Asa Neangan Rama tur Manggih Katengtreman

Asa ngaleungitkeun altar-altar asing jeung tempat-tempat luhur, sarta tanahna aya dina katengtreman salila sapuluh taun pikeun ngawangun. Nalika balad urang Kus anu jumlahna sajuta datang narajang, doana nyaéta yén ngan Rama-Na anu bisa nulungan anu teu boga daya ngalawan anu kuat — sarta urang Kus diancurkeun.

Pasal 14.

Abia pupus nyusul ka karuhunna; layonna dikurebkeun di Kota Daud. Asa putrana jadi raja, sarta nagri aman tengtrem sapuluh taun. Asa milampah hal anu hade jeung bener di payuneun Rama urang. Anjeunna ngaruntuhkeun altar-altar bangsa deungeun jeung tempat-tempat luhur, ngancurkeun tugu-tugu karamat, sarta nuaran tihang-tihang Asyera. Anjeunna marentah urang Yuda sangkan neangan Rama urang, Allah karuhunna, sarta ngalampahkeun hukum jeung parentah. Anjeunna oge ngaleungitkeun tempat-tempat luhur jeung altar-altar pangukusan ti sakabeh kota Yuda, sarta karajaan aman tengtrem dina kakawasaanana. Anjeunna ngadegkeun kota-kota benteng di Yuda, karana nagri keur aman. Taun-taun eta anjeunna henteu perang, karana Rama urang maparin katengtreman ka anjeunna. Saur anjeunna ka urang Yuda, “Hayu urang ngadegkeun ieu kota-kota, dikurilingan ku kuta, munara, gapura, jeung palang. Nagri teh masih keneh milik urang, karana urang geus neangan Rama urang; urang geus neangan Mantenna, sarta Mantenna maparin katengtreman ka urang di sakurilingna.” Nya tuluy maranehna ngadegkeun sarta mekar.

Asa ngabogaan balad 300.000 urang ti Yuda anu marawa tameng gede jeung tumbak, sarta 280.000 urang ti Binyamin anu marawa tameng jeung gondewa—kabeh ge prajurit anu garagah pilih tanding.

Zerah urang Kus maju merangan maranehna mawa sajuta prajurit jeung 300 kareta perang, nepi ka ngarurug ka Maresa. Asa maju ngalawan manehna, tuluy maranehna barisan rek perang di Lebak Zepata deukeut Maresa. Tuluy Asa sasambat ka Rama urang, Allahna, saurna, “Nun Ama, mung Ama anu iasa nulungan nu teu walakaya ngalawan nu gagah. Mugi tulungan abdi sadaya, nun Allah, karana abdi sadaya ngandelkeun ka Ama, sarta kalayan asma Ama abdi sadaya ngayonan ieu balad anu kacida lobana. Ama teh Allah abdi sadaya; mugi ulah aya jalma anu bisa ngelehkeun Ama.”

Nya Rama urang numpes urang Kus di payuneun Asa jeung di payuneun urang Yuda, nepi ka urang Kus kalabur. Asa jeung baladna ngudag maranehna nepi ka Gerar, nepi ka urang Kus tumpur taya anu salamet, karana maranehna geus ancur di payuneun Rama urang jeung balad-Na. Urang Yuda marawa jarahan anu kacida lobana. Maranehna ngaruntuhkeun sakabeh kota di sakurilingeun Gerar, karana sieun ku Rama urang geus nerap ka maranehna. Maranehna ngarampas sakabeh kota, karana loba pisan jarahan di dinya. Maranehna oge nyerang kemah-kemah para pangangon, marawa loba domba jeung onta, tuluy marulang ka Yerusalem.