د داؤد نيکى په شرم سره بدل شوه

داؤد یوه نوي عموني پاچا ته د خواخوږۍ پیغام لېږي، چې سلاکاران یې استازي جاسوسان بولي؛ هغوی سپکېږي او نیمه ږیره یې خرېیل کېږي. هغه څه چې په مهربانۍ پیل شول په دوو جبهو جګړه بدلېږي له کرایي جنګي ګاډو سره، او په دې پای ته رسېږي چې ارام بیا د عمون مرستې ته انکار کوي.

څپرکی 19.

څۀ موده وروستو، د عمونيانو بادشاه ناحاش مړ شو، او د هغۀ زوئ د هغۀ په ځائ بادشاه شو. داؤد ووئيل چې، ”زۀ به د ناحاش زوئ حنون سره نيکى وکړم، ځکه چې د هغۀ پلار ما سره نيکى کړې وه.“ نو داؤد قاصدان ولېږل چې د هغۀ د پلار په حقله يې تسلى ورکړى. خو کله چې د داؤد نوکران د عمونيانو ملک ته، حنون ته راغلل چې تسلى يې ورکړى، نو د عمون سردارانو حنون ته ووئيل چې، ”آيا داؤد په دې سره رښتيا ستا د پلار عزت کوى چې تا له يې تسلى ورکوونکى درولېږلى دى؟ آيا د هغۀ نوکران تا له د دې دپاره نۀ دى راغلى چې ملک وپلټى، تباه يې کړى او جاسوسى يې وکړى؟“ نو حنون د داؤد نوکران ونيول، سرونه يې ورته وخرئيل، جامې يې د نيمګړو نه راوبرئيدلې، او بيا يې ولېږل. کله چې داؤد ته د هغه سړو په حقله ووئيل شو، نو هغۀ قاصدان ولېږل چې ورسره مخامخ شى، ځکه چې هغوئ ډېر شرمېدلى وُو. بادشاه ووئيل چې، ”په يريحو کښې اوسئ ترڅو چې ستاسو ږيرې راوشنيږى، بيا راوګرځئ.“

کله چې عمونيانو وليدل چې هغوئ د داؤد په نظر کښې بدبويه شوى دى، نو حنون او عمونيانو نژدې اته دېرش ټنه سپين زر ولېږل چې د ارام نهرين، د ارام معکه او د ضوباه نه رتهونه او سپاره په کرايه راولى. هغوئ دوه دېرش زره رتهونه په کرايه راوستل، همدا رنګ د معکه بادشاه او د هغۀ لښکر، چې راغلل او د ميدبا په مقابل کښې يې خېمې ودرولې. عمونيان هم د خپلو ښارونو نه راجمع شول او د جنګ دپاره راووتل. کله چې داؤد د دې نه خبر شو، نو هغۀ يوآب او د جنګيالو سړو ټول لښکر ولېږلو. عمونيان راووتل او د ښار د دروازې په خوله يې د جنګ دپاره صف وتاړلو، او هغه بادشاهان چې راغلى وُو هغوئ په ميدان کښې يواځې ودرېدل.

کله چې يوآب وليدل چې جنګ د هغۀ په مخ او شا دواړو کښې تيار دے، نو هغۀ د اِسرائيل ټول غوره جنګيالى وټاکل او د اراميانو په مقابل کښې يې صف وتاړلو. پاتې لښکر يې د خپل ورور ابيشى په لاس کښې ورکړو، او هغوئ د عمونيانو په مقابل کښې صف وتاړلو. يوآب ووئيل چې، ”کۀ اراميان په ما غالِب شى، نو تۀ به ما خلاص کړې، او کۀ عمونيان په تا غالِب شى، نو زۀ به تا خلاص کړم. مضبوط اوسه، راځه چې د خپل قوم او د خپل پلار د ښارونو دپاره په زړورتيا سره جنګ وکړو، او پلار دې هغه څۀ وکړى چې د هغۀ په نظر کښې ښۀ وى.“

بيا يوآب او هغه لښکر چې ورسره وو د اراميانو سره د جنګ دپاره مخکښې لاړل، او هغوئ د هغۀ د مخه وتښتېدل. کله چې عمونيانو وليدل چې اراميان وتښتېدل، نو هغوئ هم د هغۀ د ورور ابيشى د مخه وتښتېدل او ښار ته ننوتل. بيا يوآب يروشلم ته راغلو.

کله چې اراميانو وليدل چې اِسرائيل هغوئ ته ماتې ورکړې ده، نو هغوئ قاصدان ولېږل او د فرات د بل غاړې نه اراميان راوويستل، او د هدد عزر د لښکر سردار شوفک د هغوئ مشر وو. داؤد ته ووئيل شو، نو هغۀ ټول اِسرائيل راجمع کړو، د اُردن نه يې اوبۀ پورې کړلې، د هغوئ مقابلې ته راغلو او د جنګ دپاره يې صف وتاړلو. داؤد د اراميانو په مقابل کښې د جنګ دپاره صف وتاړلو، او هغوئ د هغۀ سره جنګ وکړو. اراميان د اِسرائيل د مخه وتښتېدل. داؤد د هغوئ اوۀ زره رته سپاره او څلويښت زره پلى سپاهيان ووژل، بيا يې د هغوئ د لښکر سردار شوفک ووژلو. کله چې د هدد عزر نوکرانو وليدل چې اِسرائيل هغوئ ته ماتې ورکړې ده، نو هغوئ د داؤد سره سلامتى وکړه او د هغۀ نوکرى يې وکړه. اراميان بيا د عمونيانو د مدد کولو دپاره تيار نۀ وُو.