ڪيستائين لڪائيندين؟
سنگيت جي اڳواڻ لاءِ. داؤد جو زبور.
چار ڀيرا داؤد پڇي ٿو ڪيستائين — ڪيستائين وساريل، ڪيستائين لڪايل، ڪيستائين ڏک کڻندو رهي، ڪيستائين دشمن مٿانهون. سندس حالت ۾ ڪجھ نٿو بدجي. تڏهن به زبور سندس پيءُ جي پيار تي موڙ کائي ٿو، ۽ اڳ ۾ ئي مليل ڀلائيءَ بابت ڳائڻ تي ختم ٿئي ٿو.
13 1اي بابا، تون ڪيستائين مون کي وساريندين؟ ڇا هميشه لاءِ؟ تون ڪيستائين پنهنجو منهن مون کان لڪائيندين؟
2ڪيستائين آءٌ پنهنجن خيالن سان وڙهندو رهان ۽ سڄو ڏينهن دل ۾ ڏک کڻندو رهان؟ ڪيستائين منهنجو دشمن مون تي غالب رهندو؟ 3اي بابا، مون ڏانهن نهار ۽ وراڻ ڏي؛ منهنجين اکين کي روشني ڏي، نہ تہ آءٌ موت جي ننڊ ۾ سمهي پوندس.
4منهنجو دشمن چوندو تہ ”مون کيس هارائي ڇڏيو آهي،“ ۽ جڏهن آءٌ ڪريس، تڏهن منهنجا مخالف خوش ٿيندا. 5پر مون تنهنجي لافاني شفقت تي ڀروسو رکيو آهي؛ منهنجي دل تنهنجي نجات ۾ خوش ٿيندي. 6آءٌ منهنجي پيءُ لاءِ گيت ڳائيندس، ڇاڪاڻ تہ هن مون سان ڏاڍي ڀلائي ڪئي آهي.
