اشعیا 2

2 ¹کلامی که اِشعیا پسر آموص دربارهٔ یهودا و اورشلیم دید. ²در روزهای آخر، کوهِ خانهٔ پدر ما همچون بلندترینِ کوه‌ها استوار خواهد شد، فراتر از تپه‌ها برافراشته خواهد گشت، و همهٔ قوم‌ها به‌سوی آن روان خواهند شد. ³قوم‌های بسیار خواهند آمد و خواهند گفت: «بیایید تا به کوه خدا، به خانهٔ او برآییم، تا راه‌های خود را به ما بیاموزد و ما در طریق‌های او گام برداریم.» زیرا تعلیم از صهیون صادر خواهد شد، و کلامِ پدر ما از اورشلیم. ⁴او میان قوم‌ها داوری خواهد کرد و برای قوم‌های بسیار فیصله خواهد داد. آنان شمشیرهای خود را به گاوآهن و نیزه‌های خود را به داس تبدیل خواهند کرد؛ قومی بر قومی شمشیر نخواهد کشید و دیگر برای جنگ تعلیم نخواهند دید. ^a a v4 گاوآهن‌ها تیغه‌های بُرندهٔ آهنین خیش هستند؛ داس‌ها تیغه‌های خمیده برای هَرَسِ تاک‌اند — هر دو ابزارهای صلح‌آمیزِ کشاورزی‌اند که از سلاح‌ها بازساخته شده‌اند.

در نورِ پدر گام بردارید

⁵ای خاندان یعقوب، بیایید در نورِ پدر ما گام برداریم. ⁶زیرا تو قوم خود، خاندان یعقوب را ترک کرده‌ای، چون آنان از آیین‌های مشرق‌زمین و از فال‌گیران، همچون فلسطینیان، پر شده‌اند، و با بیگانگان هم‌پیمان گشته‌اند.

⁷سرزمینشان پر از سیم و زر است، و گنج‌هایشان را پایانی نیست؛ سرزمینشان پر از اسبان است، و ارابه‌هایشان را انتهایی نیست. ⁸سرزمینشان پر از بت‌هاست؛ در برابر ساختهٔ دست‌های خویش سجده می‌کنند، در برابر آنچه انگشتانشان پدید آورده است. ⁹پس آدمی پست گردانیده می‌شود، و هر کس فروتن می‌گردد— ایشان را میامرز. ¹⁰به میان صخره‌ها برو و در خاک پنهان شو، از هیبت پدر ما و از شکوهِ جلال او. ¹¹چشمان مغرور آدمی پست خواهد شد، و تکبّر مردمان فروتن خواهد گشت؛ در آن روز تنها پدر ما متعال خواهد بود. ¹²زیرا پدرِ لشکرهای آسمان را روزی در پیش است بر ضدّ هر آنچه مغرور و بلندپایه است، بر ضدّ هر آنچه برافراشته شده، تا پست گردد، ^b b v12 «روزِ خداوند» در نوشته‌های انبیا، روزی است که پدر ما برمی‌خیزد تا غرور را داوری کند و فرزندان خود را برهاند — نه روزِ خشمی خودسرانه، بلکه روزِ اصلاحی مقدّس که به برافراشته‌شدنِ او به‌تنهایی پایان می‌یابد. ¹³بر ضدّ همهٔ سروهای آزادِ لبنان، بلند و برافراشته، و بر ضدّ همهٔ بلوط‌های باشان، ¹⁴بر ضدّ همهٔ کوه‌های بلند و بر ضدّ همهٔ تپه‌های سربرافراشته، ¹⁵بر ضدّ هر برجِ بلند و بر ضدّ هر حصارِ مستحکم، ¹⁶بر ضدّ همهٔ کشتی‌های تَرشیش و بر ضدّ هر شناورِ باشکوه. ¹⁷تکبّر آدمی فروتن خواهد گشت، و غرور مردمان پست خواهد شد؛ در آن روز تنها پدر ما متعال خواهد بود، ¹⁸و بت‌ها به‌کلّی نابود خواهند شد. ¹⁹مردمان به غارهای صخره‌ها و به حفره‌های زمین خواهند گریخت، از هیبت پدر ما و از شکوهِ جلال او، آنگاه که برمی‌خیزد تا زمین را بلرزاند. ²⁰در آن روز، مردمان بت‌های سیمین و بت‌های زرّین خود را که برای پرستش خود ساخته بودند، نزد موش‌های کور و خفّاشان دور خواهند افکند. ²¹به شکاف‌های صخره‌ها و به درزهای صخره‌های بلند خواهند رفت، از هیبت پدر ما و از شکوهِ جلال او، آنگاه که برمی‌خیزد تا زمین را بلرزاند. ²²از توکّل بر انسانِ فانی دست بکشید، که جز نفَسی در بینی‌اش نیست. او را چه ارزشی است؟