Hira momba ny Tanàna Mahery
Ny fitokiana an'i Raintsika dia tsy toe-tsaina eto fa tanàna manda misy vavahady misokatra. Manaiky ny mpihira fa tsy namoaka afa-tsy rivotra ny asany, tsy nisy famonjena ho an'iza na iza. Ka miandry izy, voasakana hanidy ny varavarana mandra-pandalovan'ny tezitra, ary voavaly fa hihira avy amin'ny vovoka ny maty aminy.
26 1Amin’izany andro izany dia hohiraina ao amin’ny tanin’i Joda izao hira izao: Manana tanàna mahery isika; ny famonjena no apetrany ho manda sy fiarovana. 2Vohay ny vavahady, mba hidiran’ny firenena marina, izay mitana ny finoana. 3Mitana azy amin’ny fiadanana tanteraka Ianao, izay mafy orina aminao ny sainy, satria matoky Anao izy. 4Matokia mandrakizay i Raintsika, fa i Raintsika no Vatolampy mandrakizay. a a v4 Ny Vatolampy dia anarana poetika tranainy indrindra ho an’i Raintsika ao amin’ny Soratra Masina. Mafy, tsy mihozohozo, mahatoky — Izy no fototra tsy azo hozongozonina ambanin’ny fiainana rehetra izay matoky Azy. 5Fa nampietry ny mponina eny avo Izy, dia ny tanàna avo. Mampietry azy, mampietry azy hatrany amin’ny tany Izy, ary mampidina azy hatrany amin’ny vovoka. 6Tsentsitry ny tongotra izy, dia ny tongotry ny ory sy ny diadian’ny malahelo. 7Mahitsy ny lalan’ny marina; manamora ny lalan’ny marina Ianao. 8Amin’ny lalan’ny fitsarana ataonao, Rainay ô, no andrasanay Anao; ny anaranao sy ny lazanao no faniriana ho an’ny fanahinay. 9Amin’ny alina dia mitsiriritra Anao ny fanahiko; mitady Anao amim-pahazotoana ny fanahiko ato anatiko. Fa rehefa tonga eto ambonin’ny tany ny fitsarana ataonao, dia mianatra ny marina ny mponina amin’izao tontolo izao. 10Raha asehoana fahasoavana ny ratsy fanahy, dia tsy mianatra ny fahamarinana izy; any amin’ny tanin’ny fahitsiana dia manao ny tsy rariny izy ary tsy mahita ny voninahitr’i Rainay. 11Rainay ô, nasandratra ny tananao, nefa tsy mahita izany izy. Aoka hahita ny fahazotoanao ho an’ny olonao izy ka hahay menatra. Aoka ny afo voatahiry ho an’ny fahavalonao handevona azy. 12Rainay ô, hampisy fiadanana ho anay Ianao, fa nahavita tokoa ny asanay rehetra ho anay Ianao. 13Rainay ô, nanjaka taminay ny tompo hafa ankoatra Anao, nefa ny anaranao ihany no tsarovinay. 14Efa maty izy ireo, tsy ho velona intsony; fanahin’ny maty izy ireo, tsy hitsangana; fa nentinao ny fandringanana tamin’izy ireo, ka nofongorinao ny fahatsiarovana azy rehetra. 15Nampitombo ny firenena Ianao, Rainay ô, nampitombo ny firenena Ianao; ankalazaina Ianao; nanalava ny sisin-tany rehetra Ianao. 16Rainay ô, tao anatin’ny fahoriana no nitady Anao izy ireo; nandatsaka vavaka ambany feo izy ireo rehefa teo aminy ny famaizanao. 17Tahaka ny vehivavy bevohoka izay miolakolaka sy mikiaka amin’ny fanaintainan’ny fiterahana, rehefa efa ho teraka, no nanjo anay teo anatrehanao, Rainay ô. 18Bevohoka izahay, niolakolaka izahay, nefa rivotra fotsiny no niterahanay. Tsy nitondra famonjena ho an’ny tany izahay, ary tsy teraka ny mponina amin’izao tontolo izao. 19Hvelona ny olonao maty; hitsangana ny fatin’izy ireo. Mifohaza ka mihirà amim-pifaliana, ianareo izay mitoetra amin’ny vovoka! Fa ny andonao dia ando ny mazava maraina, ary ny tany dia hiteraka ny fanahin’ny maty. 20Avia, ry oloko, miditra ao amin’ny efitranonareo ary akatony ny varavaranareo any aoriana anareo; miery kelikely ianareo mandra-pandalovan’ny fahatezerana.
21Fa indro, mivoaka avy amin’ny fitoerany i Raintsika hanasazy ny mponina eto an-tany noho ny helony, ary ny tany dia hampiseho ny rà nalatsaka taminy ka tsy hanarona intsony ny novonoina tao aminy.
