Prabu Suleman Ngrancang Mbangun Padalemane Rama kita

Salomo ngatur tenaga gawe kang gedhe banget lan nyuwun kayu eres lan tukang kang trampil marang Huram, ratu ing Tirus. Dheweke nerangake kanthi cetha apa kang dibangun: padaleman kanggo asmane Ramane — kang ora bisa kamot dening langit, lan mung bisa diluhurake ing kono, ora tau dipanggonake.

Pasal 2.

Prabu Suleman netepake ing galihe arep mbangun padaleman kanggo asmane Rama kita, lan kraton kanggo panjenengane dhewe. Prabu Suleman netepake wong pitung puluh ewu dadi tukang usung, wong wolung puluh ewu dadi tukang natah watu ing pagunungan, lan wong telung ewu nem atus dadi mandhor kang ngawasi wong-wong mau.

Prabu Suleman banjur kongkonan utusan marang Prabu Huram, raja ing Tirus, pangandikane: “Mugi Paduka karsaa tumindak dhateng kula kadosdene ingkang sampun Paduka tindakaken dhateng bapak kula, Prabu Dawud, inggih punika kanthi ngintunaken kajeng eres dhateng panjenenganipun kangge mbangun padaleman ingkang dipundalemi. Kula badhe mbangun padaleman kangge asmaning Rama kula, badhe kula sumanggakaken dhateng Panjenenganipun — kangge ngobong dupa ingkang arum ing ngarsanipun, nyaosaken roti sesaosan ing ngarsanipun tanpa pedhot, nyaosaken kurban obaran enjing lan sonten, ing dinten-dinten Sabat, tanggal sepisaning wulan, saha riyaya-riyaya ingkang katetepaken dening Rama kita. Israel kedah nindakaken punika ing salami-laminipun. ^a

Padaleman ingkang kula bangun punika badhe ageng, awit Rama kita punika langkung agung katimbang sadaya allah. Nanging sinten ingkang saged ngedegaken padaleman kangge Panjenenganipun, mangka langit lan langiting langit boten saged ngemot Panjenenganipun? Lan kula punika sinten, dene badhe ngedegaken padaleman kangge Panjenenganipun, kajawi namung kangge ngobong kurban ing ngarsanipun?

Awit saking punika, mugi Paduka ngintunaken dhateng kula satunggaling tukang ingkang pinter ing damel emas, selaka, tembaga, tosan, benang wungu, abrit, lan biru, tuwin pinter natah ukiran, supados nyambut damel sesarengan kaliyan para tukang kula ingkang ahli ing Yehuda lan Yerusalem, ingkang sampun dipuncawisaken dening bapak kula, Prabu Dawud.

Mugi Paduka ugi ngintunaken dhateng kula kajeng eres, kajeng beros, lan kajeng cendhana abrit saking Libanon, awit kula sumerep bilih para abdi Paduka pinter nebang kajeng ing Libanon; para abdi kula badhe tumut nyambut damel kaliyan para abdi Paduka. Mugi nyawisaken kajeng ingkang kathah kangge kula, awit padaleman ingkang kula bangun punika badhe ageng saha elok. Kangge para abdi Paduka ingkang nebang kajeng, kula badhe nyukani watawis gandum tutu satus salawe ewu takeran, jewawut satus salawe ewu takeran, anggur satus limalas ewu galon, saha lisah satus limalas ewu galon.”

Prabu Huram, raja ing Tirus, nyurati Prabu Suleman, ungele: “Sarehning Sang Yehuwah ngasihi dhateng umatipun, pramila Panjenenganipun njumenengaken panjenengan dados ratunipun umat punika.” Prabu Huram ngandika: “Pinujia Sang Yehuwah, Allahipun Israel, ingkang nitahaken langit lan bumi! Panjenenganipun sampun maringi putra ingkang wicaksana dhateng Prabu Dawud, ingkang kebak budi lan pangreten, ingkang badhe mbangun padaleman kagem Sang Yehuwah saha kraton kangge piyambakipun.

Samangke kula ngintunaken dhateng panjenengan satunggaling tukang ingkang ahli, ingkang kaparingan pangreten, inggih punika Huram-abi, putranipun satunggaling tiyang estri saking anak-anak putrinipun Dan, bapakipun tiyang Tirus — ahli ing damel emas, selaka, tembaga, tosan, sela, kajeng, benang wungu, biru, lan abrit, saha lena alus. Piyambakipun saged nindakaken sadhengah tatahan ukiran lan saged nggarap sadhengah rancangan ingkang dipunpasrahaken dhateng piyambakipun, nyambut damel sesarengan kaliyan para tukang panjenengan saha para tukangipun gusti kula Prabu Dawud, bapak panjenengan.

Pramila mugi gusti kula ngintunaken dhateng para abdinipun, gandum, jewawut, lisah, saha anggur ingkang sampun dipunjanjekaken wau, lan kula sadaya badhe nebang sadaya kajeng ingkang panjenengan betahaken saking Libanon, lajeng kula lelekaken dhateng panjenengan arupi rakit lumantar seganten dumugi ing Yopa, lan panjenengan saged ngusung minggah dhateng Yerusalem.”

Prabu Suleman banjur ngitung cacahe sakehing wong manca kang manggon ing tanah Israel, kaya kang wis katindakake dening bapakne, Prabu Dawud; cacahe ana satus seket telung ewu nem atus. Wong pitung puluh ewu ditetepake dadi tukang usung, wong wolung puluh ewu dadi tukang natah watu ing pagunungan, lan telung ewu nem atus dadi mandhor kang ngawasi supaya wong-wong mau tetep nyambut gawe.