کله چې هر سهارا لرې کړے شى
یهودا هغه خلک له لاسه ورکوي چې ټولنه سره یو ځای ساتي، او هېڅوک نه غواړي د یوې کنډوالې مشري وکړي. زموږ پلار د هغو مشرانو پر وړاندې خپله دعوه راوړي چې د بېوزلو مخونه یې ژرنده کړل. د ښار ګاڼې یو په یو شمېرل کېږي، بیا ترې اخیستل کېږي. هغه په پای کې پر ځمکه ناسته ده.
3 1ګورئ، د آسمانى لښکرو پلار له يروشلم او يهوداه نه هر سهارا او هر خوراک لرې کوى: د ډوډۍ ټوله ذخيره او د اوبو ټوله ذخيره، 2پهلوان او سپاهى، قاضى او نبى، فال کتونکے او مشر، 3د پنځوسو سردار او د عزت خاوند، مشور ورکوونکے، ماهر کاريګر او هوښيار جادوګر.
4”زۀ به هلکان د هغوئ حاکمان کړم، او بچګانى هوس به پرې حکومت کوى.
5خلق به يو پر بل ظلم کوى، هر سړے به د خپل ګاونډى په مقابله کښې وى؛ ځوانان به د بوډاګانو په مقابله کښې پاڅى، او کمزورى به د معززو په مقابله کښې.“ 6يو سړے به د خپل پلار په کور کښې خپل ورور ونيسى او ووائى چې، ”تۀ کُرته لرې، نو تۀ زمونږ مشر شه؛ د دې کنډوالو مسؤليت واخله.“ 7خو په هغه ورځ به هغه چغې کړى چې، ”زۀ شفا ورکوونکے نۀ يم! زما په کور کښې نۀ ډوډۍ شته او نۀ کُرته، تاسو به ما د خلقو مشر نۀ ګرځوئ.“ 8ځکه چې يروشلم وښوئيدو او يهوداه راوغورزيده، ځکه چې د هغوئ خبرې او د هغوئ کارونه زمونږ د پلار په خلاف دى، د هغۀ د جلال په حضور کښې سرکشى کوى. 9د هغوئ د مخونو حالت د هغوئ په خلاف ګواهى ورکوى؛ هغوئ د سدوم په شان خپله ګناه ښکاره کوى، هغوئ يې نۀ پټوى. د هغوئ دپاره څومره افسوس دے، ځکه چې هغوئ په خپل ځان باندې آفت راوستلے دے! 10صادقانو ته ووايئ چې د هغوئ سره به ښۀ کيږى، ځکه چې هغوئ به د خپلو کارونو مېوه خورى. 11د بدکار دپاره څومره افسوس دے! د هغۀ سره به بد کيږى، ځکه چې څۀ يې چې لاسونو کړى دى هغه به ورته ورکړے شى. 12زما قوم، بچى د هغوئ ظالمان دى، او ښځې پرې حکومت کوى. زما قومه، ستا مشران تا بې لارې کوى او هغه لار يې تېره کړې ده چې تۀ پرې تلل په کار دى.
13زمونږ پلار د خپلې دعوې دپاره ولاړ دے؛ هغه د قومونو د عدالت دپاره پاڅيږى.
14زمونږ پلار د خپل قوم د مشرانو او حاکمانو سره عدالت ته راځى: ”تاسو ياست چې انګور باغ مو خوړلے دے؛ د غريبانو لوټ ستاسو په کورونو کښې دے. 15تاسو د څۀ دپاره زما قوم کُرئ او د غريبانو مخونه ايشئ؟“ د آسمانى لښکرو پلار فرمائى.
16زمونږ پلار وفرمائيل چې، ”ځکه چې د صِيون لوڼه مغرورې دى، غاړې يې اوږدې کړې او په سترګو اشارې کوى، په ناز سره په وړو ګړندو قدمونو ګرځى، د پښو زنګلونه يې شرنګوى، 17نو مالِک پلار به د صِيون د لوڼو سرونه په خارښت ووهى، او زمونږ پلار به د هغوئ تندى لوڅ کړى.“
18په هغه ورځ به مالِک پلار د هغوئ زيورات لرې کړى: زنګلونه، د سر پټۍ، د سپوږمۍ شان زيورونه، 19د غوږونو والۍ، بنګړى، نقابونه، 20د سر ټوپۍ، د پښو زنځيرونه، پراټيان، د عطرو شيشۍ، تعويذونه، 21د ګوتو چلې، د پوزې والۍ، 22د اختر جامې، چادرونه، چوغې، کڅوړې، 23د لاس آئينې، د ښۀ ټوکر جامې، پګړۍ او شالونه.
24بيا به د عطرو پر ځائ بدبو وى؛ د پراټى پر ځائ رسۍ؛ د ښائسته جوړو شوو ويښتو پر ځائ طوطو؛ د ښو جامو پر ځائ د بوجڼ لباس؛ د ښائست پر ځائ داغ. 25ستا سړى به په تُوره راوغورزيږى، ستا جنګياله به په جنګ کښې. 26د هغې دروازې به ماتم کوى او ژاړى؛ لوڅه شوې، هغه به په زمکه کښېنى.