اشعیا 56

56 ¹پدر ما چنین می‌گوید: انصاف را نگاه دارید و آنچه را راست است به جا آورید، زیرا نجاتِ من نزدیک است که بیاید، و عدالتِ من نزدیک است که آشکار شود. ²خوشا به حال کسی که چنین می‌کند، آن که بدان تمسک می‌جوید: آن که سَبَّت را نگاه می‌دارد و آن را بی‌حرمت نمی‌سازد، و دست خود را از هر بدی باز می‌دارد.

³بیگانه‌ای که خود را به پدر ما پیوسته است نگوید: «پدر ما به‌یقین مرا از قوم خود جدا خواهد ساخت»؛ و خواجه‌سرا نگوید: «من تنها درختی خشک هستم.» ^a a v3 «درختِ خشک» تصویری است از کسی که فرزندی ندارد—و از این رو کسی نیست که پس از مرگش نامش را زنده نگاه دارد.

⁴زیرا پدر ما چنین می‌گوید: «به خواجه‌سرایانی که سَبَّت‌های مرا نگاه می‌دارند، آنان که آنچه را مرا خشنود می‌سازد برمی‌گزینند و به عهدِ من تمسک می‌جویند، ⁵به ایشان در خانهٔ خود و درون دیوارهایم یادمانی و نامی خواهم داد، بهتر از پسران و دختران؛ به آنان نامی جاودانه خواهم بخشید که هرگز منقطع نخواهد شد. ^b b v5 به آنان که نمی‌توانستند فرزندانِ جسمانی داشته باشند، پدر ما چیزی بهتر از پسران و دختران وعده می‌دهد: جایی در خانهٔ او و نامی که هرگز منقطع نخواهد شد. هویتِ خانوادگی را پدر ما می‌بخشد، نه اینکه با نَسَب به دست آید. ⁶و بیگانگانی که خود را به پدر ما می‌پیوندند تا او را خدمت کنند، و نامِ پدر ما را دوست بدارند، و بندگان او باشند—هر که سَبَّت را نگاه می‌دارد و آن را بی‌حرمت نمی‌سازد و به عهدِ من تمسک می‌جوید، ⁷اینان را به کوه مقدس خود خواهم آورد، و در خانهٔ عبادتم شادمانشان خواهم ساخت؛ قربانی‌ها و هدایای سوختنیِ ایشان بر مذبح من مقبول خواهد افتاد، زیرا خانهٔ من خانهٔ عبادت برای همهٔ قوم‌ها نامیده خواهد شد. ^c c v7 خانهٔ پدر ما همواره برای آن بود که هر قومی را بپذیرد، نه تنها یک ملت را — و عیسی هنگامی که صحنِ معبد را پاک ساخت، به همین وعده استناد کرد (مَتّی ۲۱:۱۳). ⁸این است فرمودهٔ پدرِ متعال، که راندگانِ اسرائیل را گرد می‌آورد: کسانِ دیگری را نیز، افزون بر آنان که پیش‌تر گرد آورده شده‌اند، به ایشان خواهم افزود.»

دیده‌بانانی که نخواهند دید

⁹ای همهٔ حیواناتِ صحرا، بیایید تا ببلعید—ای همهٔ حیواناتِ جنگل. ¹⁰دیده‌بانانِ اسرائیل کورند، همهٔ ایشان؛ چیزی نمی‌دانند. همه سگانی گنگ‌اند که نمی‌توانند بانگ برآورند، خواب‌بین، دراز‌کشیده، شیفتهٔ خفتن. ¹¹سگان اشتهایی سیری‌ناپذیر دارند؛ هرگز سیر نمی‌شوند. آنان شبانانی بی‌فهم‌اند؛ همه به راه خود روی گردانده‌اند، هر یک در پیِ سودِ خویش، جملگیِ ایشان. ¹²می‌گویند: «بیایید، من شراب بیاورم؛ بگذارید سیر از مِیِ تند بنوشیم. و فردا همچون امروز خواهد بود، بلکه بی‌اندازه بزرگ‌تر.»