Suleman Ngupaya Rama kita ana ing Gibeon

Pamrentahane para ratu Yehuda wiwit Suleman nganti pambuwangan, kanthi padaleman suci dadi jantunging uriping bangsa. Prasetya kang paling ditresnani ing kitab iki yaiku Rama kang ngentosi arep ngapura lan marasake umat kang bali marang Panjenengane.

Pasal 1.

Suleman, putrane Prabu Dawud, saya santosa anggone ngasta paprentahaning karajane; Rama kita nunggil karo panjenengane, satemah panjenengane dadi luhur banget.

Suleman banjur dhawuh marang wong Israel kabeh—para panggedhening prajurit sewon lan satusan, para hakim, lan saben pemimpin ing Israel, yaiku para kepalaning kulawarga. Suleman lan sapasamuwan kabeh banjur tindak menyang papan pangibadah kang dhuwur ing Gibeon, awit ing kono dumunung Tarub Pasewakaning Rama kita, kang digawe dening Nabi Musa, abdine Rama kita, ana ing ara-ara samun. Nanging Prabu Dawud wis mboyong Pethine Rama kita saka Kiryat-Yearim menyang papan kang wis dicawisake, sarta masang tarub kanggo Pethi mau ana ing Yerusalem. Misbyah tembaga kang digawe dening Bezaleel, putrane Uri, putune Hur, uga dumunung ana ing kono, ing ngarepe Tarub Sucine Rama kita; mulane Suleman lan pasamuwan mau padha ngupaya Rama kita ana ing kono. Suleman banjur minggah menyang misbyah tembaga ing ngarsaning Rama kita ana ing Tarub Pasewakan, sarta nyaosake kurban obaran sewu iji ana ing misbyah mau.

Ing wayah bengi iku Rama kita ngatingal marang Suleman sarta ngandika: “Nyuwuna apa kang bakal Dakparingake marang kowe.”

Ature Suleman marang Rama kita: “Paduka sampun nindakaken sih-kadarman ingkang ageng dhateng Prabu Dawud, rama kawula, saha sampun njumenengaken kawula dados raja anggentosi panjenenganipun. Samangke, dhuh Rama kawula, mugi Paduka netepaken prasetya Paduka dhateng Prabu Dawud, rama kawula, awit Paduka sampun njumenengaken kawula dados raja ngreh umat ingkang kathahipun kados lebu ing bumi. Mila sapunika mugi Paduka maringi kawula kawicaksanan saha kawruh, supados saged nuntun umat punika, awit sinten ingkang saged ngreh umat Paduka ingkang ageng punika?”

Rama kita ngandika marang Suleman: “Sarehne kang kaya mangkono iku kang dadi isining atimu—kowe ora njaluk kasugihan, bandha, utawa kaurmatan, uga ora njaluk patine mungsuhmu, lan ora njaluk umur dawa, nanging njaluk kawicaksanan lan kawruh supaya bisa ngreh umatKu, kang wis Dakdadekake kowe ratune, mulane kawicaksanan lan kawruh iku Dakparingake marang kowe. Aku uga bakal maringi kowe kasugihan, bandha, lan kaurmatan, kang ora tau diduweni dening para raja sadurunge kowe, sarta uga ora bakal diduweni dening para raja sawise kowe.”

Suleman banjur kondur saka papan pangibadah kang dhuwur ing Gibeon, saka ngarepe Tarub Pasewakan, menyang Yerusalem, sarta ngasta paprentahan ngreh Israel.

Suleman nglumpukake kreta perang lan prajurit jaranan; panjenengane kagungan kreta perang sewu patang atus lan prajurit jaranan rolas ewu, kang dipapanake ana ing kutha-kutha panggonaning kreta perang sarta ing panggonane Sang Prabu ana ing Yerusalem. Ing Yerusalem Sang Prabu ndadekake salaka lan emas akehe kaya watu, lan kayu eres akehe kaya wit ara ing tanah ngare. Jaran-jarane Suleman didatengake saka tanah Mesir lan saka Kue; para sudagare Sang Prabu padha tuku saka Kue miturut regane pasar. ^a Saben kreta perang didatengake saka Mesir regane kira-kira limalas pon salaka, lan saben jaran kira-kira patang pon; sarta lumantar para sudagar mau, kreta lan jaran iku padha diedolake maneh marang sakehing raja wong Het lan wong Aram.