Księga Jozuego 6

6 ¹A Jerycho było szczelnie zamknięte z powodu Izraelitów; nikt nie wychodził i nikt nie wchodził.

²Wtedy nasz Ojciec powiedział do Jozuego: „Patrz, wydałem w twoje ręce Jerycho, jego króla i jego dzielnych wojowników.

³„Obchodźcie miasto, wszyscy wojownicy, okrążając je raz. Czyńcie tak przez sześć dni. ⁴Niech siedmiu kapłanów niesie przed Skrzynią siedem baranich rogów. Siódmego dnia obejdźcie miasto siedem razy, a kapłani niech trąbią w rogi. ⁵Gdy barani róg zabrzmi przeciągłym tonem i usłyszycie go, niech cały lud wzniesie potężny okrzyk. Mur miasta runie, a każdy ruszy prosto przed siebie.”

⁶Jozue, syn Nuna, zawołał kapłanów i powiedział im: „Weźcie Skrzynię Przymierza, a siedmiu kapłanów niech niesie siedem baranich rogów przed Skrzynią naszego Ojca.”

⁷A do ludu powiedział: „Naprzód! Obchodźcie miasto, a zbrojni niech idą przed Skrzynią naszego Ojca.”

⁸Gdy Jozue skończył mówić, siedmiu kapłanów niosących siedem baranich rogów przed naszym Ojcem ruszyło naprzód, trąbiąc w rogi, a Skrzynia Przymierza naszego Ojca szła za nimi. ⁹Zbrojni szli przed kapłanami trąbiącymi w rogi, a straż tylna za Skrzynią, podczas gdy rogi brzmiały nieustannie.

¹⁰A Jozue rozkazał ludowi: „Nie krzyczcie ani nie dajcie słyszeć waszego głosu; niech ani jedno słowo nie wyjdzie z waszych ust, aż powiem: «Krzyczcie!» Wtedy krzyczcie.” ¹¹I sprawił, że Skrzynia naszego Ojca obeszła miasto raz. Potem przyszli do obozu i spędzili noc w obozie. ¹²Jozue wstał wcześnie następnego ranka, a kapłani wzięli Skrzynię naszego Ojca. ¹³Siedmiu kapłanów niosących siedem baranich rogów przed Skrzynią naszego Ojca szło naprzód, trąbiąc w nie nieprzerwanie. Zbrojni szli na czele, a straż tylna podążała za Skrzynią naszego Ojca, podczas gdy rogi brzmiały. ¹⁴Tak drugiego dnia obeszli miasto raz i wrócili do obozu. Czynili tak przez sześć dni.

¹⁵Siódmego dnia wstali o świcie i obeszli miasto jak poprzednio, ale tego dnia siedem razy. ¹⁶Za siódmym razem, gdy kapłani trąbili w rogi, Jozue powiedział do ludu: „Krzyczcie! Bo nasz Ojciec wydał wam miasto. ¹⁷Miasto i wszystko, co w nim jest, obłożone jest klątwą dla naszego Ojca na zniszczenie. Tylko Rachab, nierządnica, i wszyscy, którzy są z nią w jej domu, będą żyć, ponieważ ukryła posłańców, których wysłaliśmy. ^a a v17 Obłożone klątwą dla naszego Ojca na zniszczenie oznacza, że wszystko zostało całkowicie oddane Bogu przez zniszczenie — żadnego łupu nie wolno było zabrać do osobistego użytku. ¹⁸Ale trzymajcie się z dala od tego, co obłożone jest klątwą, abyście nie sprowadzili zniszczenia na samych siebie, biorąc cokolwiek z tego, i nie narazili całego obozu Izraela na zagładę, ściągając na niego nieszczęście. ¹⁹Lecz całe srebro i złoto oraz przedmioty z brązu i żelaza są święte dla naszego Ojca; muszą trafić do jego skarbca.”

²⁰I lud wzniósł okrzyk, gdy kapłani trąbili w rogi. Gdy usłyszeli dźwięk trąby, wznieśli potężny okrzyk i mur runął. Lud wtargnął do miasta, każdy prosto przed siebie, i zdobyli je. ²¹Obłożyli klątwą wszystko, co było w mieście — mężczyzn i kobiety, młodych i starych, woły, owce, osły — ostrzem miecza. ^b b v21 Obłożenie Jerycha klątwą jest jedną z najtrudniejszych scen Pisma Świętego: długo powstrzymywanym sądem naszego Ojca nad społeczeństwem oddanym okrucieństwu i składaniu dzieci w ofierze. Nawet tutaj jego miłosierdzie sięga dalej, ratując Rachab i cały jej dom — cudzoziemkę, która w wierze zwróciła się do niego. ²²Jozue powiedział do dwóch mężczyzn, którzy wyszpiegowali ziemię: „Idźcie do domu nierządnicy i wyprowadźcie tę kobietę oraz wszystkich, którzy do niej należą, jak jej przysięgliście.” ²³Weszli więc młodzi zwiadowcy i wyprowadzili Rachab, jej ojca, matkę, braci oraz wszystkich, którzy do niej należeli. Wyprowadzili całą jej rodzinę i umieścili ich poza obozem Izraela. ²⁴Spalili miasto i wszystko, co w nim było, lecz srebro, złoto oraz przedmioty z brązu i żelaza złożyli w skarbcu domu naszego Ojca. ²⁵Jozue oszczędził Rachab, nierządnicę, dom jej ojca oraz wszystkich, którzy do niej należeli. Mieszka ona wśród Izraela aż do dziś, ponieważ ukryła posłańców, których Jozue wysłał, aby wyszpiegowali Jerycho.

²⁶Wtedy Jozue kazał im złożyć tę przysięgę: „Przeklęty przed naszym Ojcem jest człowiek, który podejmie się odbudować to miasto, Jerycho. Położy jego fundament kosztem swojego pierworodnego i postawi jego bramy kosztem swojego najmłodszego.” ²⁷I nasz Ojciec był z Jozuem, a sława Jozuego rozeszła się po całej ziemi.