Asa Ngupaya Sang Rama lan Oleh Katentreman

Asa nyingkirake misbyah-misbyah manca lan tengger-tengger pangurbanan, lan negara tentrem sepuluh taun kanggo mbangun. Nalika wadyabala wong Kush sayuta cacahe maju, pandongane: mung Ramane kang bisa nulungi wong kang ora duwe daya nglawan wong kang santosa — lan wong Kush padha diremuk.

Pasal 14.

Abia banjur ngaso bebarengan karo para leluhure; layone disarekake ing Kuthane Dawud. Asa, anake, banjur jumeneng ratu, lan ing tanah kono tentrem suwene sepuluh taun. Asa nindakake apa kang becik lan bener ana ing ngarsane Rama kita. Panjenengane nyingkirake misbyah-misbyah manca lan papan-papan dhuwur, ngremuk tugu-tugu brahala, sarta negori cagak-cagak Asyera. Panjenengane ndhawuhi wong Yehuda supaya ngupaya Rama kita, Gusti Allahe para leluhure, sarta netepi angger-angger lan pepakon. Panjenengane uga nyingkirake papan-papan dhuwur lan misbyah-misbyah padupan saka sakabehing kutha ing Yehuda, lan kratone tentrem ing sajrone paprentahane. Panjenengane mbangun kutha-kutha benteng ing Yehuda, awit tanah kono tentrem. Sajrone taun-taun iku ora ana perang, amarga Rama kita wis paring katentreman marang panjenengane. Panjenengane ngandika marang wong Yehuda: “Ayo padha mbangun kutha-kutha iki lan ngubengi nganggo tembok, menara, gapura, lan palang-palang. Tanah iki isih dadi duwek kita, amarga kita wis ngupaya Rama kita; kita wis padha ngupaya Panjenengane, lan Panjenengane wis paring katentreman marang kita ing saubenge.” Mulane wong-wong mau padha mbangun lan saya mundhak maju.

Asa kagungan wadyabala cacahe telung atus ewu saka Yehuda kang nggawa tameng gedhe lan tumbak, sarta rong atus wolung puluh ewu saka Benyamin kang nggawa tameng lan gandhewa—kabeh padha prajurit kang gagah prakosa.

Zerah, wong Kush, nglurug nglawan wong-wong mau kanthi wadyabala sayuta lan kreta perang telung atus, banjur maju tekan Maresa. Asa banjur budhal nglawan dheweke, lan padha nata barisan perang ing Lebak Zefata ing sacedhake Maresa. Asa banjur sesambat marang Rama kita, Gusti Allahe: “Dhuh Rama, namung Paduka piyambak ingkang saged mitulungi tiyang ingkang ringkih nglawan tiyang ingkang santosa. Mugi Paduka karsaa mitulungi kawula sadaya, dhuh Gusti Allah kawula, awit kawula sami sumendhe dhateng Paduka, lan atas asma Paduka kawula sami majeng nglawan grombolan ingkang tanpa wilangan punika. Paduka punika Gusti Allah kawula; mugi sampun ngantos wonten manungsa ingkang unggul nglawan Paduka.”

Mulane Rama kita numpes wong Kush ana ing ngarepe Asa lan ing ngarepe wong Yehuda, temahan wong Kush padha keplayu. Asa lan rakyate padha mburu wong-wong mau nganti tekan Gerar, lan wong Kush padha tumpes nganti ora ana siji-sijia kang isih urip, awit padha diajur ing ngarsane Rama kita lan wadyabalane. Wong Yehuda padha ngusungi jarahan akeh banget. Wong-wong mau padha numpes sakabehing kutha ing saubenge Gerar, awit pagiris saka Rama kita wis tumiba marang wong-wong kono. Wong-wong mau padha njarah-rayah kabeh kutha mau, awit ing kono akeh banget jarahane. Wong-wong mau uga padha nggempur kemah-kemahe para pangon, banjur ngusung wedhus lan unta akeh banget, tumuli bali menyang Yerusalem.