Azaria Nggawa Pangandika saka Sang Rama
Azarya nggawa pranatane: Rama kita nunggil karo kowe sajrone kowe nunggil karo Panjenengane; padha ngupayaa Panjenengane, temah Panjenengane bakal katemu. Asa dadi kendel, nyingkirake brahala-brahala, mulihake misbyah, lan bangsa padha prajanjian kanthi gumolonging atine — lan diparingi katentreman ing sakubenge.
15 1Rohe Rama kita nedhaki Azaria anake Oded. 2Azaria banjur metu methukake Prabu Asa, sarta matur: “Dhuh Sang Prabu Asa tuwin sadaya tiyang Yehuda lan Benyamin, mugi sami midhangetna atur kula: Rama kita nunggil kaliyan panjenengan sadaya, sadangunipun panjenengan nunggil kaliyan Panjenengane. Manawi panjenengan madosi Panjenengane, panjenengan badhe manggihaken; nanging manawi panjenengan nilar Panjenengane, Panjenengane inggih badhe nilar panjenengan. 3Sampun dangu Israel wonten ing kawontenan tanpa Rama kita, tanpa imam ingkang mulang, saha tanpa angger-angger. 4Nanging ing salebeting kasangsaranipun, tiyang-tiyang punika sami wangsul dhateng Rama kita, Gusti Allahipun Israel, madosi Panjenengane, lajeng manggih. 5Ing jaman punika boten wonten tiyang ingkang medal utawi lumebet kanthi tentrem, awit karusuhan ingkang ageng nempuh sadaya tiyang ingkang manggen ing nagari-nagari. 6Bangsa nggempur bangsa, kitha nggempur kitha, awit Rama kita damel karibedanipun kanthi warni-warnining kasangsaran. 7Nanging panjenengan sadaya, sami kiyata; sampun ngantos semplah ing manah, awit pakaryan panjenengan badhe pikantuk ganjaran.”
8Bareng Prabu Asa krungu tembung-tembung iku, yaiku pamecane Nabi Oded, atine banjur dadi kendel, sarta nyingkirake brahala-brahala kang nistha saka sakehing tanah Yehuda lan Benyamin, uga saka kutha-kutha kang wis direbut ing pegunungan Efraim. Panjenengane banjur mbangun maneh misbyahe Rama kita ing ngarepe lawanging Padaleman Suci. 9Prabu Asa nglumpukake sakehe wong Yehuda lan Benyamin, uga wong-wong saka Efraim, Manasye lan Simeon kang padha manggon ing antarane wong-wong mau, amarga akeh wong Israel kang padha ngalih marang panjenengane, bareng weruh yen Rama kita nunggil karo panjenengane. 10Wong-wong mau padha nglumpuk ing Yerusalem, ing sasi katelu taun kaping limalas jumenenge Prabu Asa. 11Ing dina iku wong-wong padha saos kurban marang Rama kita saka barang jarahan, yaiku sapi pitung atus lan wedhus pitung ewu. 12Banjur padha gawe prajanjian arep ngupaya Rama kita, Gusti Allahe para leluhure, kanthi gumolonging ati lan gumolonging nyawane. 13Sing sapa ora gelem ngupaya Rama kita, Gusti Allahe Israel, kudu diukum pati, dadia cilik dadia gedhe, dadia lanang dadia wadon. 14Wong-wong mau padha sumpah setya marang Rama kita kanthi swara seru, kanthi surak-surak, sarta kanthi unining kalasangka lan sungu. 15Wong Yehuda kabeh padha bungah marga saka sumpah mau, awit anggone sumpah kanthi gumolonging ati, lan anggone ngupaya Panjenengane kanthi gembleng ing karep, temah padha ketemu. Rama kita banjur paring katentreman marang wong-wong mau ing saben keblat.
16Prabu Asa uga mocot Maakha ibune saka kalungguhan ibu suri, amarga dheweke wis gawe reca kang nistha kanggo Asyera; recane mau banjur ditegor dening Prabu Asa, diremuk nganti dadi lebu, lan diobong ing lebak Kidron. 17Senadyan papan-papan dhuwur ora disingkirake saka Israel, ewadene atine Prabu Asa tetep madhep sakabehe marang Rama kita sajroning uripe. a a v17 Papan-papan dhuwur iku papan pamujan ing pucuking gunung, panggonan sesaji dicaosake, asring marang allah-allah brahala. 18Prabu Asa nggawa mlebu menyang Padalemane Rama kita pisungsung suci saka bapakne lan pisungsung suci saka panjenengane dhewe, yaiku salaka, emas, lan prabot-prabot. 19Lan ora ana perang nganti taun kaping telung puluh lima jumenenge Prabu Asa.