د يهوداه او يروشلم په حقله

قومونه په خپله خوښه راځي چې زموږ د پلار لارې زده کړي او د جګړې روزنه پرېږدي. بیا نظر پخپله یهودا ته اوړي، چې له سپینو زرو، اسونو او بتانو ډکه ده، او هر لوړ شی د هوارېدو لپاره نښه کېږي. وروستۍ خبره رڼه ده: پر انسانانو باور بند کړئ، چې یوازې ساه دي.

څپرکی 2.

هغه کلام چې د آموص زوئ يسعياه د يهوداه او يروشلم په حقله وليدو. په آخرى ورځو کښې به د زمونږ پلار د کور غر د ټولو غرونو نه اوچت ودرولے شى، د غونډيو نه به پورته کړے شى، او ټول قومونه به ورته روان شى. ډېر قومونه به راشى او ووائى چې، ”راځئ، چې د خُدائ پاک غر ته، د هغۀ کور ته وخېژو، چې هغه مونږ ته خپلې لارې راوښئى او مونږ د هغۀ په لارو وګرځو.“ ځکه چې شريعت به د صيون نه ووځى، او د زمونږ پلار کلام به د يروشلم نه ووځى. هغه به د قومونو ترمينځ فيصله وکړى او د ډېرو قومونو دپاره به شخړې حل کړى. هغوئ به خپلې تورې د قُلبو پلونو ته واړوى او خپلې نېزې به د درمنو جوړې کړى؛ يو قوم به د بل قوم خلاف توره پورته نۀ کړى، او نۀ به بيا د جنګ تيارى کوى. ^a

د پلار په رڼا کښې قدم واخلئ

اے د يعقوب کوره، راځئ، چې د زمونږ پلار په رڼا کښې وګرځو. ځکه چې تا خپل قوم پرېښودے دے، يعنې د يعقوب کور، ځکه چې هغوئ د مشرق د اثرونو نه او د فلستيانو په شان د فالګرو نه ډک دى، او د پردو سره يې تړونونه کړى دى.

د هغوئ ملک د سپينو زرو او سرو زرو نه ډک دے، د هغوئ خزانو ته هيڅ انتها نشته؛ د هغوئ ملک د آسونو نه ډک دے، د هغوئ رتهونو ته هيڅ انتها نشته. د هغوئ ملک د بتانو نه ډک دے؛ هغوئ د خپلو لاسونو کار ته سجده کوى، هغه څيز ته چې خپلو ګوتو جوړ کړے دے. نو اِنسان راټيټ شى، او هر څوک عاجزه کړے شى—هغوئ ته معافى مۀ ورکوه. د تيږو منځ ته ننوځه او په خاورو کښې پټ شه، د زمونږ پلار د هيبت نه او د هغۀ د بزرګۍ د جلال نه. د اِنسان مغرورې سترګې به راټيټې کړے شى، او د خلقو غرور به ذليل شى؛ په هغه ورځ کښې به يوازې زمونږ پلار اوچت شى. ځکه چې د آسمان د لښکرو پلار يوه ورځ ساتلې ده د هر هغه څۀ خلاف چې مغرور او اوچت دى، د هر هغه څۀ خلاف چې پورته شوے دے، چې هغه به راټيټ کړے شى، ^b د لبنان د ټولو دېودارو خلاف چې اوچت او پورته شوى دى، او د بسن د ټولو بلوطو خلاف، د ټولو اوچتو غرونو خلاف او د ټولو اوچتو غونډيو خلاف، د هر اوچت برج خلاف او د هر مضبوط ديوال خلاف، د ترشيش د ټولو بېړيو خلاف او د هرې شاندارې بېړۍ خلاف. د اِنسان غرور به ذليل شى، او د خلقو لويى به راټيټه شى؛ په هغه ورځ کښې به يوازې زمونږ پلار اوچت شى، او بتان به بالکل ورک شى. خلق به د تيږو غارونو ته وتښتى او د زمکې سورو ته، د زمونږ پلار د هيبت نه او د هغۀ د بزرګۍ د جلال نه، کله چې هغه د زمکې د ښورولو دپاره راپاڅيږى. په هغه ورځ کښې به خلق خپل د سپينو زرو بتان او خپل د سرو زرو بتان موږکانو او چمګادړو ته وغورزوى، کوم چې هغوئ د خپل عبادت دپاره جوړ کړى وُو. هغوئ به د تيږو درزونو ته ننوځى او د غرو د څوکو چاودونو ته، د زمونږ پلار د هيبت نه او د هغۀ د بزرګۍ د جلال نه، کله چې هغه د زمکې د ښورولو دپاره راپاڅيږى. په عام اِنسان باندې باور کول پرېږدئ، چې د هغۀ په پزه کښې يوازې ساه ده. هغه د څۀ قدر لرى؟