Ωδή για το Σάββατο

Ψαλμός. Ωδή για την ημέρα του Σαββάτου.

Ένα τραγούδι του Σαββάτου για διαφορετικές κλίμακες χρόνου. Οι ασεβείς φυτρώνουν γρήγορα σαν το χορτάρι και χάνονται· οι δίκαιοι μεγαλώνουν αργά, σαν φοίνικας και κέδρος, και εξακολουθούν να καρποφορούν και να μένουν πράσινοι στα γηρατειά, εξαιτίας του τόπου όπου φυτεύτηκαν — τις αυλές του Πατέρα μας.

Κεφάλαιο 92.

Είναι καλό να ευχαριστούμε τον Πατέρα μας, να ψάλλουμε ύμνους στο όνομά σου, Ύψιστε, να διακηρύττουμε την πιστή σου αγάπη το πρωί, και την πιστότητά σου μέσα στις νύχτες, με το δεκάχορδο και με την άρπα, με τη μελωδία της λύρας. Γιατί με χαροποίησες, Πατέρα μας, με το έργο σου· για τα έργα των χεριών σου τραγουδώ από χαρά. Πόσο μεγάλα είναι τα έργα σου, Πατέρα μας! Οι σκέψεις σου είναι πολύ βαθιές! Ο ανόητος άνθρωπος δεν ξέρει, και ο άφρονας δεν το καταλαβαίνει αυτό:

Αν και οι ασεβείς βλασταίνουν σαν το χορτάρι και όλοι οι κακοποιοί ευημερούν, είναι καταδικασμένοι σε καταστροφή για πάντα. Εσύ όμως, Πατέρα μας, είσαι ψηλά για πάντα. Γιατί να, οι εχθροί σου, Πατέρα μας — να, οι εχθροί σου θα χαθούν· όλοι οι κακοποιοί θα διασκορπιστούν. Εσύ όμως ύψωσες ψηλά το κέρας μου σαν άγριο βόδι· είμαι χρισμένος με φρέσκο λάδι. Τα μάτια μου είδαν τους εχθρούς που με παραμονεύουν· τα αυτιά μου άκουσαν την καταστροφή των ασεβών που ξεσηκώνονται εναντίον μου. Οι δίκαιοι ανθίζουν σαν τον φοίνικα· μεγαλώνουν σαν κέδρος του Λιβάνου. Φυτεμένοι στον οίκο του Πατέρα μας, ανθίζουν στις αυλές του Πατέρα μας. Ακόμη καρποφορούν στα γεράματα· μένουν δροσεροί και καταπράσινοι, για να διακηρύξουν ότι ο Πατέρας μας είναι ευθύς· αυτός είναι ο βράχος μου, και δεν υπάρχει αδικία μέσα του.