دوم تواریخ 1

1 ¹سلیمان، پسر داوود، تسلط خود را بر پادشاهی‌اش استوار ساخت؛ و پدر ما با او بود و او را بسیار بزرگ گردانید.

²سلیمان با تمامی اسرائیل سخن گفت، یعنی با سرداران هزاره‌ها و صده‌ها، و داوران، و هر رهبری در اسرائیل که سران خاندان‌ها بودند. ³آنگاه سلیمان و تمامی آن جماعت به مکان بلند در جِبعون رفتند، جایی که خیمهٔ اجتماعِ پدر ما برپا بود، همان که موسی، خدمتگزار پدر ما، آن را در بیابان ساخته بود. ⁴اما داوود صندوق پدر ما را از قِریَت‌یِعاریم به مکانی که برایش آماده کرده بود، آورده و در اورشلیم خیمه‌ای برایش برپا کرده بود. ⁵و مذبح برنجینی که بِصَلئیل، پسر اوری، پسر حور، ساخته بود، آنجا پیش روی مسکن پدر ما قرار داشت؛ پس سلیمان و آن جماعت در آنجا پدر ما را طلبیدند. ⁶و سلیمان به نزد آن مذبح برنجین که در حضور پدر ما نزد خیمهٔ اجتماع بود برآمد و هزار قربانی سوختنی بر آن تقدیم کرد.

⁷در آن شب پدر ما بر سلیمان ظاهر شد و به او گفت: «آنچه را که باید به تو بدهم، درخواست کن.»

⁸سلیمان به پدر ما گفت: «تو به پدرم داوود محبتِ عهدیِ عظیمی نمودی و مرا به‌جای او پادشاه ساختی. ⁹اکنون ای پدر من، وعدهٔ خود را به پدرم داوود ثابت گردان، زیرا مرا بر قومی پادشاه ساخته‌ای که همچون غبار زمین بی‌شمارند. ¹⁰حال حکمت و معرفت به من عطا فرما تا این قوم را رهبری کنم، زیرا کیست که بتواند این قوم عظیم تو را حکمرانی کند؟»

¹¹پدر ما به سلیمان گفت: «چون این در دل تو بود و تو نه ثروت و مال و حرمت درخواست کردی، و نه جان دشمنانت را، و نه عمر دراز را، بلکه برای خود حکمت و معرفت طلبیدی تا قوم مرا که تو را بر ایشان پادشاه ساختم حکمرانی کنی، ¹²پس حکمت و معرفت به تو عطا شد. و ثروت و مال و حرمتی نیز به تو خواهم بخشید که هیچ پادشاهی پیش از تو نداشته و هیچ‌کس پس از تو نخواهد داشت.»

¹³پس سلیمان از مکان بلندِ جِبعون، از پیش روی خیمهٔ اجتماع، به اورشلیم بازگشت و بر اسرائیل سلطنت کرد.

¹⁴و سلیمان ارابه‌ها و سواران گرد آورد؛ او هزار و چهارصد ارابه و دوازده هزار سوار داشت که آنها را در شهرهای ارابه‌ها و نزد پادشاه در اورشلیم مستقر ساخت. ¹⁵و پادشاه در اورشلیم نقره و طلا را همچون سنگ فراوان کرد، و چوب سرو را به‌فراوانیِ درختان اَنجیرِ صحرایی در دامنه‌ها. ¹⁶و اسبان سلیمان از مصر و از قُوِه می‌آمد؛ بازرگانان پادشاه آنها را از قُوِه به قیمت بازار می‌خریدند. ^a a v16 قُوِه ناحیه‌ای بود در جنوب ترکیهٔ امروزی که در جهان باستان برای اسبانش ارزشمند بود. ¹⁷و ارابه‌ای را از مصر به بهای حدود پانزده رطل نقره وارد می‌کردند، و اسبی را به بهای حدود چهار رطل؛ و از طریق ایشان این‌ها را برای تمامی پادشاهان حِتّیان و اَرام صادر می‌کردند.