Kabecikane Prabu Dawud Diwales kanthi Wirang

Dawud ngirim pangéntha bela sungkawa marang raja Amon sing anyar, sing para penasihaté nyebut para utusan kuwi telik; wong-wong kuwi diwirangaké lan jenggoté dicukur separo. Sing diwiwiti minangka kabecikan dadi perang ing rong paprangan nganggo kréta perang sewaan, lan pungkasané Aram ora gelem nulungi Amon manèh.

Pasal 19.

Sawuse iku Nahas, ratune wong Amon, seda, banjur kagentosi dening anake lanang kang jumeneng ratu. Prabu Dawud ngandika: “Aku arep nindakake kabecikan marang Hanun, anake Nahas, amarga bapakne wis nindakake kabecikan marang aku.” Mulane Prabu Dawud banjur ngutus para utusan supaya nglipur Hanun ngenani sedane bapakne. Nanging bareng para abdine Prabu Dawud tekan ing tanahe wong Amon, menyang Hanun, arep nglipur, para panggedhene wong Amon padha matur marang Hanun: “Punapa Prabu Dawud saestu ngurmati bapak panjenengan dene ngutus para juru panglipur dhateng panjenengan? Punapa para abdinipun boten dhateng ngriki prelu nitipriksa, ngrisak, saha nelik nagari punika?” Hanun banjur nyekel para abdine Prabu Dawud, dicukur, sandhangane dikethok separo tekan bokong, banjur padha dikon lunga. Bareng ana wong kang ngaturi pirsa Prabu Dawud bab para abdi mau, panjenengane banjur ngutus wong methukake, awit para abdi mau padha wirang banget. Pangandikane Sang Prabu: “Padha nginepa ing Yerikho nganti janggotmu thukul, banjur padha balia.”

Bareng wong Amon padha rumangsa wis dadi gandane ora enak ing ngarsane Prabu Dawud, Hanun lan wong Amon banjur ngirim salaka kira-kira telung puluh wolung ton kanggo nyewa kreta perang lan prajurit jaranan saka Aram-Naharaim, Aram-Maakha, lan Zoba. Wong-wong mau nyewa kreta perang telung puluh loro ewu, sarta ratu ing Maakha dalah wadya-balane, kang banjur teka lan makemah ing ngarepe Medeba. Wong Amon uga padha nglumpuk saka kutha-kuthane banjur metu arep perang. Bareng Prabu Dawud midhanget bab iku, panjenengane banjur ngutus Yoab karo sakehe prajurit kang gagah prakosa. Wong Amon padha metu banjur baris tata-gelar perang ing lawanging kutha, dene para ratu kang padha teka mau ngadeg dhewe ing ara-ara.

Bareng Yoab weruh yen peperangan iku ngadhepi dheweke ing ngarep lan ing buri, banjur milih prajurit pilihan Israel kang becik dhewe, nuli ditata ngadhepi wong Aram. Prajurit kang isih kari dipasrahake marang adhine, yaiku Abisai, banjur ditata ngadhepi wong Amon. Yoab kandha: “Yen wong Aram ngungkuli aku, kowe tulungana aku; nanging yen wong Amon ngungkuli kowe, aku bakal nulungi kowe. Dadia kendel; ayo padha perang kanthi gagah-prakosa kanggo bangsa kita lan kutha-kuthane Rama kita, lan muga-muga Rama kita nindakake apa kang becik ana ing paningale.”

Yoab lan prajurit kang ngancani banjur maju arep merangi wong Aram, nanging wong-wong mau padha mlayu ana ing ngarepe. Bareng wong Amon weruh yen wong Aram wis padha mlayu, dheweke uga banjur padha mlayu saka ngarepe Abisai, adhine Yoab, nuli lumebu ing kutha. Yoab banjur bali menyang Yerusalem.

Bareng wong Aram padha weruh yen wis dikalahake dening Israel, banjur padha ngirim utusan lan nekakake wong Aram saka sabrange Bengawan Efrat, kanthi dipandhegani Sofakh, senapatine wadya-balane Hadadezer. Prabu Dawud banjur dikabari bab iku; panjenengane nglumpukake wong Israel kabeh, nyabrang Bengawan Yarden, maju ngadhepi wong-wong mau, banjur tata-gelar perang. Prabu Dawud tata-gelar perang ngadhepi wong Aram, nuli padha perang. Wong Aram padha mlayu saka ngarepe wong Israel. Prabu Dawud mateni wong pitung ewu kang nunggang kreta perang lan prajurit dharat patang puluh ewu, sarta banjur mateni Sofakh, senapatine wadya-balane. Bareng para abdine Hadadezer padha weruh yen wis dikalahake dening Israel, banjur padha ngajak rukun karo Prabu Dawud sarta ngawula marang panjenengane. Wong Aram wis ora gelem maneh mitulungi wong Amon.