داود جي مهربانيءَ جو بدلو شرمندگيءَ ۾

دائود عمونين جي نئين بادشاهه ڏانهن تعزيت موڪلي ٿو، جنهن جا صلاحڪار قاصدن کي جاسوس سڏين ٿا؛ انهن کي ذليل ڪيو وڃي ٿو ۽ سندن اڌ ڏاڙهي ڪوڙي وڃي ٿي. جيڪو مهربانيءَ طور شروع ٿيو، سو ڪرائي جي رٿن سان ٻن محاذن واري جنگ بڻجي وڃي ٿو، ۽ ان تي ختم ٿئي ٿو ته ارام وري عمون جي مدد ڪرڻ کان انڪار ڪري ٿو.

باب 19.

ڪجهه وقت پوءِ امونين جو بادشاهه ناحس مري ويو ۽ سندس پٽ سندس جاءِ تي بادشاهه ٿيو. داود چيو تہ ”آءٌ ناحس جي پٽ حنون سان مهرباني ڪندس، ڇالاءِ جو سندس پيءُ مون سان مهرباني ڪئي هئي.“ تنهنڪري داود حنون کي سندس پيءُ جي باري ۾ تسلي ڏيڻ لاءِ قاصد موڪليائين. پر جڏهن داود جا نوڪر امونين جي ملڪ ۾ حنون وٽ کيس تسلي ڏيڻ لاءِ پهتا، تڏهن امونين جي اميرن حنون کي چيو تہ ”ڇا واقعي داود تنهنجي پيءُ جي عزت ڪري ٿو جو تو وٽ تسلي ڏيندڙ موڪليا اٿس؟ ڇا سندس نوڪر تو وٽ ملڪ جي ڳولا ڪرڻ، ان کي ڊاهڻ ۽ جاسوسي ڪرڻ لاءِ نہ آيا آهن؟“ حنون داود جا نوڪر پڪڙي، سندن ڏاڙهيون ڪوڙائي، سندن ڪپڙا چيلهه وٽان اڌ ڪٽرائي، کين موڪلي ڇڏيائين. جڏهن داود کي انهن مردن بابت ٻڌايائون، تڏهن هن کين ملڻ لاءِ قاصد موڪليا، ڇاڪاڻ تہ اهي سخت شرمندا هئا. بادشاهه چيو تہ ”جيستائين اوهان جون ڏاڙهيون وڌن، تيستائين يريحو ۾ رهو، پوءِ موٽي اچو.“

جڏهن امونين ڏٺو تہ اهي داود جي نظر ۾ بدبودار ٿي پيا آهن، تڏهن حنون ۽ امونين ارام-نهرائم، ارام-معڪا ۽ ضوبا کان رٿ ۽ گھوڙيسوار ڀاڙي تي وٺڻ لاءِ اٽڪل اٺٽيهه ٽن چاندي موڪلي. هنن ٻٽيهه هزار رٿ، ۽ معڪا جي بادشاهه کي سندس لشڪر سميت ڀاڙي تي ورتائون، جن اچي ميدبا جي سامهون خيما کوڙيا. امون پنهنجن شهرن مان گڏجي جنگ ڪرڻ لاءِ نڪتا. جڏهن داود اهو ٻڌو، تڏهن يوآب ۽ ويڙهاڪن جو سمورو لشڪر موڪليائين. امون نڪري شهر جي دروازي تي جنگ لاءِ صف بندي ڪيائون، جڏهن تہ آيل بادشاهه ميدان ۾ الڳ بيٺا هئا.

جڏهن يوآب ڏٺو تہ سندس خلاف جنگ جي صف اڳيان ۽ پويان ٻڌل آهي، تڏهن اسرائيل جا بهترين جوان چونڊي، کين ارامين جي مقابلي ۾ صف ۾ بيهاريائين. باقي لشڪر پنهنجي ڀاءُ ابيشاءِ جي حوالي ڪيائين، ۽ هنن امونين جي مقابلي ۾ صف ٻڌي. يوآب چيو تہ ”جيڪڏهن ارام مون تي غالب اچي تہ تون مون کي ڇڏائجانءِ؛ ۽ جيڪڏهن امون تو تي غالب اچن تہ آءٌ تو کي ڇڏائيندس. مضبوط ٿيءُ؛ اچو تہ اسان جي قوم ۽ اسان جي پيءُ جي شهرن لاءِ همت سان وڙهون، ۽ اسان جو پيءُ جيڪو سندس نظر ۾ چڱو آهي سو ڪري.“

پوءِ يوآب ۽ ساڻس گڏ لشڪر ارامين سان وڙهڻ لاءِ اڳتي وڌيا، ۽ اهي سندس اڳيان ڀڄي ويا. جڏهن امونين ڏٺو تہ ارام ڀڄي ويا آهن، تڏهن اهي بہ سندس ڀاءُ ابيشاءِ جي اڳيان ڀڄي شهر ۾ گھڙي ويا. پوءِ يوآب يروشلم ڏانهن موٽي آيو.

جڏهن ارامين ڏٺو تہ اسرائيل کين شڪست ڏني آهي، تڏهن قاصد موڪلي، فرات جي ٻئي ڪناري وارن ارامين کي سڏائي آندائون، جن جي اڳواڻي هدد-عزر جي لشڪر جو سردار شوفڪ ڪري رهيو هو. داود کي ٻڌايو ويو؛ تڏهن هن سڄي اسرائيل کي گڏ ڪيو، يردن پار ڪري، انهن جي مٿان آيو ۽ جنگ جي صف ٻڌائين. داود ارامين جي مقابلي ۾ صف ٻڌي، ۽ هنن ساڻس جنگ ڪئي. ارام اسرائيل جي اڳيان ڀڄي ويا. داود سندن ست هزار رٿ وارن ۽ چاليهه هزار پيادن کي ماريائين، پوءِ سندن لشڪر جي سردار شوفڪ کي بہ ماريائين. جڏهن هدد-عزر جي نوڪرن ڏٺو تہ اسرائيل کين شڪست ڏني آهي، تڏهن داود سان صلح ڪيائون ۽ سندس خدمت ڪرڻ لڳا. ارام وري امونين جي مدد ڪرڻ لاءِ راضي نہ ٿيا.