Nantsoina hoe Zanak’i Raintsika

Antsoin'ny Raintsika ho zanany izy ireo ankehitriny, na dia mbola tsy aseho aza izay ho tonga izy. Kaina no fampitandremana: efa vonoan'olona ny fankahalana. Ny fitiavana dia i Kristy nanolotra ny ainy, sy tanana mivelatra ho an'ny rahalahy sahirana. Rehefa manameloka ny fo, lehibe noho izany ny Raintsika.

Toko 3.

Jereo fa fitiavana toy inona no nomen’i Raintsika antsika, ka nantsoina hoe zanak’i Raintsika isika! Ary izany tokoa isika. Tsy mahalala antsika izao tontolo izao, satria tsy nahalala Azy izy. ^a Ry malala, zanak’i Raintsika isika izao; mbola tsy naseho izay ho lasantsika. Fa fantatsika fa rehefa miseho Izy, dia ho tahaka Azy isika, satria ho hitantsika araka ny toetrany Izy. Ary izay rehetra manana izany fanantenana izany Aminy dia manadio ny tenany, tahaka ny fahadiovan’Izy.

Izay rehetra mbola manota foana dia mandika ny lalàna koa; ny ota dia fandikan-dalàna. Fantatrareo fa niseho Izy mba hanaisotra ny fahotantsika, ary tsy misy ota ao Aminy. Izay mitoetra Aminy dia tsy manota foana; izay manota foana dia tsy nahita Azy na nahalala Azy.

Zanaka kely ô, aza avelanareo hisy hamitaka anareo. Izay manao ny fahamarinana dia marina, tahaka ny maha-marina an’Izy. Izay manota foana dia avy amin’ny devoly, fa ny devoly dia manota hatramin’ny voalohany. Ny antony nisehoan’ny Zanak’i Raintsika dia ny handrava ny asan’ny devoly. Tsy misy ateraka avy amin’i Raintsika manota foana, satria mitoetra ao anatiny ny Voany; ary tsy mety manota foana izy, satria ateraka avy amin’i Raintsika. Izao no mampiseho izay zanak’i Raintsika sy izay zanaky ny devoly: izay rehetra tsy manao ny marina dia tsy avy amin’i Raintsika, ary izay tsy tia ny rahalahiny na ny rahavaviny koa.

Mifankatiava toy ny Fianakaviana Iray

Fa izao no hafatra renareo hatramin’ny voalohany: mba hifankatia isika. Aza toy an’i Kaina, izay an’ilay ratsy ka namono ny rahalahiny. Nahoana no namono azy izy? Satria ratsy ny asany, fa marina kosa ny an’ny rahalahiny. Aza gaga, ry rahalahy sy rahavavy, raha halan’izao tontolo izao ianareo. Fantatsika fa nandalo avy tamin’ny fahafatesana ho amin’ny fiainana isika, satria mifankatia isika. Izay tsy tia dia mitoetra amin’ny fahafatesana. Izay rehetra mankahala ny rahalahiny na ny rahavaviny dia mpamono olona, ary fantatrareo fa tsy misy mpamono olona manana fiainana mandrakizay mitoetra ao anatiny.

Izao no ahafantarantsika ny fitiavana: nanolotra ny ainy ho antsika i Kristy; ary isika koa dia tokony hanolotra ny aintsika ho an’ny rahalahintsika sy rahavavintsika. Fa raha misy manana ny fanananan’izao tontolo izao ka mahita ny rahalahiny na ny rahavaviny ho ory sy mila, nefa manakatona ny fony aminy, ahoana no fitoetran’ny fitiavan’i Raintsika ao anatiny?

Zanaka kely ô, aza mitia amin’ny teny na amin’ny vava isika, fa amin’ny asa sy ny fahamarinana. Amin’izany no ahafantarantsika fa avy amin’ny fahamarinana isika, ary hampiadanantsika eo anatrehany ny fontsika, isaky ny manameloka antsika ny fontsika; fa lehibe noho ny fontsika i Raintsika, ary mahalala ny zavatra rehetra Izy. Ry malala, raha tsy manameloka antsika ny fontsika, dia manana fahasahiana eo anatrehan’i Raintsika isika; na inona na inona angatahintsika dia raisintsika avy Aminy, satria mitandrina ny didiny isika ary manao izay sitrak’Izy. Izao no didiny: ny hino ny anaran’i Jesosy Kristy Zanany sy ny hifankatia, araka ny nandidiany antsika. Izay mitandrina ny didiny dia mitoetra ao amin’i Raintsika, ary i Raintsika kosa ao aminy. Izao no ahafantarantsika fa mitoetra ao anatintsika Izy: ny Fanahy Masina nomeny antsika.