د اوو پيالو تويېدل

کټوري پرته له کوم وقفې راځي: زخمونه، سمندر د مړي د وینې په څېر، سیندونه، سوځوونکی لمر، تیاره، او فرات د یرغلګرو پاچایانو لپاره وچېږي. سوځېدلي او په درد کې خلک زموږ پلار ته کنځل کوي او له توبې انکار کوي. اووم کټوری دا پای ته رسوي، «وشول»، او بابل په یاد راځي.

څپرکی 16.

ما د هيکل نه يو اوچت آواز واورېدو چې اوو فرښتو ته يې ووئيل، ”لاړ شئ، د خُدائ پاک د غضب اووۀ پيالې په زمکه باندې تويې کړئ.“

اول فرښتې خپله پياله په زمکه باندې تويه کړه، نو په هغه خلقو باندې چې د ځناور نښه يې درلوده او د هغۀ د بُت عبادت يې کاوو، درد ناک او زيان رسوونکى زخمونه پېدا شول.

دوېم فرښتې خپله پياله په سمندر کښې تويه کړه، نو هغه د مړى د وينې په شان وينه شوه، او په سمندر کښې هر ژوندے شے مړ شو.

درېم فرښتې خپله پياله په سيندونو او د اوبو چينو کښې تويه کړه، نو هغه وينه شوه. ما د اوبو فرښته واورېده چې وې وئيل، ”اے زمونږ پلاره، چې تۀ اوس يې او مخکښې وې، اے پاک ذاته، تۀ صادق يې، ځکه چې تا د دې خبرو فېصله وکړه. ځکه چې هغوئ ستا د مقدسو خلقو او نبيانو وينه تويه کړه، او تا هغوئ ته وينه د څښلو دپاره ورکړه. دا د هغوئ حق دے.“

او ما واورېدل چې قربان‌ګاه جواب ورکړو، ”هو، اے قادرِ مطلق پلاره، ستا فېصلې حق او صادقانه دى.“

څلورم فرښتې خپله پياله په نمر باندې تويه کړه، او هغۀ ته اختيار ورکړے شو چې خلق په اور سره وسوزوى. خلق د سختې تودوخې نه وسوزول شول، نو هغوئ د زمونږ پلار په نوم باندې، چې په دې آفتونو باندې يې اختيار دے، کُفر وئيل، او نۀ يې توبه وکړه او نۀ يې هغۀ ته لوئى ورکړه.

پنځم فرښتې خپله پياله د ځناور په تخت باندې تويه کړه، نو د هغۀ بادشاهى تياره شوه؛ او خلقو د درد نه خپلې ژبې چيچلې، او د خپلو دردونو او زخمونو په وجه يې د آسمان د پلار نه کُفر وئيل، خو د خپلو کارونو نه يې توبه ونۀ اېستله.

شپږم فرښتې خپله پياله په لوئ سيند فُرات باندې تويه کړه، نو د هغۀ اوبۀ وچې شوې، دې دپاره چې د مشرق د بادشاهانو دپاره لار صفا شى. ما وليدل چې د اژدها، د ځناور او د دروغژن نبى د خولې نه درے ناپاک روحونه راووتل چې د چنګښو په شان وو. دا د شيطان روحونه دى چې معجزې ښائى، او هغوئ د ټولې دُنيا بادشاهانو ته ووتل چې هغوئ د زمونږ قادرِ مطلق پلار د لوئې ورځې د جنګ دپاره راجمع کړى.

”ګورئ، زۀ د غل په شان راځم! مبارک دے هغه څوک چې ويښ وى او خپلې جامې ساتى، چې بربنډ ونۀ ګرځى او خلق د هغۀ شرم ونۀ ويني.“ ^a

نو هغوئ بادشاهان په هغه ځائ کښې راجمع کړل چې په عبرانى ژبه کښې ورته هرمجدون وائى. ^b

اووم فرښتې خپله پياله په هوا کښې تويه کړه، نو د هيکل د تخت نه يو اوچت آواز راغلو چې، ”پوره شو!“ بيا بريښنا ووهله، آوازونه پورته شول، تالندې وشوې، او يو ډېر سخت زلزله راغله — کله چې د انسان پېدايښت په زمکه شوے وو، تر هغې راهيسې دومره سخت زلزله نۀ وو راغلے، دغه زلزله دومره لويه وه. هغه لوئ ښار په درو حصو ووېشلے شو، او د قومونو ښارونه ونړېدل. لوئ بابل د زمونږ پلار په حضور کښې ياد شو، دې دپاره چې هغۀ ته د هغۀ د سخت غضب د شرابو پياله ورکړى چې وي يې څښى. هر ټاپو وتښتېدو، او هيڅ غر ونۀ موندلے شو. د آسمان نه په خلقو باندې لويې لويې ږلۍ ورېدلې چې هره يوه نژدې سل پونډه وزن لرله، نو خلقو د ږلۍ د دې آفت په وجه د زمونږ پلار نه کُفر وئيل، ځکه چې دا آفت ډېر هيبتناک وو.