Soʻnggi yetti balo
Yirtqich hayvonni rad etganlar billur dengiz yonida turib, Musoning va Qoʻzining qoʻshigʻini kuylaydilar va Otamizning yoʻllarini adolatli va haq deb ataydilar. Yetti farishta yorqin zigʻir kiyimda yetti kosa bilan chiqadi va maʼbadni tutun toʻldiradi, kosalar toʻkilmaguncha hech kim kira olmaydi.
15 1Men osmonda yana bir alomatni koʻrdim — ulugʻ va ajoyib alomat: soʻnggi yetti baloni ushlab turgan yetti farishta, chunki Otamizning gʻazabi ularda nihoyasiga yetdi.
2Oʻt bilan aralashgan shishadek dengizga oʻxshash narsani koʻrdim. Devni, uning haykalini va nomining raqamini yenggan kishilar esa Otamizdan olgan arfalarni ushlab, oʻsha dengiz yonida turishar edi. 3Ular Otamizning quli Musoning qoʻshigʻini va Qoʻzi — Isoning qoʻshigʻini kuylashdi: “Sening ishlaring ulugʻ va ajoyibdir, Ey Qodir Hukmron Ota! Sening yoʻllaring adolatli va haqdir, Ey xalqlar Shohi! 4Ey Ota, kim Sendan qoʻrqmaydi va Sening nomingni ulugʻlamaydi? Zero yolgʻiz Sen muqaddassan. Barcha xalqlar kelib, Sening huzuringda sajda qiladi, chunki adolatli ishlaring oshkor boʻldi.”
5Shundan soʻng men qaradim va osmonda maʼbad — shahodat chodiri ochildi. 6Yetti baloni olib kelgan yetti farishta maʼbaddan chiqdi. Ular toza, yaltiroq zigʻir matodan kiyingan, koʻkraklariga oltin belbogʻ bogʻlagan edi.
7Shunda toʻrt tirik mavjudotdan biri yetti farishtaga, abadulabad barhayot Otamizning gʻazabiga toʻla yettita oltin kosani berdi. 8Otamizning ulugʻvorligidan va Uning qudratidan chiqqan tutun maʼbadni toʻldirdi. Yetti farishtaning yetti balosi nihoyasiga yetmaguncha hech kim maʼbadga kira olmadi.