چاپ شوی
کتاب

د مضبوط ښار سندره

دلته پر زموږ پلار باور یو حالت نه دی بلکې یو دېوالدار ښار دی چې دروازې یې خلاصې دي. سندرغاړي اعتراف کوي چې د دوی زحمت یوازې باد پیدا کړ، د هېچا لپاره ژغورنه نه. نو انتظار کوي، ورته ویل کېږي چې دروازه وتړي تر هغه چې غضب تېر شي، او ژمنه ورسره کېږي چې د دوی مړي به له خاورې سندرې ووایي.

څپرکی 26.

په هغه ورځ به د يهوداه په مُلک کښې دا سندره وئيلے شى: زمونږ يو مضبوط ښار شته؛ هغه خلاصون د ديوالونو او د حفاظت دپاره ټاکى. دروازې پرانيزئ، ترڅو چې صادقه قوم دننه راشى، هغه قوم چې ايمان ساتى. تۀ هغه څوک چې فکر يې په تا باندې ټينګ وى، په بشپړ سلامتۍ کښې ساتې، ځکه چې هغه په تا باندې اعتماد کوى. تل په زمونږ پلار باندې اعتماد کوئ، ځکه چې زمونږ پلار ابدى ګټه دے. a a v4 ګټه د پاک کلام نه په ډېرو زړو شاعرانه نومونو کښې د زمونږ پلار يو نوم دے. کلک، نۀ خوځېدونکے، وفادار — هغه د هر هغه ژوند لاندې نۀ ښورېدونکے ځمکه ده چې په هغۀ باندې اعتماد کوى. ځکه چې هغۀ د اوچت ځائ اوسېدونکى، هغه لوړ ښار ښکته راوستو. هغه دا ښکته کوى، تر زمکې پورې يې ښکته کوى، او د خاورو په لور يې غورزوى. پښه دا پښو لاندې کوى، د غريبانو پښې، د محتاجانو قدمونه. د صادق لار برابره ده؛ تۀ د صادق لار هواره کوې. اے زمونږ پلاره، ستا د انصافونو په لار کښې مونږ ستا انتظار کوو؛ ستا نوم او ستا شهرت زمونږ د روح ارمان دے. د شپې زما روح ستا ارزو کوى؛ زما دننه زما روح په شوق سره تا لټوى. ځکه چې کله ستا انصافونه زمکې ته راشى، نو د دُنيا اوسېدونکى زده کوى چې څۀ رښتيا دى. کۀ بدکار ته فضل وښيلے شى، هغه صداقت نۀ زده کوى؛ د نيکۍ په مُلک کښې هغه بدى کوى او د زمونږ پلار لوئى نۀ وينى. اے زمونږ پلاره، ستا لاس اوچت شوے دے، خو هغوئ دا نۀ وينى. پرېږده چې هغوئ ستا د قوم دپاره ستا جوش وګورى او شرمنده شى. پرېږده چې هغه اور چې ستا د دښمنانو دپاره ساتلے شوے دے، هغوئ تباه کړى. اے زمونږ پلاره، تۀ به زمونږ دپاره سلامتى قائمه کړې، ځکه چې تا په رښتيا سره زمونږ ټول کارونه زمونږ دپاره سرته رسولى دى. اے زمونږ پلاره، ستا نه علاوه نورو مالِکانو پر مونږ باندې حکومت کړے دے، خو يواځې ستا نوم مونږ يادوو. هغوئ مړۀ دى، هغوئ به ژوندى نۀ شى؛ هغوئ تلے شوى روحونه دى، هغوئ به پورته نۀ شى؛ ځکه چې تا پر هغوئ تباهى راوستله او د هغوئ هر يادګار دې له منځه يوړو. تا قوم ودان کړو، اے زمونږ پلاره، تا قوم ودان کړو؛ ته جلال موندلے دے؛ تا د مُلک ټول سرحدونه پراخ کړل. اے زمونږ پلاره، په تنګسه کښې هغوئ تا ولټولو؛ کله چې ستا سزا پر هغوئ باندې وه، نو هغوئ په ورو دُعا راووته. لکه څنګه چې يوه اميدواره ښځه چې کله د زېږېدو نزدے وى، د خپلو دردونو په وخت کښې ځان تاووى او چغې وهى، همداسې مونږ ستا په مخکښې وُو، اے زمونږ پلاره. مونږ اميدواره وُو، مونږ ځان تاوولو، خو مونږ يواځې هوا وزېږوله. مونږ زمکې ته هيڅ خلاصون رانۀ ووړلو، او د دُنيا اوسېدونکى پېدا نۀ شول. ستا مړۀ به ژوندى شى؛ د هغوئ بدنونه به پورته شى. اے تاسو چې په خاورو کښې اوسئ، راويښ شئ او د خوشحالۍ سندرې ووايئ! ځکه چې ستا پرخه د سحر د رڼا پرخه ده، او زمکه به تلے شوى روحونه وزېږوى. اے زما قومه، راشئ، خپلو کوټو ته دننه شئ او خپلې دروازې پسې بندې کړئ؛ د لږ وخت دپاره ځانونه پټ کړئ ترڅو چې غضب تېر شى.

ځکه چې ګوره، زمونږ پلار د خپل ځائ نه راوځى ترڅو د زمکې خلق د هغوئ د ګناهونو په سبب سزا ورکړى، او زمکه به هغه وينه ښکاره کړى چې پرې توئ شوې ده او نور به هغه قتل شوى نۀ پټوى چې په دې کښې قتل شوى دى.