Pisungsung Sukarila kanggo Padalemane Sang Rama

Dawud nambahi emas lan salaka kagungané dhéwé marang simpenan negara, banjur takon sapa manèh sing gelem — lan para pangarsa padha masrahaké kanthi legawa. Pandongané ngandhakaké bab sing paling prasaja ing kitab iki: kabèh sing dipasrahaké asalé saka astané Rama kita dhisik. Banjur Suleman dijumenengaké ratu, lan Dawud seda kanthi marem.

Pasal 29.

Prabu Dawud ngandika marang sapasamuwan kabeh: Anakku Suleman, yaiku wong kang wis dipilih dening Rama kita, isih nom lan durung duwe pengalaman, lan pagaweane iku gedhe, awit padaleman iku dudu kanggo manungsa nanging kanggo Rama kita. Kanthi sakrosaku aku wis nyawisake kanggo padalemane Ramaku: emas kanggo barang emas, salaka kanggo barang salaka, tembaga kanggo barang tembaga, wesi kanggo barang wesi, kayu kanggo barang kayu; watu onik lan watu kanggo tatahan, watu antimon lan werna-werna, sarupaning watu adi, sarta marmer akeh banget. Amarga aku seneng marang padalemane Ramaku, aku ngaturake bandha simpenanku dhewe awujud emas lan salaka marang padalemane Ramaku, ngluwihi kabeh kang wis dakcawisake kanggo padaleman kang suci: kurang luwih 112 ton emas, emas saka Ofir, lan kurang luwih 262 ton salaka murni, kanggo nglapisi tembok-temboke bangunan iku. Emas kanggo barang emas, salaka kanggo barang salaka, lan sarupaning pagawean kanggo tangane para ahli. Saiki sapa kang saguh masrahake awake dhewe dina iki marang Rama kita?

Banjur para kepala kulawangsa, para pemimpine taler-taler Israel, para panggedhening pasukan sewu lan satus, sarta para panggedhe kang ngurus pakaryaning raja padha saos pisungsung kanthi sukarila. Kanggo pangibadah ing padalemane Rama kita, wong-wong mau padha nyumbang kurang luwih 188 ton emas lan 10.000 dharik, 375 ton salaka, 675 ton tembaga, lan 3.750 ton wesi. Sapa kang duwe watu adi padha masrahake marang bendahara padalemane Rama kita, kang diereh dening Yehiel, wong Gerson. Rakyat padha bungah marga saka pisungsung sukarilane, kang disaosake kanthi gumolonging ati marang Rama kita; Prabu Dawud uga bungah banget.

Pandongane Prabu Dawud Memuji marang Sang Rama

Mulane Prabu Dawud ngluhurake Rama kita ana ing ngarep sapasamuwan kabeh. Pangandikane Prabu Dawud: “Pinujia Paduka, dhuh Rama tumrap Israel, leluhur kawula, wiwit ing kalanggengan dumugi ing kalanggengan. Dhuh Rama, kaagungan, kakiyatan, kamulyan, kaunggulan, saha kaluhuran punika kagungan Paduka—awit samukawis ingkang wonten ing langit saha ing bumi punika kagungan Paduka. Krajan punika kagungan Paduka, dhuh Rama; Paduka kaluhuraken minangka sesirah ingkang nginggili samukawis. Kasugihan saha kaurmatan punika asalipun saking Paduka; Paduka ngereh samukawis. Pangwaos saha kakiyatan punika wonten ing asta Paduka; wonten ing asta Paduka pangwaos kangge damel ageng saha maringi kakiyatan dhateng sadaya. Lan samangke, dhuh Rama, kawula sami ngaturaken panuwun dhumateng Paduka saha ngluhuraken asma Paduka ingkang mulya. Kawula punika sinten, saha bangsa kawula punika sinten, dene kawula sami saged saos pisungsung kanthi sukarila kados mekaten? Samukawis punika asalipun saking Paduka—kawula namung ngaturaken dhateng Paduka punapa ingkang saking asta Paduka piyambak. Kawula sami tiyang manca saha tamu wonten ing ngarsa Paduka, kados sadaya leluhur kawula; dinten-dinten kawula wonten ing bumi punika kados wewayangan, tanpa pangajeng-ajeng saged lestantun. Dhuh Rama, sadaya kasugihan punika ingkang kawula klempakaken kangge yasa padaleman kagem Paduka, minangka papan kagem asma Paduka ingkang suci, punika asalipun saking asta Paduka, saha sadayanipun punika kagungan Paduka. Kawula sumerep, dhuh Rama, bilih Paduka nyobi manah saha rena dhateng katulusan. Kanthi katulusaning manah kawula, kawula sampun ngaturaken sadaya punika kanthi sukarila, saha samangke kawula ningali umat Paduka ingkang wonten ngriki, sami ngaturaken pisungsung dhateng Paduka kanthi bingah. Dhuh Gusti Allahipun Abraham, Iskak, saha Israel, leluhur kawula, mugi karsaa ngreksa niyat punika salaminipun wonten ing manahing umat Paduka, saha nuntuna manah-manahipun tumuju dhateng Paduka. Mugi Paduka maringana dhateng Suleman, anak kawula, manah ingkang tulus murih netepi dhawuh, pepenget, saha pranatan Paduka, murih nindakaken sadaya punika, saha yasa padaleman ingkang sampun kawula cawisaken.”

Prabu Dawud ngandika marang sapasamuwan kabeh: “Saiki padha ngluhurna Ramamu.” Mulane kabeh padha ngluhurake Gusti Allahe para leluhure, padha tumungkul, lan sujud sumungkem ana ing ngarsane Rama kita lan ing ngarepe sang prabu.

Suleman Dijebadi dadi Raja ing Ngarsane Rama kita

Wong-wong mau padha saos kurban sembelehan marang Rama kita lan saos kurban obaran marang Rama kita esuke: sapi lanang 1.000, wedhus gibas lanang 1.000, cempe 1.000, dalah kurban unjukane, lan kurban kang akeh banget kanggo wong Israel kabeh. Ing dina iku wong-wong mau padha mangan lan ngombe ana ing ngarsane Rama kita kanthi bungah banget, banjur padha njumenengake Suleman, putrane Prabu Dawud, dadi raja maneh, dijebadi minangka panguwasa konjuk marang Rama kita, lan Zadok dadi imam.

Suleman banjur lenggah ing dhampare Rama kita minangka raja, nggentosi Prabu Dawud, bapakne. Panjenengane saya mulya, lan wong Israel kabeh padha ngestokake marang panjenengane. ^a Uga para panggedhe lan para prajurit kang gagah prakosa, sarta uga para putrane Prabu Dawud kabeh, padha sumuyud marang Prabu Suleman. Lan Rama kita ndadekake Suleman luhur banget ana ing ngarepe wong Israel kabeh, sarta maringi kaluhuraning karajan kang ngluwihi raja ngendi bae kang ndhisiki panjenengane ing Israel.

Pamarentahan lan Sedane Prabu Dawud

Prabu Dawud, putrane Isai, ngerehake wong Israel kabeh. Lawase anggone ngerehake Israel patang puluh taun—pitung taun ing Hebron, telung puluh telu taun ing Yerusalem. Panjenengane seda nalika wis tuwa banget, ngumur dawa, sugih, lan kajen; Suleman, putrane, banjur jumeneng raja nggentosi panjenengane. Anadene lelakone Prabu Dawud, wiwitan nganti pungkasan, wis katulis ing cathetane Samuel kang waskitha, cathetane Nabi Natan, sarta cathetane Gad kang waskitha, dalah sakehing pamarentahane lan kakuwatane, sarta kedadeyan-kedadeyan kang tumempuh marang panjenengane, marang Israel, lan marang sakehing karajan ing nagara-nagara iku.