Mustahkam shahar haqida qoʻshiq
Bu yerda Otamizga ishonch kayfiyat emas, balki darvozalari ochiq, devorlar bilan oʻralgan shahardir. Kuylovchilar mehnatlari faqat shamol tugʻdirganini, hech kimga najot keltirmaganini tan oladilar. Shuning uchun ular kutadilar; ularga gʻazab oʻtib ketguncha eshikni yopish aytiladi va oʻliklari tuproqdan kuylashi vaʼda qilinadi.
26 1Oʻsha kuni Yahudo yurtida bu qoʻshiq kuylanadi: Bizning mustahkam shahrimiz bor; U najotni devor va istehkom qilib qoʻyadi. 2Darvozalarni oching, toki solih xalq — sadoqatni saqlaydigan xalq ichkariga kirsin. 3Fikri Senga qaratilgan, Senga ishongan insonni Sen mukammal tinchlikda saqlaysan. 4Otamizga mangu ishoning, chunki Otamiz abadiy Qoyadir. a a v4 Qoya — Muqaddas Bitikda Otamizning eng qadimiy she'riy nomlaridan biridir. Mustahkam, qoʻzgʻalmas, sodiq — U Oʻziga ishongan har bir hayot ostidagi larzasiz zamindir. 5Chunki U balandlikda yashovchilarni, magʻrur shaharni pastga tushirdi. U uni yiqitadi, yerga qadar yiqitadi, tuproqqa qoʻshib tashlaydi. 6Oyoq uni oyoqosti qiladi — kambagʻallarning oyogʻi, bechoralarning qadamlari. 7Solihning soʻqmogʻi tekisdir; solihning yoʻlini Sen silliq qilasan. 8Sening hukmlaring yoʻlida, ey Otamiz, biz Seni kutamiz; Sening noming va shuhrating jonimizning orzusidir. 9Kechasi jonim Seni qoʻmsaydi; ich-ichimda ruhim Seni intiq izlaydi. Chunki Sening hukmlaring yerga yetganda, dunyoda yashovchilar nima toʻgʻri ekanini oʻrganadilar. 10Fosiqqa marhamat koʻrsatilsa ham, u solihlikni oʻrganmaydi; halollik yurtida ham u buzuqlik qiladi va Otamizning ulugʻvorligini koʻrmaydi. 11Ey Otamiz, Sening qoʻling koʻtarilgan, lekin ular buni koʻrmaydilar. Sening Oʻz xalqingga boʻlgan gʻayratingni koʻrib, ular uyalsinlar. Sening dushmanlaring uchun saqlangan olov ularni yeb bitirsin. 12Ey Otamiz, Sen bizga tinchlik barpo qilasan, zero biz uchun barcha ishlarimizni ham Oʻzing amalga oshirgansan. 13Ey Otamiz, Sendan boshqa hukmdorlar bizning ustimizdan hukmronlik qildilar, lekin biz faqat Sening nomingni yodda tutamiz. 14Ular oʻlgan, ular yashamaydilar; ular oʻtib ketgan ruhlardir, ular tirilmaydilar; chunki Sen ularni halok qilding va ular haqidagi har bir xotirani oʻchirib tashlading. 15Sen xalqni koʻpaytirding, ey Otamiz, Sen xalqni koʻpaytirding; Sen ulugʻlanasan; Sen yurtning barcha chegaralarini kengaytirding. 16Ey Otamiz, kulfatda ular Seni izladilar; Sening jazoing ularning ustida boʻlganda, ular pichirlab ibodat toʻkdilar. 17Toʻlgʻoq ogʻrigʻida burgalanib, tugʻishiga oz qolganda faryod qiladigan homilador ayolga oʻxshab, biz ham Sening huzuringda shunday edik, ey Otamiz. 18Biz homilador boʻldik, burgalandik, lekin faqat shamol tugʻdik. Biz yerga najot keltira olmadik va dunyoda yashovchilar ham tugʻilmadilar. 19Sening oʻliklaring yashaydi; ularning tanalari tiriladi. Uygʻoning va shodlikdan kuylang, ey tuproqda yotganlar! Chunki Sening shudring tong nurining shudridir va yer oʻtib ketgan ruhlarni tugʻib beradi. 20Keling, ey xalqim, xonalaringizga kiring va eshiklaringizni ortingizdan yoping; gʻazab oʻtib ketguncha, sal fursat yashiringlar.
21Chunki, mana, Otamiz yer ahlini gunohlari uchun jazolash maqsadida Oʻz maskanidan chiqib kelmoqda, va yer unga toʻkilgan qonni oshkor qiladi hamda unda oʻldirilganlarni endi yashirmaydi.