Yahudo va Quddus haqida
Xalqlar Otamizning yoʻllarini oʻrganish uchun oʻz ixtiyori bilan keladi va urushga tayyorlanishni toʻxtatadi. Soʻng nigoh Yahudoning oʻziga — kumush, otlar va butlarga toʻla yurtga qaratiladi va har bir baland narsa tekislanishga belgilanadi. Yakuniy soʻz keskin: faqat nafasdan iborat insonlarga ishonishni toʻxtatinglar.
2 1Omos oʻgʻli Ishayo Yahudo va Quddus haqida koʻrgan kalom. 2Oxirgi kunlarda Otamiz uyi turgan togʻ togʻlarning eng balandi boʻlib mustahkam qaror topadi, tepaliklardan yuqori koʻtariladi va barcha xalqlar unga oqib keladi. 3Koʻplab xalqlar kelib, shunday deydi: “Kelinglar, Xudoning togʻiga, Uning uyiga chiqaylik, toki U bizga Oʻz yoʻllarini oʻrgatsin, biz esa Uning soʻqmoqlarida yuraylik.” Chunki taʼlimot Siondan, Otamizning kalomi esa Quddusdan chiqadi. 4U xalqlar orasida hakamlik qiladi va koʻplab xalqlarning nizolarini hal qiladi. Ular qilichlarini omochga, nayzalarini esa oroqqa aylantiradi; xalq xalqqa qarshi qilich koʻtarmaydi, endi boshqa urushga ham tayyorgarlik koʻrmaydi. a a v4 Omoch temiri — omochning yer chopadigan temir tigʻi; oroq — tok novdalarini butash uchun ishlatiladigan egri tigʻ. Har ikkisi ham qurollardan qayta ishlab yasalgan tinch dehqonchilik asboblaridir.
Otaning nurida yuringlar
5Yoqub xonadoni, kelinglar, Otamizning nurida yuraylik. 6Zero, Sen Oʻz xalqingni, Yoqub xonadonini tashlab qoʻyding, chunki ular sharqdan kelgan taʼsirlarga, filistlar kabi folbinlarga toʻlib ketgan va begona xalqlar bilan ittifoq tuzishgan.
7Ularning yurti kumush va oltinga toʻla, xazinalarining cheki yoʻq; yurti otlarga toʻla, jang aravalarining cheki yoʻq. 8Ularning yurti butlarga toʻla; ular oʻz qoʻllari yasagan narsaga sajda qiladi, oʻz barmoqlari ishlagan narsaga taʼzim qiladi. 9Shunday qilib, inson zoti past uriladi, har bir kishi xor boʻladi — ularni kechirma. 10Qoyalar orasiga kiringlar, tuproq ichida yashiringlar — Otamizning dahshatidan va Uning ulugʻvorligi shukuhidan. 11Inson zotining magʻrur koʻzlari past uriladi, odamlarning kibri xor boʻladi; oʻsha kuni yolgʻiz Otamiz ulugʻlanadi. 12Chunki osmon qoʻshinlarining Otasi magʻrur va yuksak boʻlgan har bir narsaga, yuqoriga koʻtarilgan har bir narsaga qarshi bir kun belgilab qoʻygan — toki u past urilsin, b b v12 Paygʻambarlar bitiklaridagi Egamiz kuni — Otamiz kibrni hukm qilish va Oʻz farzandlarini qutqarish uchun oʻrnidan turadigan kundir; bu oʻzboshimcha gʻazab kuni emas, balki muqaddas tuzatish kuni boʻlib, oxirida yolgʻiz Uning Oʻzi ulugʻlanadi. 13Lubnonning baland va koʻtarilgan barcha sadrlariga qarshi, Boshonning barcha emanlariga qarshi, 14barcha baland togʻlarga qarshi, barcha yuksak tepaliklarga qarshi, 15har bir baland minoraga qarshi, har bir mustahkam devorga qarshi, 16Tarshishning barcha kemalariga qarshi, har bir hashamatli kemaga qarshi. 17Inson zotining kibri xor boʻladi, odamlarning magʻrurligi past uriladi; oʻsha kuni yolgʻiz Otamiz ulugʻlanadi, 18butlar esa butunlay yoʻq boʻladi. 19Odamlar qoyalardagi gʻorlarga, yer ostidagi kovaklarga qochib kiradi — Otamizning dahshatidan va Uning ulugʻvorligi shukuhidan, U yerni larzaga keltirish uchun oʻrnidan turganda. 20Oʻsha kuni odamlar sigʻinish uchun oʻzlariga yasagan kumush butlari va oltin butlarini koʻrsichqonlar va koʻrshapalaklarga uloqtiradi. 21Ular qoyalarning yoriqlariga, qoyatoshlarning tirqishlariga kirib ketadi — Otamizning dahshatidan va Uning ulugʻvorligi shukuhidan, U yerni larzaga keltirish uchun oʻrnidan turganda. 22Oddiy insonga ishonishni bas qilinglar, chunki uning burnida bor-yoʻgʻi bir nafas bor. U nimaga ham yaraydi?