Jesaja 2 FHB Father's Heart Bible™

2 ¹Die woord wat Jesaja, die seun van Amos, oor Juda en Jerusalem gesien het. ²In die laaste dae sal die berg van ons Vader se huis stewig gevestig word as die hoogste van die berge, verhef bo die heuwels, en al die nasies sal daarheen stroom. ³Baie volke sal kom en sê: “Kom, laat ons opgaan na die berg van God, na sy huis, sodat hy ons sy weë kan leer en ons in sy paaie kan wandel.” Want onderrig sal uit Sion uitgaan, en die woord van ons Vader uit Jerusalem. ⁴Hy sal tussen die nasies oordeel en geskille vir baie volke besleg. Hulle sal hulle swaarde tot ploegskare omsmee en hulle spiese tot snoeimesse; nasie sal nie die swaard teen nasie oplig nie, en hulle sal nie meer vir oorlog oefen nie. ^a a v4 Ploegskare is die ystersnylemme van ’n ploeg; snoeimesse is geboë lemme om wingerde mee te snoei — albei is vreedsame boerderygereedskap wat uit wapens hervorm is.

Wandel in die lig van die Vader

⁵Huis van Jakob, kom, laat ons in die lig van ons Vader wandel. ⁶Want u het u volk verlaat, die huis van Jakob, omdat hulle vervul is met invloede uit die ooste en met waarsêers soos die Filistyne, en hulle het verbonde met vreemdelinge gesluit.

⁷Hulle land is vol silwer en goud, sonder einde aan hulle skatte; hulle land is vol perde, sonder einde aan hulle strydwaens. ⁸Hulle land is vol afgode; hulle buig voor die werk van hulle hande, voor wat hulle eie vingers gemaak het. ⁹So word die mens verneder, en elkeen word verootmoedig — moenie hulle vergewe nie. ¹⁰Gaan in die rotse in en kruip weg in die stof vir die skrik van ons Vader en vir die heerlikheid van sy majesteit. ¹¹Die trotse oë van die mens sal verneder word, en die hoogmoed van die mense sal verootmoedig word; ons Vader alleen sal op daardie dag verhef word. ¹²Want die Vader van die hemelse leërskare het ’n dag in gereedheid teen alles wat trots en hoog is, teen alles wat verhef is, sodat dit verneder sal word, ^b b v12 Die Dag van die HERE in die profete is die dag wat ons Vader opstaan om hoogmoed te oordeel en sy kinders te red — nie ’n dag van willekeurige toorn nie, maar ’n dag van heilige tug wat daarmee eindig dat hy alleen verhef word. ¹³teen al die seders van Libanon, hoog en verhewe, en teen al die eikebome van Basan, ¹⁴teen al die hoë berge en teen al die verhewe heuwels, ¹⁵teen elke hoë toring en teen elke versterkte muur, ¹⁶teen al die skepe van Tarsis en teen elke pragtige vaartuig. ¹⁷Die hoogmoed van die mens sal verootmoedig word, en die trots van die mense verneder word; ons Vader alleen sal op daardie dag verhef word, ¹⁸en die afgode sal heeltemal verdwyn. ¹⁹Die mense sal in die grotte van die rotse vlug en in die gate in die grond, vir die skrik van ons Vader en vir die heerlikheid van sy majesteit, wanneer hy opstaan om die aarde te laat bewe. ²⁰Op daardie dag sal die mense hulle afgode van silwer en hulle afgode van goud weggooi vir die molle en vlermuise, wat hulle vir hulleself gemaak het om te aanbid. ²¹Hulle sal in die skeure van die rotse ingaan en in die splete van die kranse, vir die skrik van ons Vader en vir die heerlikheid van sy majesteit, wanneer hy opstaan om die aarde te laat bewe. ²²Hou op om op die blote mens te vertrou, wat net asem in sy neusgate het. Wat is hy werd?