Nalika Saben Panyangga Disingkirake

Yéhuda kélangan wong-wong kang nyawijèkaké bebrayan, lan ora ana kang gelem dadi pamimpiné reruntuhan. Rama kita nggawa prekarané nglawan para pinituwa kang nggiling raine wong mlarat. Rerengganing kutha dirinci, banjur dicopot. Pungkasané kutha iku lungguh ing lemah.

Pasal 3.

Awit lah—Rama kita, Gustine wadyabala ing swarga, bakal njabel saka Yerusalem lan saka Yehuda saben panyangga lan sesaosan: yaiku sakehing tandhon roti lan sakehing tandhon banyu, satriya prawira lan prajurit, hakim lan nabi, juru ramal lan para tetuwa, panggedhening seket prajurit lan wong kajen, juru pirembug, ahli kriya kang pinter, lan juru sihir kang wasis.

“Aku bakal ndadekake bocah-bocah minangka para panggedhene, lan karep kang kaya bocah bakal nguwasani wong-wong mau.

Bangsa iku bakal padha nindhes siji lan sijine, saben wong nglawan pepadhane; wong enom bakal mbruntak marang wong tuwa, lan wong asor marang wong kang kajen.” Ana wong kang bakal nyekel sadulure ing omahe bapakne sarta kandha: “Kowe duwe jubah—kowe dadia pemimpin kita; urusen onggokan reruntuhan iki.” Nanging ing dina iku dheweke bakal mbengok: “Aku dudu juru panambar! Ing omahku ora ana roti lan ora ana jubah—kowe aja ndadekake aku pemimpine bangsa iki.” Awit Yerusalem wis kesandhung lan Yehuda wis ambruk, awit tembung lan tumindake padha nglawan Rama kita, nyawiyah marang ngarsane kang mulya. Praupane dhewe dadi seksi kang nglawan wong-wong mau; padha mamerake dosane kaya Sodom—ora padha ndhelikake. Cilaka temen wong-wong mau, amarga padha nekakake bilai marang awake dhewe! Kandhakna marang wong kang bener yen bakal nemu becik tumrape, amarga bakal padha mangan woh saka panggawene. Cilaka temen wong duraka! Bakal nemu piala, amarga apa kang wis ditindakake tangane bakal diwales marang dheweke. He umatKu—bocah-bocah kang dadi panindhese, lan para wanita nguwasani wong-wong mau. He umatKu, para panuntunmu nasarake kowe lan wis nguntal dalan kang kudu kokambah.

Rama kita jumeneng kersa ngaturake prakarane; Panjenengane wungu arep ngadili para bangsa.

Rama kita lumebu ing pangadilan karo para tetuwa lan para panggedhene umate: “Kowe kabeh kang wis mangan entek pakebonan anggur iku; rayahan saka wong mlarat ana ing omah-omahmu. Apa karepmu dene kowe ngremuk umatKu lan nggerus praupane wong mlarat?” mangkono pangandikane Rama kita, Gustine wadyabala ing swarga.

Rama kita ngandika: “Amarga para putri Sion padha gumunggung—mlaku kanthi gulu ndengangak lan mripat kang ngliring, mlaku megal-megol kanthi jangkah cilik gancang, nganti gemrincing gelang-gelang ing sikile, mulane Rama kita Kang Mahakuwasa bakal napuk sirahe para putri Sion nganggo borok, lan Rama kita bakal ngungkabake bathuke.”

Ing dina iku Rama kita Kang Mahakuwasa bakal njabel sakehing rerenggane: yaiku gelang sikil, pita sirah, renggan rupa rembulan sabit, suweng, gelang tangan, kudhung, tutup sirah, rante sikil, sabuk, botol lenga wangi, jimat, ali-ali stempel, anting irung, jubah pista, mantel, jubah njaba, kanthong dhuwit, pangilon tangan, sandhangan mori alus, serban, lan slendhang.

Banjur, minangka ganti lenga wangi bakal ana ambu banger; minangka ganti sabuk, tampar; minangka ganti rambut kang pinacak endah, kecekak gundhul; minangka ganti jubah kang alus, pembungkus saka kain kasar; tandha bakaran minangka ganti kaendahan. Para wong lananganmu bakal gugur dening pedhang, para prawiramu ing paprangan. Gapura-gapurane bakal padha sesambat lan ngadhuh; sawise dilukari, dheweke bakal lungguh ing bumi.