د مضبوط ښار سندره
دلته پر زموږ پلار باور یو حالت نه دی بلکې یو دېوالدار ښار دی چې دروازې یې خلاصې دي. سندرغاړي اعتراف کوي چې د دوی زحمت یوازې باد پیدا کړ، د هېچا لپاره ژغورنه نه. نو انتظار کوي، ورته ویل کېږي چې دروازه وتړي تر هغه چې غضب تېر شي، او ژمنه ورسره کېږي چې د دوی مړي به له خاورې سندرې ووایي.
26 1په هغه ورځ به د يهوداه په مُلک کښې دا سندره وئيلے شى: زمونږ يو مضبوط ښار شته؛ هغه خلاصون د ديوالونو او د حفاظت دپاره ټاکى. 2دروازې پرانيزئ، ترڅو چې صادقه قوم دننه راشى، هغه قوم چې ايمان ساتى. 3تۀ هغه څوک چې فکر يې په تا باندې ټينګ وى، په بشپړ سلامتۍ کښې ساتې، ځکه چې هغه په تا باندې اعتماد کوى. 4تل په زمونږ پلار باندې اعتماد کوئ، ځکه چې زمونږ پلار ابدى ګټه دے. a a v4 ګټه د پاک کلام نه په ډېرو زړو شاعرانه نومونو کښې د زمونږ پلار يو نوم دے. کلک، نۀ خوځېدونکے، وفادار — هغه د هر هغه ژوند لاندې نۀ ښورېدونکے ځمکه ده چې په هغۀ باندې اعتماد کوى. 5ځکه چې هغۀ د اوچت ځائ اوسېدونکى، هغه لوړ ښار ښکته راوستو. هغه دا ښکته کوى، تر زمکې پورې يې ښکته کوى، او د خاورو په لور يې غورزوى. 6پښه دا پښو لاندې کوى، د غريبانو پښې، د محتاجانو قدمونه. 7د صادق لار برابره ده؛ تۀ د صادق لار هواره کوې. 8اے زمونږ پلاره، ستا د انصافونو په لار کښې مونږ ستا انتظار کوو؛ ستا نوم او ستا شهرت زمونږ د روح ارمان دے. 9د شپې زما روح ستا ارزو کوى؛ زما دننه زما روح په شوق سره تا لټوى. ځکه چې کله ستا انصافونه زمکې ته راشى، نو د دُنيا اوسېدونکى زده کوى چې څۀ رښتيا دى. 10کۀ بدکار ته فضل وښيلے شى، هغه صداقت نۀ زده کوى؛ د نيکۍ په مُلک کښې هغه بدى کوى او د زمونږ پلار لوئى نۀ وينى. 11اے زمونږ پلاره، ستا لاس اوچت شوے دے، خو هغوئ دا نۀ وينى. پرېږده چې هغوئ ستا د قوم دپاره ستا جوش وګورى او شرمنده شى. پرېږده چې هغه اور چې ستا د دښمنانو دپاره ساتلے شوے دے، هغوئ تباه کړى. 12اے زمونږ پلاره، تۀ به زمونږ دپاره سلامتى قائمه کړې، ځکه چې تا په رښتيا سره زمونږ ټول کارونه زمونږ دپاره سرته رسولى دى. 13اے زمونږ پلاره، ستا نه علاوه نورو مالِکانو پر مونږ باندې حکومت کړے دے، خو يواځې ستا نوم مونږ يادوو. 14هغوئ مړۀ دى، هغوئ به ژوندى نۀ شى؛ هغوئ تلے شوى روحونه دى، هغوئ به پورته نۀ شى؛ ځکه چې تا پر هغوئ تباهى راوستله او د هغوئ هر يادګار دې له منځه يوړو. 15تا قوم ودان کړو، اے زمونږ پلاره، تا قوم ودان کړو؛ ته جلال موندلے دے؛ تا د مُلک ټول سرحدونه پراخ کړل. 16اے زمونږ پلاره، په تنګسه کښې هغوئ تا ولټولو؛ کله چې ستا سزا پر هغوئ باندې وه، نو هغوئ په ورو دُعا راووته. 17لکه څنګه چې يوه اميدواره ښځه چې کله د زېږېدو نزدے وى، د خپلو دردونو په وخت کښې ځان تاووى او چغې وهى، همداسې مونږ ستا په مخکښې وُو، اے زمونږ پلاره. 18مونږ اميدواره وُو، مونږ ځان تاوولو، خو مونږ يواځې هوا وزېږوله. مونږ زمکې ته هيڅ خلاصون رانۀ ووړلو، او د دُنيا اوسېدونکى پېدا نۀ شول. 19ستا مړۀ به ژوندى شى؛ د هغوئ بدنونه به پورته شى. اے تاسو چې په خاورو کښې اوسئ، راويښ شئ او د خوشحالۍ سندرې ووايئ! ځکه چې ستا پرخه د سحر د رڼا پرخه ده، او زمکه به تلے شوى روحونه وزېږوى. 20اے زما قومه، راشئ، خپلو کوټو ته دننه شئ او خپلې دروازې پسې بندې کړئ؛ د لږ وخت دپاره ځانونه پټ کړئ ترڅو چې غضب تېر شى.
21ځکه چې ګوره، زمونږ پلار د خپل ځائ نه راوځى ترڅو د زمکې خلق د هغوئ د ګناهونو په سبب سزا ورکړى، او زمکه به هغه وينه ښکاره کړى چې پرې توئ شوې ده او نور به هغه قتل شوى نۀ پټوى چې په دې کښې قتل شوى دى.