1 Yokanan 4 FHB Father's Heart Bible™

4 ¹Para kekasih, aja padha ngandel marang saben roh, nanging titenana para roh mau, apa asale saka Rama kita, awit wis akeh nabi palsu kang padha metu ing jagad. ²Kanthi mangkene kowe padha bisa niteni Rohe Rama kita: saben roh kang ngakoni yen Gusti Yesus Kristus wis rawuh dadi manungsa iku asale saka Rama kita, ³lan saben roh kang ora ngakoni Gusti Yesus iku dudu asale saka Rama kita. Iki rohe antikristus, kang wis kokrungu bakal teka, lan saiki wis ana ing jagad. ⁴He anak-anakku, kowe padha asale saka Rama kita, lan wis padha ngalahake roh-roh mau, awit kang ana ing kowe iku luwih gedhe tinimbang kang ana ing jagad. ⁵Wong-wong mau asale saka jagad, mulane pangucape iya saka jagad, lan jagad ngrungokake marang wong-wong mau. ⁶Kita iki asale saka Rama kita. Sing sapa wanuh marang Panjenengane, mesthi ngrungokake marang aku kabeh; sing sapa ora asale saka Panjenengane, ora ngrungokake marang aku kabeh. Kanthi mangkene kita padha niteni Roh kayekten lan roh panasaran.

Rama Kita iku Katresnan

⁷Para kekasih, ayo kita padha tresna-tinresnan, awit katresnan iku asale saka Rama kita, lan saben wong kang nresnani iku wis kalairake saka Panjenengane sarta wanuh marang Panjenengane. ⁸Sing sapa ora nresnani iku ora wanuh marang Rama kita, awit Rama kita iku katresnan. ^a a v8 Tembung “Gusti Allah iku katresnan” dadi “Rama kita iku katresnan” — katresnan iku dudu sipat kang Panjenengane agem, nanging pancen jatidhirine Panjenengane minangka Rama. ⁹Kanthi mangkene katresnane Rama kita kababar ana ing antara kita: Rama kita ngutus Kang Putra ontang-anting menyang jagad, supaya kita padha urip lumantar Panjenengane. ¹⁰Iki katresnan: dudu kita kang nresnani Rama kita, nanging Panjenengane kang nresnani kita lan ngutus Kang Putra dadi kurban panebusing dosa kita. ^b b v10 Kurban panebus iku pisungsung kang mbayar lunas regane dosa, lan mulihake sesambungan kang wis rusak marga dosa kita. ¹¹Para kekasih, manawa Rama kita wis nresnani kita kaya mangkono, kita iya wajib padha tresna-tinresnan. ¹²Ora ana wong siji-sijia kang tau ndeleng Rama kita; manawa kita padha tresna-tinresnan, Rama kita tetep dumunung ing kita lan katresnane dadi sampurna ana ing kita. ¹³Kanthi mangkene kita padha ngerti yen kita dumunung ing Panjenengane lan Panjenengane dumunung ing kita: yaiku dene Panjenengane wis maringi Rohe marang kita. ¹⁴Aku kabeh wis padha ndeleng lan padha nekseni yen Rama kita wis ngutus Sang Putra dadi Juru Slamete jagad. ¹⁵Sing sapa ngakoni yen Gusti Yesus iku Putrane Rama kita, Rama kita tetep dumunung ing wong iku, lan wong iku dumunung ing Rama kita. ¹⁶Kita wis padha wanuh lan padha pracaya marang katresnan kang diparingake Rama kita marang kita. Rama kita iku katresnan, lan sing sapa tetep dumunung ing katresnan, iku tetep dumunung ing Rama kita, lan Rama kita dumunung ing wong iku. ¹⁷Kanthi mangkene katresnan dadi sampurna ana ing kita, supaya kita padha kendel ing dina pangadilan, awit kaya kaanane Panjenengane, mangkono uga kaanan kita ana ing jagad iki. ¹⁸Ing sajroning katresnan ora ana wedi; katresnan kang sampurna iku nundhung rasa wedi, awit rasa wedi iku magepokan karo paukuman, lan sing sapa wedi iku durung sampurna ing katresnan. ¹⁹Kita padha nresnani, awit Rama kita kang ngrumiyini nresnani kita. ²⁰Manawa ana wong kang kandha: “Aku tresna marang Rama kita,” nanging sengit marang sedulure, wong iku juru goroh. Awit sing sapa ora nresnani sedulure kang wis katon, mesthi ora bisa nresnani Rama kita kang ora katon. ²¹Lan iki pepakon kang kita tampa saka Panjenengane: sing sapa nresnani Rama kita kudu uga nresnani sedulure.