ڇپيل
ڪتاب

يهوداه ۽ يروشلم بابت

قومون پنهنجي مرضيءَ سان اسان جي پيءُ جون راهون سکڻ اچن ٿيون ۽ جنگ جي تربيت بند ڪن ٿيون. پوءِ نظر خود يهوداه ڏانهن ڦري ٿي، جيڪو چاندي، گهوڙن ۽ بتن سان ڀريل آهي، ۽ هر اوچي شيءِ کي پٽ ڪرڻ لاءِ نشان لڳايو ويو آهي. آخري لفظ صاف آهي: انسانن تي ڀروسو ڪرڻ بند ڪريو، جيڪي رڳو ساهه آهن.

باب 2.

هي اهو ڪلام آهي جيڪو آموص جي پٽ يسعياه يهوداه ۽ يروشلم بابت ڏٺو. آخري ڏينهن ۾ اسان جي پيءُ جي گهر جو جبل، جبلن ۾ سڀ کان مٿاهون ٿي مضبوطيءَ سان قائم ڪيو ويندو، ٽڪرين کان مٿي ڪيو ويندو، ۽ سڀ قومون ان ڏانهن وهنديون اينديون. ڪيتريون ئي قومون اينديون ۽ چونديون تہ ”اچو، اسين خدا جي جبل ڏانهن، سندس گهر ڏانهن چڙهون، تہ جيئن هو اسان کي پنهنجون واٽون سيکاري ۽ اسين سندس رستن تي هلون.“ ڇاڪاڻ تہ تعليم صيون مان نڪرندي، ۽ اسان جي پيءُ جو ڪلام يروشلم مان. هو قومن جي وچ ۾ انصاف ڪندو ۽ ڪيترين قومن جا تڪرار نبيريندو. اهي پنهنجين تلوارن کي ڪُٽي هر جا ڦالا بڻائيندا ۽ پنهنجن نيزن کي ڇانگڻ جا ڏاٽا؛ قوم قوم تي تلوار نہ کڻندي، نڪي اهي وري جنگ جي تياري ڪندا. a a v4 ڦالا هر جون لوهي ڪٽيندڙ ڌارون آهن؛ ڇانگڻ جا ڏاٽا انگورن جون ويلون ڇانگڻ لاءِ وکريون ڌارون آهن — ٻئي زراعت جا امن وارا اوزار آهن جيڪي هٿيارن مان ٻيهر ٺاهيا ويا آهن.

پيءُ جي روشنيءَ ۾ هلو

اي يعقوب جا گهراڻا، اچو، اسين اسان جي پيءُ جي روشنيءَ ۾ هلون. ڇاڪاڻ تہ تو پنهنجي قوم کي، يعقوب جي گهراڻي کي، ڇڏي ڏنو آهي، ڇاڪاڻ تہ اهي اوڀر جي اثرن سان ۽ فلستين وانگر فال ڪڍندڙن سان ڀريل آهن، ۽ پرڏيهين سان اتحاد ٺاهيا اٿن.

سندن ملڪ چانديءَ ۽ سون سان ڀريل آهي، سندن خزانن جي ڪا حد ناهي؛ سندن ملڪ گھوڙن سان ڀريل آهي، سندن رٿن جي ڪا حد ناهي. سندن ملڪ بتن سان ڀريل آهي؛ اهي پنهنجن هٿن جي ڪم آڏو، پنهنجين آڱرين جي ٺاهيل شيءِ آڏو سجدو ڪن ٿا. تنهنڪري انسان ذات کي نيچو ڪيو ويو آهي، ۽ هر ڪو ذليل ڪيو ويو آهي— هنن کي معاف نہ ڪر. پٿرن ۾ وڃي گھڙو ۽ مٽيءَ ۾ لڪي وڃو، اسان جي پيءُ جي هيبت کان ۽ سندس عظمت جي شان کان. انسان جون مغرور اکيون نيچيون ڪيون وينديون، ۽ ماڻهن جو غرور ذليل ڪيو ويندو؛ انهيءَ ڏينهن رڳو اسان جو پيءُ مٿاهون ڪيو ويندو. ڇاڪاڻ تہ آسمان جي لشڪرن جي پيءُ وٽ هر مغرور ۽ بلند شيءِ خلاف، هر مٿاهين ڪيل شيءِ خلاف هڪ ڏينهن مقرر آهي، تہ جيئن اها نيچي ڪئي وڃي، b b v12 نبين ۾ خداوند جو ڏينهن اهو ڏينهن آهي جڏهن اسان جو پيءُ غرور جي عدالت ڪرڻ ۽ پنهنجن ٻارن کي ڇڏائڻ لاءِ اُٿي ٿو — اهو بي سببي ڪاوڙ جو ڏينهن ناهي، پر پاڪ اصلاح جو ڏينهن آهي جنهن جي پڄاڻي تي رڳو هو ئي مٿاهون ٿئي ٿو. لبنان جي سڀني بلند ۽ مٿاهن ديودار جي وڻن خلاف، ۽ بسن جي سڀني بلوط جي وڻن خلاف، سڀني اوچن جبلن خلاف ۽ سڀني بلند ٽڪرين خلاف، هر اوچي برج خلاف ۽ هر مضبوط ڀت خلاف، ترسيس جي سڀني جهازن خلاف ۽ هر شاندار ٻيڙيءَ خلاف. انسان جو غرور ذليل ڪيو ويندو، ۽ ماڻهن جو وڏائپ نيچو ڪيو ويندو؛ انهيءَ ڏينهن رڳو اسان جو پيءُ مٿاهون ڪيو ويندو، بت بلڪل ناس ٿي ويندا. ماڻهو پٿرن جي غارن ۾ ۽ زمين جي سوراخن ۾ ڀڄي ويندا، اسان جي پيءُ جي هيبت کان ۽ سندس عظمت جي شان کان، جڏهن هو زمين کي لوڏڻ لاءِ اُٿندو. انهيءَ ڏينهن ماڻهو پنهنجا چانديءَ جا بت ۽ سون جا بت، جيڪي هنن پاڻ لاءِ پوڄا ڪرڻ جي خاطر ٺاهيا هئا، ڇڇوندرن ۽ چمگادڙن ڏانهن اڇلائي ڇڏيندا. اهي پٿرن جي ڦاٽن ۾ ۽ ٽڪرين جي ڏرڙن ۾ گھڙي ويندا، اسان جي پيءُ جي هيبت کان ۽ سندس عظمت جي شان کان، جڏهن هو زمين کي لوڏڻ لاءِ اُٿندو. رڳو انسان تي ڀروسو ڪرڻ ڇڏي ڏيو، جنهن جي نڪن ۾ رڳو ساھ آهي. هو ڪهڙي ڪم جو آهي؟