανό πλάσμα μέσα στη θάλασσα πέθανε.
4Ο τρίτος άγγελος ξέχυσε τη φιάλη του στα ποτάμια και στις πηγές των νερών, κι έγιναν αίμα. 5Άκουσα τον άγγελο των νερών να λέει: «Είσαι δίκαιος, Πατέρα μας, εσύ που είσαι και που ήσουν, ο Άγιος, γιατί τα έκρινες αυτά. 6Γιατί έχυσαν το αίμα του άγιου λαού σου και των προφητών, και τους έδωσες αίμα να πιουν. Αυτό τους αξίζει».
7Κι άκουσα το θυσιαστήριο να αποκρίνεται: «Ναι, Κύριε Παντοδύναμε Πατέρα, αληθινές και δίκαιες είναι οι κρίσεις σου».
8Ο τέταρτος άγγελος ξέχυσε τη φιάλη του στον ήλιο, και του δόθηκε να κάψει τους ανθρώπους με φωτιά. 9Κατακαμένοι από τη φοβερή ζέστη, οι άνθρωποι βλαστήμησαν το όνομα του Πατέρα μας, που εξουσιάζει αυτές τις πληγές, και δεν θέλησαν να μετανοήσουν και να του δώσουν δόξα.
10Ο πέμπτος άγγελος ξέχυσε τη φιάλη του στον θρόνο του θηρίου, και σκοτείνιασε η βασιλεία του· οι άνθρωποι δάγκωναν τις γλώσσες τους από τον πόνο, 11και βλαστήμησαν τον Πατέρα μας του ουρανού για τους πόνους τους και τα έλκη τους, και δεν θέλησαν να μετανοήσουν για τα έργα τους.
12Ο έκτος άγγελος ξέχυσε τη φιάλη του στον μεγάλο ποταμό Ευφράτη· και ξεράθηκε το νερό του, για να ετοιμαστεί ο δρόμος για τους βασιλιάδες από την ανατολή. 13Είδα τρία ακάθαρτα πνεύματα σαν βατράχια να βγαίνουν από τα στόματα του δράκοντα, του θηρίου και του ψευδοπροφήτη. 14Είναι δαιμονικά πνεύματα που κάνουν θαύματα, και βγαίνουν προς τους βασιλιάδες όλου του κόσμου, για να τους συγκεντρώσουν για τον πόλεμο της μεγάλης ημέρας του Πατέρα μας, του Παντοδύναμου.
15«Να, έρχομαι σαν κλέφτης! Μακάριος όποιος αγρυπνεί και φυλάει τα ρούχα του, για να μην περπατάει γυμνός και να μη δουν την ντροπή του». a a v15 Εδώ μιλάει ο Ιησούς — η ξαφνική υπόσχεσή του σε πρώτο πρόσωπο, παρεμβαλλόμενη στην αφήγηση των φιαλών, που απηχεί τα προηγούμενα λόγια του στην Αποκάλυψη 3:3.
16Και συγκέντρωσαν τους βασιλιάδες στον τόπο που στα εβραϊκά ονομάζεται Αρμαγεδδών. b b v16 Ο Αρμαγεδδών σημαίνει «όρος της Μεγιδδώ» — μια κοιλάδα στο βόρειο Ισραήλ, ο τόπος κρίσιμων αρχαίων μαχών, που εδώ δηλώνει την τελική συγκέντρωση των βασιλιάδων εναντίον του Πατέρα μας.
17Ο έβδομος άγγελος ξέχυσε τη φιάλη του στον αέρα, και μια δυνατή φωνή από τον θρόνο του ναού είπε: «Έγινε!» 18Άστραψαν αστραπές, ακούστηκαν βοές, βρόντηξαν βροντές, κι έγινε ένας τεράστιος σεισμός — ο χειρότερος από τότε που υπάρχουν άνθρωποι στη γη — τόσο μεγάλος ήταν εκείνος ο σεισμός. 19Η μεγάλη πόλη χωρίστηκε σε τρία μέρη, και οι πόλεις των εθνών έπεσαν. Και θυμήθηκε ο Πατέρας μας τη μεγάλη Βαβυλώνα, για να της δώσει να πιει το ποτήρι με το κρασί της φοβερής οργής του. 20Κάθε νησί έφυγε μακριά, και βουνά δεν βρέθηκαν πια. 21Και χοντρό χαλάζι, με κομμάτια κάπου σαράντα πέντε κιλά το καθένα, έπεσε από τον ουρανό πάνω στους ανθρώπους· κι αυτοί βλαστήμησαν τον Πατέρα μας για την πληγή του χαλαζιού, επειδή η πληγή ήταν φοβερή.
