Alleluja
Poemat alfabetyczny o dziełach naszego Ojca: wartych zgłębiania, celowo uczynionych pamiętnymi, wiernych i sprawiedliwych. Karmi tych, którzy się go boją, i na zawsze dochowuje przymierza. Ostatni wers czyni to praktycznym — ta bojaźń jest początkiem mądrości.
111 1Alleluja! Będę wysławiał naszego Ojca z całego serca, w gronie prawych i w zgromadzeniu. 2Wielkie są dzieła naszego Ojca, zgłębiane przez wszystkich, którzy się nimi rozkoszują. 3Wspaniałość i majestat cechują jego dzieło, a jego sprawiedliwość trwa na wieki. 4Sprawił, że pamięta się o jego cudach; nasz Ojciec jest łaskawy, a jego serce pełne miłosierdzia. 5Daje pokarm tym, którzy się go boją; pamięta na wieki o swoim przymierzu. 6Okazał swojemu ludowi potęgę swoich dzieł, dając im dziedzictwo narodów. 7Dzieła jego rąk są wierne i sprawiedliwe; wszystkie jego nakazy są godne zaufania. 8Utrzymane na wieki wieków, wypełniane w wierności i prawości. 9Zesłał odkupienie swojemu ludowi; ustanowił na wieki swoje przymierze. Święte i wzbudzające bojaźń jest jego imię. 10Bojaźń naszego Ojca jest początkiem mądrości; wszyscy, którzy według niej postępują, zyskują prawdziwe zrozumienie. Jego chwała trwa na wieki. a a v10 Bojaźń oznacza tu nabożną cześć i głęboki szacunek, a nie trwogę ani przerażenie.
